By Asana F. Kakuba (แมวตัวร้าย)

1) ลูกคนเล็กของซัมบะการาสุ ที่ใส่แว่น เป็นผู้หญิง???

เข้าใจมาตลอดว่าลูกคนเล็กของการาสุเท็นงูเป็นหนุ่มแว่น
ตอนมีผู้มาโพสท์ถามว่า ลูกคนเล็กของการาสุเท็นงูเป็นชายหรือหญิง
ก็เคยตอบไปเสียดิบดีว่าเป็นชาย

แต่ปรากฏว่า พอเข้าไปในวิกิพีเดียของญี่ปุ่น ข้อมูลในนั้นเขียนว่าเป็น
ลูกสาว ทำเอามึนไปเลย ต้องขอโทษที่เข้าใจผิดด้วยค่ะ


ลูกๆของการาสุเท็นงู

ลูกคนโต - คุโรมารุ (Kuroumaru) นิสัยเข้มงวด เอาจริงเอาจัง
ลูกคนรอง - โทซากะมารุ (Tosakamaru) ทำผมทรงโมฮีกัน ไม่ใส่หมวกแบบที่พี่น้องใส่
ลูกคนเล็ก - ซาซามิ (Sasami) เป็นผู้หญิง นอกจากกระบองนักพรตแล้วก็ยังพกแส้ด้วย (ออกสายS)

ลิงค์วิกิพีเดีย http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%81%AC%E3%82%89%E3%82%8A%E3%81%B2%E3%82%87%E3%82%93%E3%81%AE%E5%AD%AB#.E5.A5.B4.E8.89.AF.E7.B5.84.E6.9C.AC.E5.AE.B6






2) อาโอตะโบ

ไม่มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับปีศาจที่ชื่ออาโอตะโบโดยตรง
แต่มีภาพวาดของ อาโอโบสุ หรือ "เถรสีน้ำเงิน" อยู่ในหนังสือรวมภาพขบวนร้อยปีศาจ
(The Illustrated Night Parade of A Hundred Demons) ของโทริยามะ เซคิเอ็น
แต่เนื่องจากไม่มีคำบรรยาย จึงทำให้ไม่ทราบรายละเอียดเกี่ยวกับเถรสีน้ำเงิน

ในตำนานพื้นบ้านของแต่ละท้องที่ มีเรื่องของ อาโอโบสุแตกต่างกันไป


จังหวัดนางาโนะ เล่าว่า ถ้ากลั้นลมหายใจเดินรอบต้นสนต้นหนึ่งครบ7 รอบ อาโอโบสุจะปรากฏตัวให้เห็น
แล้วบอกว่า "อย่าเหยียบหิน อย่าโค่นต้นสน"
เหตุเป็นเพราะ ในอดีต เคยมีปลาคาร์ฟยักษ์อาศัยอยู่ในห้วงน้ำลึก แล้ววันหนึ่งถูกมนุษย์จับได้
ทั้งเป็น ปลาคาร์ฟยักษ์จึงอาละวาด และเพื่อทำให้ปลาคาร์ฟสงบลงต้นสนต้นนี้จึงถูกปลูกเอาไว้


ส่วนจังหวัดชิสึโอกะ ก็เล่าว่าในตอนเย็นของฤดูใบไม้ผลิวันหนึ่ง เด็กคนหนึ่งที่กลับบ้านช้า
เมื่อเดินผ่านเข้าไปในทุ่งก็ถูกอาโอโบสุลักพาตัวไป จึงเป็นที่มาของการห้ามไม่ให้เด็กๆเข้าไปในทุ่ง
ช่วงโพล้เพล้ของฤดูใบไม้ผลิ


จังหวัดกิฟุ เล่าถึงปีศาจที่มีรูปร่างเป็นพระรูปร่างเล็ก ตำนานกล่าวว่าเป็นปีศาจแรคคูนที่แปลงกายมา


จังหวัดโอคายามะ เล่าถึงปีศาจที่มีรูปร่างเป็นเถรตัวโต ที่มีร่างกาย หรือสวมใส่เสื้อผ้าสีน้ำเงิน
ปรากฏตัวตามบ้านร้าง บนไพ่คารุตะ ที่มีการวาดลวดลายของปีศาจลงไป ก็วาดให้อาโอโบสุ
ออกมาเป็นปีศาจที่ออกมาในช่วงที่ไม่มีคนอยู่เช่นกัน


