by แมวตัวร้าย (Asana F. Kakuba)
ระหว่างที่นูราริเฮียงกำลังสู้กับฮาโกโรโมะ กิซึเนะอยู่บนปราสาทโอซาก้าอยู่นั่นเอง
ที่เบื้องล่าง...เหล่าชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียง ก็พากันออกมายืนแหงนมอง
ปราสาทที่ถูกห้อมล้อมเอาไว้ด้วยเมฆดำทะมึน และจับกลุ่มคุยกันไปต่างๆนานา
บางคนก็บอกว่า เห็นขบวนร้อยปีศาจปรากฏขึ้น ซึ่งก็ยิ่งทำให้ข่าวลือที่ว่า มีปีศาจเข้าๆออกๆ
ปราสาทโอซาก้า ยิ่งฟังดูเป็นความจริงยิ่งขึ้น
นอกจากเหล่าชาวบ้าน ก็ยังมีชายอีกคนยืนอยู่ด้วย
เขามองลอดหมวกฟางที่ใส่อยู่ พลางนึกในใจว่าต้องรีบนำเรื่องนี้ไปรายงานให้ท่าน
พระราชาคณะเท็นไกทราบ
(Tenkai Soujyou - พระเท็นไก เป็นคนของโทคุกาวะ อิเอยาสึ ทำหน้าที่ติดต่อประสานงาน
ระหว่างอิเอยาสึ กับทางฝ่ายวังหลวงขององค์พระจักรพรรดิ: วิกิพีเดีย)
*********************
อีกด้าน ฝ่ายนูราริเฮียงที่กำลังต่อสู้กับฮาโกโรโมะ กิซึเนะ
ก็กำลังร้องเรียกชื่อโยฮิเมะ พร้อมกับบุกเข้าไปหมายชิงตัวหญิงสาวผู้เป็นที่รักคืนมา
แต่ก็ถูกหางของนางจิ้งจอกพุ่งเข้ามาทำร้ายบริเวณสีข้างด้านขวาจนร่างทรุดฮวบ
"ช่างไม่มีศิลปะเอาเสียเลย...เอาแต่พุ่งเข้ามาอยู่ด้านเดียวเนี่ย"
ฮาโกโรโมะ กิซึเนะพูดอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า
"นึกว่าจะได้เรื่องกว่าหน่อย แต่สุดท้ายก็เหมือนกับปีศาจทั่วๆไป
นี่น่ะ คือการแสดงคั่นเวลานะ......ทำให้สนุกหน่อยสิ"
แล้วนางจิ้งจอกก็แกว่งหางของตนแล้วบอกกับนูราริเฮียงว่า
มันเป็นจำนวนเท่ากับจำนวนครั้งที่เกิดใหม่ และจะมีปฏิกิริยากับปีศาจที่มีกลิ่นไอเลือดรุนแรงที่โจมตีเข้ามา
นูราริเฮียงคว้าดาบของตนแล้วพุ่งเข้าโจมตีนางจิ้งจอกอีกครั้ง แต่ก็ไม่สามารถ
เข้าถึงตัวมันได้ ฮาโกโระโมะ กิซึเนะ เห็นแล้วก็พูดอย่างยิ้มเยาะว่า
ถ้าเป็นแบบนี้ก็จะขอรับนางที่นูราริเฮียงหลงใหลไป ส่วนตัวนูราริเฮียง
ก็ให้ร่ายรำท่วงท่าแห่งความตายไปจนกว่าจะสิ้นใจ
คำพูดนั้นทำให้โยฮิเมะร้องออกมาด้วยความเป็นห่วงปีศาจตรงหน้า
"ท่านปีศาจ!!!"
