Singing the rain's song

By Asana Fay K.

เสียงฮัมเพลงเบาๆ ที่ฟังแล้วราวกับเจ้าของเสียงนั้นกำลังร้องว่า ฮัม..ฮัม..ฮัม..ดาทีดัม...ดังแทรกเสียงฝนที่โปรยปรายลงมากระทบหลังคาให้ได้ยินอย่างแผ่วผิว จนยากที่จะบอกว่าเป็นเพลงอะไรกันแน่

ผมลดหนังสือในมือลงเล็กน้อย...พอให้ตัวเองมองเห็นเจ้าของร่างริมประตูเลื่อนได้ชัดขึ้น....

เธอ....ผู้ซึ่งในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายตัวยาวกำลังทอดสายตาออกไปด้านนอก...สิ่งที่เปื้อนอยู่ใบหน้าขาว มีเพียงรอยยิ้มที่เกิดขึ้นจากการยกมุมปากทั้งสองขึ้น....

ไม่มีเครื่องเล่นเพลงใดๆวางอยู่รอบตัวเราทั้งสอง....มีเพียงเรา....พัดลมเก่าๆและบทเพลงจากสายฝน....

ในสวนที่อยู่นอกประตู...หยดน้ำจากฟากฟ้าจะกำลังหยอกล้อ ยั่วให้ดอกแก้วขาวริมสวนขยับไปมาราวกับกำลังเต้นรำ และกบน้อยใหญ่จะกระโดดผลุบโผล่ พลางประสานเสียงเป็นลูกคู่เป็นระยะๆ

แต่ผมก็รู้จักเธอดีพอที่จะรู้ว่า ดวงตาสีช็อคโกแลตเข้ม จนดูเผินๆเห็นเป็นสีดำสนิทคู่นั้น ไม่ได้กำลังเพ่งมองอะไรเป็นพิเศษ

มากมายเหลือคณานับ...คงเป็นจำนวนที่ใช้บอกเรื่องราวที่หมุนวนอยู่ในห้วงคิดของเธอได้

สายตาคู่นั้นอาจกำลังย้อนมองไปยังอดีต หรือพินิจถึงอนาคตอันไกลแสนไกล ผมก็ไม่อาจรู้

สิ่งที่สามารถเข้าใจ คงมีเพียงอย่างเดียว...คือความรู้สึกของผมเอง...

ความปรารถนา....ที่อยากให้บทเพลงในวันฝนตก...ดำเนินต่อไปให้นานขึ้นอีกสักนิด....

**************************

Fin