จังหวัดยามางุจิเล่าว่าเป็นเทพภูเขาที่จำแลงกายมาเป็นเถรรูปร่างเล็กมาท้าเล่นซูโม่
ต่อให้ตัวเล็ก แต่แท้จริงเป็นเทพจำแลงมา  หากเผลอก็อาจโดนทุ่มจนเป็นอันตรายต่อชีวิตได้


สุดท้าย จังหวัดคางาวะ อาโอโบสุเป็นปีศาจที่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าหญิงสาว ถามว่า "แขวนคอไหม"
ถ้าหากปฏิเสธ ก็จะหายตัวไป แต่ถ้าเพิกเฉย ไม่ตอบ ก็จะถูกทำร้ายจนสลบแล้วถูกแขวนคอไปจริงๆ


มีการตั้งข้อสังเกตว่าสีน้ำเงินยังสื่อถึงความไม่มีประสบการณ์
อาโอโบสุจึงอาจเกิดจากการนำพระที่การฝึกฝนบำเพ็ญตนยังไม่พอมาวาดให้กลายเป็นปีศาจก็ได้

ข้อมูล - วิกิพีเดีย
http://ja.wikipedia.org/wiki/%E9%9D%92%E5%9D%8A%E4%B8%BB



3) คุโรตะโบ

ไม่มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับปีศาจที่ชื่อคุโรตะโบโดยตรง
แต่มีการเขียนถึงปีศาจคุโรโบสุเอาไว้ในหนังสือพิมพ์ไปรษณีย์ ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์รายวันในยุคเมจิ
(ประมาณสมัยร.5ของไทย) ที่กล่าวว่า แต่ก่อนแถวเขตคันดะของโตเกียว มีปีศาจที่โผล่มาสูดเอาลมหายใจ
ของหญิงสาวที่กำลังหลับ ไม่ก็เลียปากเขาบ้าง เป็นแบบนี้ทุกคืน
พอหญิงสาวทนไม่ได้ ย้ายหนีไปอยู่บ้านพ่อแม่ คุโรโบสุก็ไม่ปรากฏตัว แต่ถ้ากลับมาบ้านหลังเดิมก็จะ
กลับมาปรากฏตัวให้เห็นอีก แต่พอเวลาผ่านไป ตำนานนี้ก็ไม่มีมาให้ได้ยินอีก แสดงให้เห็นว่า
ปีศาจค่อยๆหายไปจากสังคมญี่ปุ่น


ปีศาจคุโรโบสุที่ปรากฏตัวในโตเกียว รูปร่างดำมืดเหมือนชื่อ แต่ก็มีที่บอกว่ามองเห็นตัวได้ไม่ชัด
เห็นแต่ปากก็มี ทำให้มีอีกตำนานบอกว่าเป็นปีศาจตระกูลเดียวกับเณรไร้หน้า


ในบทความบอกว่าคุโรโบสุเป็นปีศาจแถวโทโฮคุ แต่มีผู้ออกมาแย้งว่าปีศาจที่มาสูดลมหายใจของ
ผู้ที่กำลังหลับของโทโฮคุคือ ยามะจิจิ เป็นปีศาจคนละตัวกับคุโรโบสุ


นอกจากนี้ แถววากายามะก็มีเรื่องเล่าของสัตว์ลึกลับตัวดำทะมึน ที่แถบนั้นเรียกกันว่าคุโรโบสุอยู่ด้วย
พอเจอมันเข้า ความสูงของมันก็สูงขึ้นไปอีกกว่า3เท่า พอเอาปืนยิงเข้าใส่ ก็ยิ่งสูงขึ้นๆ
ตอนที่มันวิ่งหนีไปก็รวดเร็วราวกับลมพัด


ข้อมูล - วิกิพีเดีย
http://ja.wikipedia.org/wiki/%E9%BB%92%E5%9D%8A%E4%B8%BB

by แมวตัวร้าย (Asana F. Kakuba)

