เมื่อวานเป็นวันทำงาน วันนี้เลยเริ่มต้นวันใหม่ช้าไปหน่อย ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ
นายน้อยตื่นมากลางดึก ในร่างปีศาจ ก็เลยออกไปเที่ยวเล่น
และพบเข้ากับปีศาจหน้าเหมือนอีกา ที่บอกให้ช่วยภรรยาของตนด้วย
ภรรยาของปีศาจอีกา เป็นปีศาจสาวน้อยผมเปีย เจ้าหล่อนถูกปีศาจสาวหน้าตาน่ากลัวจับตัวไว้
เพราะปีศาจตนที่ว่า เป็นพวกสนุกกับการพรากของสำคัญของคนอื่นไป
และทันทีที่รู้สึกถึงดาบของริคุโอะ ปีศาจตัวที่ว่าก็ทิ้งเหยื่อตรงหน้า พุ่งเข้าไปหา
เหยื่อชิ้นใหม่ และชิงมาอย่างง่ายดาย
เมื่อนำเรื่องนั้นไปเล่าให้เซ็น ปีศาจนกซึ่งเป็นทั้งพี่ร่วมสาบาน และลูกน้องที่จงรักภักดีฟัง
เซ็นก็หัวเราะ และบอกว่า นั่นคือ "โอยเตะเคะโบริ" (โอยเตะเคะ แปลว่า "ทิ้งเอาไว้ซะ")
ซึ่งที่จริงก็อยู่ภายใต้กลุ่มที่อยู่ใต้ตระกูลนูระอีกที เป็นปีศาจที่มีความสามารถในบริเวณที่
ตัวเองสิงอยู่
"ว่าแต่นายน้อยแห่งกลุ่มนูระถูกชิงอะไรไปล่ะ"
เซ็นถามอย่างอารมณ์ดี แต่พอริคุโอะบอกว่าถูกชิงดาบประจำตัวไป เซ็นก็ถึงกับตกใจจนกระอักเลือด
ถามกลับทั้งที่ยังพ่นเลือดใส่หน้าริคุโอะ ว่ารู้ไหมว่าดาบเล่มนั้นมีความสำคัญแค่ไหน
ริคุโอะจึงนึกย้อนไปถึงตอนที่เล่นปิดตาฟันแตงโมด้วยดาบเนเนะคิริมารุ (ช่างกล้า...)
ที่ซึราระฟันเข้าใส่ริคุโอะ เพราะนึกว่าเป็นแตงโมอย่างเต็มกำลัง
แต่ริคุโอะในร่างมนุษย์ก็ไร้ซึ่งรอยขีดข่วน เพราะเนเนะคิริมารุ เป็นดาบที่ฟันได้แต่ปีศาจเท่านั้น
"ก็เป็นดาบที่สำคัญมากเลยล่ะ..."
ริคุโอะตอบออกมาเช่นนั้น เซ็นจึงรีบให้ริคุโอะไปตามกลับคืนมาโดยเร็ว
************************
อีกด้าน ลูกชายตนหนึ่งของการาสุเท็นงู ก็กำลังทำหน้าที่ตรวจการอยู่บนอากาศ
หลังจากผ่านมาหลายตอน ในที่สุดในตอนนี้ ก็ทำให้รู้ว่า ลูกชายของการาสุเท็นงูตนนี้
มีชื่อว่า "คุโรมารุ" (ปีกดำ) เป็นลูกชายคนโต ที่ได้รับการถ่ายทอดนิสัยเอาจริงเอาจัง
จากพ่อมา
"เฮ่อ...วันนี้เมืองอุคิโยเอะก็ยังมีแต่พวกทำผิดกฏเต็มไปหมด"
คุโรมารุถอนใจ หลังเป่านกหวีดตักเตือนปีศาจที่บินเกินความเร็ว รวมทั้งปีศาจคู่ที่จู๋จี๋กันอยู่บนทางสัญจร
(ซึ่งก็คือปีศาจคู่ที่ริคุโอะช่วยไว้ในตอนต้นเรื่อง)
ตอนนั้นเอง ที่คุโรมารุหันไปเป็นปีศาจตัวหนึ่ง กำลังยืนแกว่งกวัดดาบไปมาอยู่...
