By แมวตัวร้าย (Asana Fay Kakuba)
ริวจิสั่งให้ชิกิของตนเข้าเล่นงานใส่ริคุโอะอย่างไม่รอช้า ท่ามกลางความตกใจของยูระ
เด็กสาวเรียกชื่อพี่ชายเป็นการห้าม แต่ริวจิก็ไม่สน ทั้งบอกให้ยูระร่วมลงมือปราบปีศาจตามหน้าที่
ที่พึงกระทำตามที่ถูกสั่งสอนมา
ส่วนริคุโอะก็จับต้นชนปลายจนรู้แล้วว่าชายตรงหน้าเป็นพี่ชายของยูระ
ริคุโอะไม่ต้องการให้ยูระรู้เรื่องที่ตัวเองมีสายเลือดปีศาจ เพราะไม่ต้องการให้
เหตุการณ์เป็นเช่นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่ตอนนี้นั่นก็กลายเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไปไม่ได้แล้ว...
"ยังไม่คิดจะเผยร่างจริงออกมาอีกเหรอ เจ้าปีศาจที่แปลงร่างเป็นมนุษย์เอ๋ย"
ริวจิพูดกับริคุโอะที่กำลังสำลักฝุ่นที่เกิดจากการโจมตีในคราวแรก
"ต้องจัดการทั้งร่างมนุษย์แบบนี้มันออกจะปวดใจไปหน่อย แต่พวกที่มีแต่'ความชั่วร้าย'
ก็ต้องทำลายให้หมดเท่านั้น"
ว่าแล้วริวจิก็โจมตีเข้าใส่ริคุโอะ หมายจะตัดรากถอนโคนให้สิ้นด้วยน้ำมือของตนเอง....
หากว่าองเมียวจิหนุ่มก็ต้องเบิ่งตากว้างเมื่อการโจมตีนั้นถูกยูระเข้าไปป้องกันเอาไว้
"ค...คุณเคย์คะอิน"
ไม่ใช่แค่ริวจิเท่านั้นที่ประหลาดใจ ริคุโอะเองก็ไม่เชื่อสายตาตัวเองต่อการกระทำที่ไม่มีใครคาดคิด
ของยูระเช่นกัน....
"......นูระคุง....นูระคุงน่ะ เป็นมนุษย์ใช่ไหม?"
คำถามนั้นทำให้นายน้อยถึงกับอึ้งไป....
สายตาของเด็กทั้งคู่จับจ้องไปที่ดวงตาของอีกฝ่าย....คนหนึ่งเพื่อต้องการคำตอบ
ส่วนอีกคน ก็กำลังครุ่นคิดว่าจะตอบออกไปเช่นไรดี....
"ไม่รู้งั้นเหรอ.....ไม่ใช่...สายตาแบบนี้ มันสายตาที่กำลังเคลือบแคลงใจ...."
นายน้อยคิดระหว่างที่พิจารณาดวงตาสีเข้มของยูระ ที่จ้องมองเขม็งมาที่ตน....
"กำลังสงสัยในตัวเรา แต่ถึงอย่างนั้น....ก็กำลังรอให้เราตอบว่า 'เป็นมนุษย์' "
'ใช่แล้ว...ผมน่ะ ไม่ใช่ศัตรูของมนุษย์หรอกนะ!!'
เมื่อคิดดังนั้นแล้ว นายน้อยก็ตอบออกไปว่า ตนเองเป็นมนุษย์...
และคำตอบนั้น ก็ทำให้รอยยิ้มกลับมาบนใบหน้าของยูระอีกครั้ง
เด็กสาวหันไปเผชิญหน้ากับผู้เป็นพี่ชาย
"พี่ได้ยินแล้วใช่ไหม ริคุโอะคุงไม่ใช่ศัตรูนะ!!"
ยูระเลือกที่จะเชื่อในตัวริคุโอะ แม้นั่นจะขัดกับคำสั่งของพี่ชายก็ตาม
"นูระคุงเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉัน ไม่ใช่ศัตรูที่ต้องกำจัด!!
ถ้าพูดแล้วยังไม่เข้าใจ ต่อให้เป็นพี่ ฉันก็จะจัดการ!!"
ถูกน้องสาวพูดใส่แบบนี้ มีหรือที่คนอย่างริวจิจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ
สายตาขององเมียวจิหนุ่มแข็งกระด้าง จับจ้องมาที่น้องสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ...
"จัดการ? ยูระเอ๋ย...รับผิดชอบคำพูดของตัวเองด้วยนะ"
สิ้นคำ การต่อสู้ระหว่างพี่น้องก็เปิดฉากขึ้น โดยยูระเป็นคนโจมตีก่อน
ด้วยปืนที่เกิดจากการรวมชิกิกามิเข้ากับผู้ใช้
แต่แน่นอน ว่าคนที่ผ่านร้อนหนาวมาก่อน คงไม่ถูกจัดการง่ายๆแน่...
ริวจิที่กางยันต์ตั้งรับ แทบไม่ปรากฏความเสียหายใดๆ และเป็นฝ่ายโจมตีกลับใส่น้องสาว
ด้วยชิกิที่ชื่อ งะโร (หมาป่าหิวโหย) แต่ยูระก็ไวพอที่จะเรียกชิกิกามิสายพันธุ์หมาป่าของตนออกมา
ซึ่งถึงตัวชิกิกามิที่เป็นกระดาษ จะเคยถูกทามาสึกิฟันขาดสองท่อนจนต้องแปะสก็อตเทปเอาไว้
แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความร้ายกาจลดน้อยลงไปเลย ด้วยการงับกลางลำตัวเพียงครั้งเดียว
ชิกิของริวจิก็สลายร่างกลายเป็นน้ำ ริคุโอะถึงกับมองด้วยความทึ่ง
ริวจิมองฝีมือของน้องสาว แล้วก็เอ่ยเรียบๆว่าพลังวิญญาณของยูระที่สามารถเรียกชิกิกามิทีละหลายๆตัว
ยังมากมายไม่เปลี่ยน แต่ก็ยังเป็นรองมามิรุอยู่ดี
ว่าแล้วริวจิก็เรียกชิกิกามิออกมาอีกสองตัว เข้าโจมตียูระจากด้านซ้าย และหน้าตรง
แต่ทว่า...