ระหว่างที่นูราริเฮียงกำลังสู้กับฮาโกโรโมะ กิซึเนะอยู่บนปราสาทโอซาก้าอยู่นั่นเอง
ที่เบื้องล่าง...เหล่าชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียง ก็พากันออกมายืนแหงนมอง
ปราสาทที่ถูกห้อมล้อมเอาไว้ด้วยเมฆดำทะมึน และจับกลุ่มคุยกันไปต่างๆนานา

บางคนก็บอกว่า เห็นขบวนร้อยปีศาจปรากฏขึ้น ซึ่งก็ยิ่งทำให้ข่าวลือที่ว่า มีปีศาจเข้าๆออกๆ
ปราสาทโอซาก้า ยิ่งฟังดูเป็นความจริงยิ่งขึ้น

นอกจากเหล่าชาวบ้าน ก็ยังมีชายอีกคนยืนอยู่ด้วย
เขามองลอดหมวกฟางที่ใส่อยู่ พลางนึกในใจว่าต้องรีบนำเรื่องนี้ไปรายงานให้ท่าน
พระราชาคณะเท็นไกทราบ
(Tenkai Soujyou - พระเท็นไก เป็นคนของโทคุกาวะ อิเอยาสึ ทำหน้าที่ติดต่อประสานงาน
ระหว่างอิเอยาสึ กับทางฝ่ายวังหลวงขององค์พระจักรพรรดิ: วิกิพีเดีย)


*********************

อีกด้าน ฝ่ายนูราริเฮียงที่กำลังต่อสู้กับฮาโกโรโมะ กิซึเนะ
ก็กำลังร้องเรียกชื่อโยฮิเมะ พร้อมกับบุกเข้าไปหมายชิงตัวหญิงสาวผู้เป็นที่รักคืนมา
แต่ก็ถูกหางของนางจิ้งจอกพุ่งเข้ามาทำร้ายบริเวณสีข้างด้านขวาจนร่างทรุดฮวบ

"ช่างไม่มีศิลปะเอาเสียเลย...เอาแต่พุ่งเข้ามาอยู่ด้านเดียวเนี่ย"


ฮาโกโรโมะ กิซึเนะพูดอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า


"นึกว่าจะได้เรื่องกว่าหน่อย แต่สุดท้ายก็เหมือนกับปีศาจทั่วๆไป
นี่น่ะ คือการแสดงคั่นเวลานะ......ทำให้สนุกหน่อยสิ"

แล้วนางจิ้งจอกก็แกว่งหางของตนแล้วบอกกับนูราริเฮียงว่า
มันเป็นจำนวนเท่ากับจำนวนครั้งที่เกิดใหม่  และจะมีปฏิกิริยากับปีศาจที่มีกลิ่นไอเลือดรุนแรงที่โจมตีเข้ามา


นูราริเฮียงคว้าดาบของตนแล้วพุ่งเข้าโจมตีนางจิ้งจอกอีกครั้ง แต่ก็ไม่สามารถ
เข้าถึงตัวมันได้ ฮาโกโระโมะ กิซึเนะ เห็นแล้วก็พูดอย่างยิ้มเยาะว่า
ถ้าเป็นแบบนี้ก็จะขอรับนางที่นูราริเฮียงหลงใหลไป ส่วนตัวนูราริเฮียง
ก็ให้ร่ายรำท่วงท่าแห่งความตายไปจนกว่าจะสิ้นใจ

คำพูดนั้นทำให้โยฮิเมะร้องออกมาด้วยความเป็นห่วงปีศาจตรงหน้า

"ท่านปีศาจ!!!"


********************

อีกด้าน ฮิเดโมโตะ กับโคเรมิทสึก็กำลังนั่งอยู่ในเกวียนอาคมเพื่อเดินทางไปยัง
ปราสาทโอซาก้า


ฮิเดโมโตะเล่าถึงเรื่องราวของฮาโกโรโมะ กิซึเนะที่มีเขียนอยู่ในบันทึกลับของ
ตระกูลเคย์คะอินว่า ฮาโกโรโมะ กิซึเนะ ปรากฏขึ้นบนโลกมนุษย์โดยสิงอยู่
ภายในร่างของเด็กคนหนึ่ง จนกระทั่งหัวใจอันดำมืดของเด็กคนนั้น
พุ่งขึ้นถึงขีดสุด ฮาโกโรโมะ กิซึเนะก็ได้แย่งชิงร่ายกายของเด็กคนนั้นกลายมา
เป็นร่างของตน