"หืม? เฮ้...แกว่งดาบไปมาอย่างไม่ระวังแบบนั้นน่ะ...."
แต่คำพูดของเท็นงูหนุ่ม ก็ต้องชะงัก เมื่อจดจำได้ว่านั่นคือดาบของผู้เป็นนาย...
"ฮ...เฮ้ !? นั่นมันเนเนะคิริมารุนี่ !?"
คำพูดนั้นทำให้ปีศาจในบ่อชะงัก คุโรมารุรีบพูดต่อ
"เอาคืนมานะ นี่แก...ทำอะไรนายน้อยน่ะ!!"
"ถ้าอยากได้คืน ก็ส่งของที่มีค่ายิ่งกว่านี้มาสิ"
โอยเตะเคะโบริบอกข้อแลกเปลี่ยนของตน ก่อนจะเห็นอะไรบางอย่างที่คุโรมารุมีอยู่ในตัว
"หืม...นั่นไม่เลวนี่ "
และมันก็พุ่งเข้ามา เพื่อจะชิงบางอย่างไปแทน...
************************
ริคุโอะกลับมา เพื่อทวงดาบของตนคืน แต่ก็ได้รับการปฏิเสธ
"ไม่ได้หรอก ไปเอาของที่ดีกว่านี้มาให้ข้าสิ"
"ของดีงั้นเหรอ..."
"แต่ก็คงไม่มีหรอก ของที่จะดีไปกว่าเสื้อคลุมฮะโอรินี้น่ะ"
ริคุโอะทวนคำอย่างงงๆ เมื่อของที่อยู่ในครอบครองของปีศาจตรงหน้า ไม่ใช่ดาบของตน
แต่เป็นเสื้อคลุมฮะโอริ....
"ใช่แล้ว ดูซะสิ เสื้อคลุมที่มีอักษร "ความเกรงกลัว" (osore) นี่ยังไงล่ะ
ในบ้านหลักของกลุ่มนูระ มีเพียงคนที่นายน้อยยอมรับเท่านั้น ถึงจะใส่ได้
เท่านี้ปีศาจตัวอื่นก็จะต้องจับตามองฉัน เป็นไงล่ะ อิจฉาล่ะสิ..."
.....คิดว่าจะอิจฉาไหมล่ะ...??
และ "ฟลายอิ้งโยไก ยากุซ่าคิก!!" ก็คือคำตอบของนายน้อย....
"แกจะเป็นคนของบ้านหลัก หรือพวกลิ่วล้อก็ตาม มาทำเรื่องต่ำช้าแบบนี้
ต่อให้ใส่เสื้อฮะโอรินั่น ก็ไม่ยอมรับหรอกนะ"
พอได้ยินอย่างนั้น โอยเตะเคะโบริถึงได้รู้ว่า ตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับนายน้อยแห่งกลุ่มนูระ
ซึ่งก็ทำให้มันตกใจสุดขีด ถ้าเทียบกับว่าที่หัวหน้าคนต่อไปแล้ว ตัวมันเองก็ไม่ต่างกับ
ปลาซิวปลาสร้อย ด้วยความที่ไม่เคยเห็นหน้า จึงไม่ทราบว่าบุคคลตรงหน้าเป็นใคร...
"ขอโทษเจ้าค่ะ ขอโทษ"
มันรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ ก่อนจะคืนเสื้อคลุมให้โดยดี
เมื่อได้ของคืน ริคุโอะจึงตั้งท่าจะกลับ แต่ก็เหลือบไปเห็นโอยเตะเคะโบริ ทำท่าทางจ๋อยๆ
จึงนึกได้ ว่าโอยเตะเคะโบริเป็นปีศาจประเภทที่มีกฏว่าต้องแลกของ
"เอาสิ...อยากได้อะไรก็เอาไป แต่ถึงบอกว่างั้นก็ไม่มีอะไรหรอกนะ"
"ง...งั้น นั่นก็ได้เจ้าค่ะ..."
และสิ่งที่ริคุโอะให้ไป ก็คือกระบอกยาสูบของท่านปู่นั่นเอง...
