Singing the rain's song
By Asana Fay K.
**************************
เสียงฮัมเพลงเบาๆ ที่ฟังแล้วราวกับเจ้าของเสียงนั้นกำลังร้องว่า ฮัม..ฮัม..ฮัม..ดาทีดัม...ดังแทรกเสียงฝนที่โปรยปรายลงมากระทบหลังคาให้ได้ยินอย่างแผ่วผิว จนยากที่จะบอกว่าเป็นเพลงอะไรกันแน่
ผมลดหนังสือในมือลงเล็กน้อย...พอให้ตัวเองมองเห็นเจ้าของร่างริมประตูเลื่อนได้ชัดขึ้น....
เธอ....ผู้ซึ่งในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายตัวยาวกำลังทอดสายตาออกไปด้านนอก...สิ่งที่เปื้อนอยู่ใบหน้าขาว มีเพียงรอยยิ้มที่เกิดขึ้นจากการยกมุมปากทั้งสองขึ้น....
ไม่มีเครื่องเล่นเพลงใดๆวางอยู่รอบตัวเราทั้งสอง....มีเพียงเรา....พัดลมเก่าๆและบทเพลงจากสายฝน....
ในสวนที่อยู่นอกประตู...หยดน้ำจากฟากฟ้าจะกำลังหยอกล้อ ยั่วให้ดอกแก้วขาวริมสวนขยับไปมาราวกับกำลังเต้นรำ และกบน้อยใหญ่จะกระโดดผลุบโผล่ พลางประสานเสียงเป็นลูกคู่เป็นระยะๆ
แต่ผมก็รู้จักเธอดีพอที่จะรู้ว่า ดวงตาสีช็อคโกแลตเข้ม จนดูเผินๆเห็นเป็นสีดำสนิทคู่นั้น ไม่ได้กำลังเพ่งมองอะไรเป็นพิเศษ
มากมายเหลือคณานับ...คงเป็นจำนวนที่ใช้บอกเรื่องราวที่หมุนวนอยู่ในห้วงคิดของเธอได้
สายตาคู่นั้นอาจกำลังย้อนมองไปยังอดีต หรือพินิจถึงอนาคตอันไกลแสนไกล ผมก็ไม่อาจรู้
สิ่งที่สามารถเข้าใจ คงมีเพียงอย่างเดียว...คือความรู้สึกของผมเอง...
ความปรารถนา....ที่อยากให้บทเพลงในวันฝนตก...ดำเนินต่อไปให้นานขึ้นอีกสักนิด....
**************************
Fin