และหลังจากที่ได้ร่างมาก ก็ได้อาศัยดูดกลืนความเกลียดชัง ความอิจฉาริษยา
ความโกรธแค้น และความสิ้นหวัง ที่เกิดขึ้นที่ศูนย์กลางการปกครอง
จนมีพลังกล้าแข็ง

เมื่อถึงคราวที่ร่างที่เป็นที่อาศัยสิ้นอายุขัย ก็จะซ่อน"ร่างที่แท้จริง" เอาไว้ที่ไหนสัก
แห่ง จนกว่าจะพบเจ้าของร่างที่เหมาะสมจะให้ตัวเองเกิดใหม่


" 'ปีศาจที่เกิดใหม่' ถ้าหากไม่ผนึกร่างที่แท้จริงให้ได้ล่ะก็ ไม่ว่าจะกำจัดไปกี่ครั้ง
พอผ่านระยะเวลาหนึ่งไป ก็จะกลับมาสร้างภัยพิบัติอีก"

ฮิเดโมโตะนั่งเท้าคาง มองคู่สนทนาที่นั่งอยู่ด้วยกัน...

"สวมใส่อาภรณ์ที่เรียกว่ามนุษย์คลุมร่าง ไม่ว่าชาติไหนก็พยายามสร้างความวุ่นวาย
ให้กับเมืองหลวง.....ก็เลยชื่อว่า 'ฮาโกโรโมะ กิซึเนะ'(จิ้งจอกอาภรณ์นางฟ้า)...
งั้นหรือ"


ฮิเดโมโตะยังบอกด้วยว่า ที่รู้สึกทำให้เป็นห่วงก็คือการที่ฮาโกโรโมะ กิซึเนะรวบรวม
เครื่องในสดจากทั้งโอซาก้าและเกียวโต ก็เพราะอาจมีแผนการทำอะไรข้ามเขตแดน
อยู่ก็ได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่พลังที่มีอยู่ยังไม่มากพอจะทำได้



โคเรมิทสึถามว่า นูราริเฮียงจะมีสิทธิ์เอาชนะฮาโกโระโมะ กิซึเนะได้ไหม
ฮิเดโมโตะตอบหน้าระรื่นว่า ให้ตายก็ไม่ชนะหรอก

"แต่ว่า...ข้าไม่รู้ว่าเจ้านั่นจะทำอะไร เพราะเจ้านั่นน่ะ...ตอนนี้อยู่ในช่วง
กำลังเติบโต"


********************


กลับมาทางฝั่งนูราริเฮียงที่ถูกเล่นงานจนสะบักสะบอม
โยฮิเมะมองร่างตรงหน้าด้วยตาคลอเบ้า พยายามดิ้นรนจะออกไปช่วย
แต่ก็ถูกนางจิ้งจอกในร่างท่านหญิงโยโดล็อคตัวไว้

"ทำไมต้องฝืนขนาดนี้ด้วยล่ะ!!"

โยฮิเมะถามออกมาอย่างไม่เข้าใจในการกระทำของปีศาจตรงหน้า

"ฝืนจนเป็นถึงขนาดนี้....พวกผู้ชายน่ะเป็นแบบนี้กันทุกคนเลยหรือคะ..!?"

ฮาโกโรโมะ กิซึเนะได้ยินแล้วก็บอกว่าในโลกนี้น่ะ ไม่ว่าจะมนุษย์หรือปีศาจ
ก็มีผู้ชายที่ฉลาดอยู่มากมาย น่าสงสารที่ผู้ชายคนแรกและคนสุดท้ายที่โยฮิเมะ
จะได้เจอ กลับเป็นเจ้าบ้าแบบนั้น


"โยฮิเมะ...ในสายตาเจ้า สะท้อนภาพข้าเป็นคนเช่นไร?
เป็นแค่เจ้าบ้า เหมือนที่มันพูดหรือเปล่า....?"