และเมื่อกลับมาถึงบ้าน ผู้ที่รออยู่ก็คือการาสุเท็นงู ที่ได้รับการรายงานเรื่องดาบจากลูกชายคนโต
งานนี้ริคุโอะเลยถูกเทศน์เสียกัณฑ์ใหญ่
"เฮ้...อย่าเอาเรื่องไปบอกการาสุเท็นงูสิ คุโรมารุ เอามาให้โดยตรงก็ได้นี่"
ริคุโอะบ่นกับคุโรมารุ โดยมีการาสุเท็นงูโวยวายอยู่ข้างๆ
"ทุกเรื่องต้องรายงาน เป็นหน้าที่ขอรับ"
และนั่นก็คือคำตอบ ของลูกชายที่ได้เลือดความเอาจริงเอาจังจากผู้เป็นพ่อมาเต็มเปี่ยม...
"นายนี่มันจริงจังไปแล้ว..."
หลังจากเดินเลี่ยงจากการบ่นของการาสุเท็นงู ริคุโอะก็นั่งมองดาบของตนบนต้นไม้
และนึกถึงคำพูดของริวจิ พี่ชายของยูระ ที่บอกได้ดูแลดาบเล่มนี้ให้ดีๆ...
ตอนนั้นเอง ท่านปู่ก็เดินเข้ามา ถามหากระบอกยาสูบ ซึ่งริคุโอะบอกว่า ไม่รู้
(ทั้งที่ตัวเองเอาไปแลกกับเสื้อมา...) ก่อนจะถามถึงความเป็นมาของดาบเนเนะคิริมารุ
ซึ่งก็เป็นของที่ "ยืม" มาจากคนอื่นเหมือนกัน
และพอถูกถามเช่นนั้น ท่านปู่ก็ทำหน้าจริงจัง พร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกาลเก่า....
ช่วงเวลาหลายร้อยปีก่อนหน้า....ในเกียวโต....ที่ซึ่งทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น...
...สถานที่ซึ่งอยู่ภายใต้การผลัดเปลี่ยนแย่งชิงอำนาจของเหล่าปีศาจ
นายน้อยตื่นมากลางดึก ในร่างปีศาจ ก็เลยออกไปเที่ยวเล่น
และพบเข้ากับปีศาจหน้าเหมือนอีกา ที่บอกให้ช่วยภรรยาของตนด้วย
ภรรยาของปีศาจอีกา เป็นปีศาจสาวน้อยผมเปีย เจ้าหล่อนถูกปีศาจสาวหน้าตาน่ากลัวจับตัวไว้
เพราะปีศาจตนที่ว่า เป็นพวกสนุกกับการพรากของสำคัญของคนอื่นไป
และทันทีที่รู้สึกถึงดาบของริคุโอะ ปีศาจตัวที่ว่าก็ทิ้งเหยื่อตรงหน้า พุ่งเข้าไปหา
เหยื่อชิ้นใหม่ และชิงมาอย่างง่ายดาย
เมื่อนำเรื่องนั้นไปเล่าให้เซ็น ปีศาจนกซึ่งเป็นทั้งพี่ร่วมสาบาน และลูกน้องที่จงรักภักดีฟัง
เซ็นก็หัวเราะ และบอกว่า นั่นคือ "โอยเตะเคะโบริ" (โอยเตะเคะ แปลว่า "ทิ้งเอาไว้ซะ")
ซึ่งที่จริงก็อยู่ภายใต้กลุ่มที่อยู่ใต้ตระกูลนูระอีกที เป็นปีศาจที่มีความสามารถในบริเวณที่
ตัวเองสิงอยู่
"ว่าแต่นายน้อยแห่งกลุ่มนูระถูกชิงอะไรไปล่ะ"
เซ็นถามอย่างอารมณ์ดี แต่พอริคุโอะบอกว่าถูกชิงดาบประจำตัวไป เซ็นก็ถึงกับตกใจจนกระอักเลือด
ถามกลับทั้งที่ยังพ่นเลือดใส่หน้าริคุโอะ ว่ารู้ไหมว่าดาบเล่มนั้นมีความสำคัญแค่ไหน
ริคุโอะจึงนึกย้อนไปถึงตอนที่เล่นปิดตาฟันแตงโมด้วยดาบเนเนะคิริมารุ (ช่างกล้า...)