********************
อีกด้าน ฮิเดโมโตะ กับโคเรมิทสึก็กำลังนั่งอยู่ในเกวียนอาคมเพื่อเดินทางไปยัง
ปราสาทโอซาก้า
ฮิเดโมโตะเล่าถึงเรื่องราวของฮาโกโรโมะ กิซึเนะที่มีเขียนอยู่ในบันทึกลับของ
ตระกูลเคย์คะอินว่า ฮาโกโรโมะ กิซึเนะ ปรากฏขึ้นบนโลกมนุษย์โดยสิงอยู่
ภายในร่างของเด็กคนหนึ่ง จนกระทั่งหัวใจอันดำมืดของเด็กคนนั้น
พุ่งขึ้นถึงขีดสุด ฮาโกโรโมะ กิซึเนะก็ได้แย่งชิงร่ายกายของเด็กคนนั้นกลายมา
เป็นร่างของตน
และหลังจากที่ได้ร่างมาก ก็ได้อาศัยดูดกลืนความเกลียดชัง ความอิจฉาริษยา
ความโกรธแค้น และความสิ้นหวัง ที่เกิดขึ้นที่ศูนย์กลางการปกครอง
จนมีพลังกล้าแข็ง
เมื่อถึงคราวที่ร่างที่เป็นที่อาศัยสิ้นอายุขัย ก็จะซ่อน"ร่างที่แท้จริง" เอาไว้ที่ไหนสัก
แห่ง จนกว่าจะพบเจ้าของร่างที่เหมาะสมจะให้ตัวเองเกิดใหม่
" 'ปีศาจที่เกิดใหม่' ถ้าหากไม่ผนึกร่างที่แท้จริงให้ได้ล่ะก็ ไม่ว่าจะกำจัดไปกี่ครั้ง
พอผ่านระยะเวลาหนึ่งไป ก็จะกลับมาสร้างภัยพิบัติอีก"
ฮิเดโมโตะนั่งเท้าคาง มองคู่สนทนาที่นั่งอยู่ด้วยกัน...
"สวมใส่อาภรณ์ที่เรียกว่ามนุษย์คลุมร่าง ไม่ว่าชาติไหนก็พยายามสร้างความวุ่นวาย
ให้กับเมืองหลวง.....ก็เลยชื่อว่า 'ฮาโกโรโมะ กิซึเนะ'(จิ้งจอกอาภรณ์นางฟ้า)...
งั้นหรือ"
ฮิเดโมโตะยังบอกด้วยว่า ที่รู้สึกทำให้เป็นห่วงก็คือการที่ฮาโกโรโมะ กิซึเนะรวบรวม
เครื่องในสดจากทั้งโอซาก้าและเกียวโต ก็เพราะอาจมีแผนการทำอะไรข้ามเขตแดน
อยู่ก็ได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่พลังที่มีอยู่ยังไม่มากพอจะทำได้
โคเรมิทสึถามว่า นูราริเฮียงจะมีสิทธิ์เอาชนะฮาโกโระโมะ กิซึเนะได้ไหม
ฮิเดโมโตะตอบหน้าระรื่นว่า ให้ตายก็ไม่ชนะหรอก
"แต่ว่า...ข้าไม่รู้ว่าเจ้านั่นจะทำอะไร เพราะเจ้านั่นน่ะ...ตอนนี้อยู่ในช่วง
กำลังเติบโต"
********************
กลับมาทางฝั่งนูราริเฮียงที่ถูกเล่นงานจนสะบักสะบอม
โยฮิเมะมองร่างตรงหน้าด้วยตาคลอเบ้า พยายามดิ้นรนจะออกไปช่วย
แต่ก็ถูกนางจิ้งจอกในร่างท่านหญิงโยโดล็อคตัวไว้
"ทำไมต้องฝืนขนาดนี้ด้วยล่ะ!!"
โยฮิเมะถามออกมาอย่างไม่เข้าใจในการกระทำของปีศาจตรงหน้า
"ฝืนจนเป็นถึงขนาดนี้....พวกผู้ชายน่ะเป็นแบบนี้กันทุกคนเลยหรือคะ..!?"
ฮาโกโรโมะ กิซึเนะได้ยินแล้วก็บอกว่าในโลกนี้น่ะ ไม่ว่าจะมนุษย์หรือปีศาจ
ก็มีผู้ชายที่ฉลาดอยู่มากมาย น่าสงสารที่ผู้ชายคนแรกและคนสุดท้ายที่โยฮิเมะ
จะได้เจอ กลับเป็นเจ้าบ้าแบบนั้น
"โยฮิเมะ...ในสายตาเจ้า สะท้อนภาพข้าเป็นคนเช่นไร?
เป็นแค่เจ้าบ้า เหมือนที่มันพูดหรือเปล่า....?"