โยฮิเมะส่ายหัวเป็นคำตอบให้กับนูราริเฮียงที่เป็นฝ่ายถามพลางยันตัวขึ้น


"แค่คิดถึงเรื่องของเจ้า...หัวใจข้าก็ยิ้มจนแทบปริ
ถ้าให้ยกตัวอย่าง ก็เหมือนกับดอกซากุระ ที่ทั้งสวย บริสุทธิ์ และบอบบาง
ทำให้หัวใจของผู้พบเห็นอ่อนโยนไปด้วย


แค่มีเจ้าอยู่เคียงข้าง รอบกายข้าคงเต็มไปด้วยความสุขได้แน่ ข้ามองเห็นอนาคต
เช่นนั้นได้


แต่ใบหน้าของเจ้ากลับสะท้อนแต่ความทุกข์
ข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขเอง...ว่าไงล่ะ ข้าที่อยู่ตรงหน้าเจ้า ดูเหมือนผู้ชาย
ที่จะทำให้เจ้ามีความสุขได้ไหม?"



ว่าแล้วนูราริเฮียงก็บอกว่า คงดูไม่เหมือนแน่...เพราะอย่างนั้นตัวเองคงต้องแสดง
ความเท่ห์ออกมาให้โยฮิเมะหลงบ้างแล้ว


ว่าแล้วนูราริเฮียงก็ประทับดาบในมือมั่น ประกาศก้องต่อฮาโกโรโมะกิซึเนะ
ว่าจะขอตัวโยฮิเมะคืน...


และทันทีที่ทำเช่นนั้น บรรยากาศโดยรอบก็แตกต่างจากที่ผ่านมาโดยสิ้นเชิง


"เอาล่ะนะ ต่อจากนี้ไปคือความมืดมิด....การต่อสู้ที่แท้จริงของปีศาจไงล่ะ"


เมื่อสิ้นคำพูดนั้น นางจิ้งจอกก็ต้องตกตะลึง เมื่อหางของมันไม่มีปฏิกิริยากับ
นูราริเฮียง ทั้งที่อีกฝ่ายยืนอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ...


และในชั่วพริบตา นูราริเฮียงก็พุ่งเข้ามา พร้อมกับดาบที่เงื้อจนสุดแขน
เตรียมจะฟาดฟันเข้าหา  แต่ถึงจะไม่ทันตั้งหลัก นางจิ้งจอกก็ตอบโต้กลับ
ด้วยหางอย่างทันท่วงที จนดาบในมือนูราริเฮียงหลุดมือ


แต่สิ่งที่นางจิ้งจอกไม่คาดคิด ก็คือดาบอีกเล่ม ที่ถูกซ่อนไว้ที่ผ้าผูกเอวของ
ปีศาจหนุ่มตรงหน้า....นูราริเฮียงชักดาบสั้นซึ่งเป็นดาบปราบปีศาจที่ได้มาจาก
เคย์คะอินออกมาด้วยมือซ้าย ก่อนจะฟันเสยขึ้น
แม้นางจิ้งจอกจะใช้หางเข้าขัดขวาง ก็ไร้ผล คมดาบตัดเฉือนเนื้อ
ฟันลึกจากหน้าอก พาดผ่านใบหน้าไปตามแรงแขนของนูราริเฮียง
ท่ามกลางความตกตะลึงของฮาโกโระโมะ กิซึเนะ...


********************

ตอนก่อนๆไม่ได้เอามาลงที่บล็อกเพราะ....ขี้เกียจ..(/วิ่งหลบสหบาทา)

แต่ตอนนี้อยากเก็บคำพูดของท่านปู่ เลยขอมาลงที่บล็อกด้วย

อันที่จริง เริ่มรู้สึกว่าการที่ไ่ม่เก็บที่แปลไว้ มันทำให้ลืมเหมือนกันว่า

เคยแปลชื่อใครว่ายังไง อย่างอาทิตย์นี้ก็เกือบลืมชื่อโคเรมิทสึแน่ะ

แถมไปๆมาๆ ก็ชักลืมว่าตัวเองสะกดชื่อ "โทคุกาวะ" เอาไว้ว่ายังไงหว่า...

ถ้าอ่านๆไป มีที่สะกดชื่อไม่เหมือนเดิมก็ไม่ต้องแปลกใจล่ะค่ะ...