"นั่นมันของปลอม มองไม่เห็นเหรอ? ของจริงน่ะทางขวาต่างหากเล่า"
เสียงของริวจิที่พูดออกมา ทำให้ยูระชะงัก และหันไปโจมตีชิกิที่พุ่งตรงมาจากทางขวา
แต่กลับกลายเป็นว่า ชิกิกามิตัวนั้นกลับเป็นของปลอม ส่วนของจริง คือชิกิกามิที่พุ่งเข้ามา
อีกสองด้านที่เหลือต่างหาก...
ริวจิอาศัยที่ยูระยังเป็นเด็ก หลอกล่อด้วยคำพูดจนพลาดท่า
ยูระร้องออกมา เมื่อถูกชิกิของพี่ชายพุ่งเข้าหาจังๆ
"ยูระ...โดนหลอกด้วยคำพูดง่ายไปแล้วนะ"
ริวจิที่เข้าไปจนถึงตัวยูระที่ทรุดนั่งอยู่กับพื้น ฟาดน้องสาวด้วยกระบอกไม้ไผ่จนยูระหน้าคว่ำ
ริคุโอะถึงกับทนไม่ได้กับการกระทำของริวจิ จนประท้วงขึ้นมา
"ไม่เป็นไรหรอก นูระคุง ฉันน่ะ ไม่ถูกงะโรกินหรอก"
ยูระพูดขณะพยายามยันตัวเพื่อลุกขึ้น
แต่ริวจิฟังคำพูดของยูระ แล้วก็พูดขัดขึ้น
"ถูกงะโรกินงั้นเหรอ พูดอะไรอยู่? เจ้านี่จะไปทำแบบนั้นได้ยังไง?"
ระหว่างที่ริคุโอะกับยูระชะงักด้วยความสงสัยในคำพูดของริวจินั่นเอง ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงกับยูระ
เมื่อน้ำในร่างกายของเด็กสาว ทะลักออกมาจากปากจนสำลัก
ที่แท้แล้วงะโรของริวจิ ไม่ใช่ชิกิกามิสายโจมตีดังที่เจ้าตัวแสดงให้เห็น
ชื่อที่แท้จริงของมันคือ "เก็นเก็น" เป็นชิกิกามิสายพันธุ์น้ำที่จะทำให้น้ำในร่างกายปั่นป่วน
ริวจิแสร้งเปลี่ยนชื่อ และคำสั่งให้ดูเหมือนชิกิกามิสายโจมตี เพื่อปกปิดเป้าหมายที่แท้จริง
นั่นก็คือการส่งชิกิกามิของตนเข้าไปใสร่างกายของเป้าหมาย
และเมื่อริวจิออกคำสั่ง น้ำในร่างกายของยูระก็พุ่งออกมาจากร่างของเด็กสาวทุกทิศทุกทาง....
"วิชาขององเมียวจิน่ะ ไม่ใช่แค่สั่งให้ชิกิกามิวิ่งไปมาหรอกนะ
เรียนรู้เอาไว้ซะ ยูระ....การใช้คำพูดก็คือวิชาขององเมียวจิ!"
ริวจิพูด ก่อนย่างสามขุมเข้าไปหายูระ
"เธอน่ะ ไม่รู้ความเกินไป ถึงถูกผู้ชายแบบนี้ปั่นหัวเอา
โดนเก็นเก็นเข้าไปคงทรมานใช่ไหม แต่นี่ก็คือความรักของพี่นะ
ถ้าตอนนี้ จะยังให้อภัย ถ้าไม่อยากตายไปแบบนี้ ก็กลับมาอยู่ฝ่ายพี่ซะ!!"
ริวจิพูดโดยกระชากคอเสื้อยูระเอาไว้ โดยไม่สนใจว่าน้องสาวจะรู้สึกเจ็บหรือไม่...
แต่ก่อนที่จะทันได้ทำอะไร ร่างของยูระก็ถูกใครบางคนคว้าตัวเอาไป
พร้อมกับสายลมที่พัดผ่าน ราวกับเงาของปีศาจ....
"คุณเคย์คะอิน...ขอโทษนะ...แต่ทนไม่ไหวแล้ว"
และร่างภายใต้เสื้อคลุมฮะโอริสีดำสนิท ประดับด้วยอักษร 'ความหวาดกลัว'
ที่แย่งตัวยูระไปอยู่ในอ้อมแขนก็เป็นใครไปไม่ได้......
"จะองเมียวจิ จะเคย์คะอินอะไร ข้าก็ไม่รู้หรอกนะ
แต่ไอ้คนที่กล้าลงมือกับพรรคพวกน่ะ ไม่ให้อภัยง่ายๆแน่"
นายน้อยแห่งกลุ่มนูระ จับจ้องเขม็งไปที่ริวจิ ซึ่งมองตอบมาด้วยสายตา
ที่แข็งกร้าวไม่แพ้กัน
"นั่นน่ะเหรอ ร่างที่แท้จริงของแก เจ้าปีศาจ!!
จะจัดการให้เหี้ยนเลย คนที่จะหลอกยูระได้ มีแต่พี่ชายเท่านั้นล่ะ... !!"
*********************