โยฮิเมะส่ายหัวเป็นคำตอบให้กับนูราริเฮียงที่เป็นฝ่ายถามพลางยันตัวขึ้น
"แค่คิดถึงเรื่องของเจ้า...หัวใจข้าก็ยิ้มจนแทบปริ
ถ้าให้ยกตัวอย่าง ก็เหมือนกับดอกซากุระ ที่ทั้งสวย บริสุทธิ์ และบอบบาง
ทำให้หัวใจของผู้พบเห็นอ่อนโยนไปด้วย
แค่มีเจ้าอยู่เคียงข้าง รอบกายข้าคงเต็มไปด้วยความสุขได้แน่ ข้ามองเห็นอนาคต
เช่นนั้นได้
แต่ใบหน้าของเจ้ากลับสะท้อนแต่ความทุกข์
ข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขเอง...ว่าไงล่ะ ข้าที่อยู่ตรงหน้าเจ้า ดูเหมือนผู้ชาย
ที่จะทำให้เจ้ามีความสุขได้ไหม?"
ว่าแล้วนูราริเฮียงก็บอกว่า คงดูไม่เหมือนแน่...เพราะอย่างนั้นตัวเองคงต้องแสดง
ความเท่ห์ออกมาให้โยฮิเมะหลงบ้างแล้ว
ว่าแล้วนูราริเฮียงก็ประทับดาบในมือมั่น ประกาศก้องต่อฮาโกโรโมะกิซึเนะ
ว่าจะขอตัวโยฮิเมะคืน...
และทันทีที่ทำเช่นนั้น บรรยากาศโดยรอบก็แตกต่างจากที่ผ่านมาโดยสิ้นเชิง
"เอาล่ะนะ ต่อจากนี้ไปคือความมืดมิด....การต่อสู้ที่แท้จริงของปีศาจไงล่ะ"
เมื่อสิ้นคำพูดนั้น นางจิ้งจอกก็ต้องตกตะลึง เมื่อหางของมันไม่มีปฏิกิริยากับ
นูราริเฮียง ทั้งที่อีกฝ่ายยืนอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ...
และในชั่วพริบตา นูราริเฮียงก็พุ่งเข้ามา พร้อมกับดาบที่เงื้อจนสุดแขน
เตรียมจะฟาดฟันเข้าหา แต่ถึงจะไม่ทันตั้งหลัก นางจิ้งจอกก็ตอบโต้กลับ
ด้วยหางอย่างทันท่วงที จนดาบในมือนูราริเฮียงหลุดมือ
แต่สิ่งที่นางจิ้งจอกไม่คาดคิด ก็คือดาบอีกเล่ม ที่ถูกซ่อนไว้ที่ผ้าผูกเอวของ
ปีศาจหนุ่มตรงหน้า....นูราริเฮียงชักดาบสั้นซึ่งเป็นดาบปราบปีศาจที่ได้มาจาก
เคย์คะอินออกมาด้วยมือซ้าย ก่อนจะฟันเสยขึ้น
แม้นางจิ้งจอกจะใช้หางเข้าขัดขวาง ก็ไร้ผล คมดาบตัดเฉือนเนื้อ
ฟันลึกจากหน้าอก พาดผ่านใบหน้าไปตามแรงแขนของนูราริเฮียง
ท่ามกลางความตกตะลึงของฮาโกโระโมะ กิซึเนะ...
********************
ตอนก่อนๆไม่ได้เอามาลงที่บล็อกเพราะ....ขี้เกียจ..(/วิ่งหลบสหบาทา)
แต่ตอนนี้อยากเก็บคำพูดของท่านปู่ เลยขอมาลงที่บล็อกด้วย
อันที่จริง เริ่มรู้สึกว่าการที่ไ่ม่เก็บที่แปลไว้ มันทำให้ลืมเหมือนกันว่า
เคยแปลชื่อใครว่ายังไง อย่างอาทิตย์นี้ก็เกือบลืมชื่อโคเรมิทสึแน่ะ
แถมไปๆมาๆ ก็ชักลืมว่าตัวเองสะกดชื่อ "โทคุกาวะ" เอาไว้ว่ายังไงหว่า...
ถ้าอ่านๆไป มีที่สะกดชื่อไม่เหมือนเดิมก็ไม่ต้องแปลกใจล่ะค่ะ...