ที่ซึราระฟันเข้าใส่ริคุโอะ เพราะนึกว่าเป็นแตงโมอย่างเต็มกำลัง
แต่ริคุโอะในร่างมนุษย์ก็ไร้ซึ่งรอยขีดข่วน เพราะเนเนะคิริมารุ เป็นดาบที่ฟันได้แต่ปีศาจเท่านั้น
"ก็เป็นดาบที่สำคัญมากเลยล่ะ..."
ริคุโอะตอบออกมาเช่นนั้น เซ็นจึงรีบให้ริคุโอะไปตามกลับคืนมาโดยเร็ว
************************
อีกด้าน ลูกชายตนหนึ่งของการาสุเท็นงู ก็กำลังทำหน้าที่ตรวจการอยู่บนอากาศ
หลังจากผ่านมาหลายตอน ในที่สุดในตอนนี้ ก็ทำให้รู้ว่า ลูกชายของการาสุเท็นงูตนนี้
มีชื่อว่า "คุโรมารุ" (ปีกดำ) เป็นลูกชายคนโต ที่ได้รับการถ่ายทอดนิสัยเอาจริงเอาจัง
จากพ่อมา
"เฮ่อ...วันนี้เมืองอุคิโยเอะก็ยังมีแต่พวกทำผิดกฏเต็มไปหมด"
คุโรมารุถอนใจ หลังเป่านกหวีดตักเตือนปีศาจที่บินเกินความเร็ว รวมทั้งปีศาจคู่ที่จู๋จี๋กันอยู่บนทางสัญจร
(ซึ่งก็คือปีศาจคู่ที่ริคุโอะช่วยไว้ในตอนต้นเรื่อง)
ตอนนั้นเอง ที่คุโรมารุหันไปเป็นปีศาจตัวหนึ่ง กำลังยืนแกว่งกวัดดาบไปมาอยู่...
"หืม? เฮ้...แกว่งดาบไปมาอย่างไม่ระวังแบบนั้นน่ะ...."
แต่คำพูดของเท็นงูหนุ่ม ก็ต้องชะงัก เมื่อจดจำได้ว่านั่นคือดาบของผู้เป็นนาย...
"ฮ...เฮ้ !? นั่นมันเนเนะคิริมารุนี่ !?"
คำพูดนั้นทำให้ปีศาจในบ่อชะงัก คุโรมารุรีบพูดต่อ
"เอาคืนมานะ นี่แก...ทำอะไรนายน้อยน่ะ!!"
"ถ้าอยากได้คืน ก็ส่งของที่มีค่ายิ่งกว่านี้มาสิ"
โอยเตะเคะโบริบอกข้อแลกเปลี่ยนของตน ก่อนจะเห็นอะไรบางอย่างที่คุโรมารุมีอยู่ในตัว
"หืม...นั่นไม่เลวนี่ "
และมันก็พุ่งเข้ามา เพื่อจะชิงบางอย่างไปแทน...
************************
ริคุโอะกลับมา เพื่อทวงดาบของตนคืน แต่ก็ได้รับการปฏิเสธ
"ไม่ได้หรอก ไปเอาของที่ดีกว่านี้มาให้ข้าสิ"
"ของดีงั้นเหรอ..."
"แต่ก็คงไม่มีหรอก ของที่จะดีไปกว่าเสื้อคลุมฮะโอรินี้น่ะ"
ริคุโอะทวนคำอย่างงงๆ เมื่อของที่อยู่ในครอบครองของปีศาจตรงหน้า ไม่ใช่ดาบของตน
แต่เป็นเสื้อคลุมฮะโอริ....
"ใช่แล้ว ดูซะสิ เสื้อคลุมที่มีอักษร "ความเกรงกลัว" (osore) นี่ยังไงล่ะ
ในบ้านหลักของกลุ่มนูระ มีเพียงคนที่นายน้อยยอมรับเท่านั้น ถึงจะใส่ได้
เท่านี้ปีศาจตัวอื่นก็จะต้องจับตามองฉัน เป็นไงล่ะ อิจฉาล่ะสิ..."
.....คิดว่าจะอิจฉาไหมล่ะ...??
และ "ฟลายอิ้งโยไก ยากุซ่าคิก!!" ก็คือคำตอบของนายน้อย....
"แกจะเป็นคนของบ้านหลัก หรือพวกลิ่วล้อก็ตาม มาทำเรื่องต่ำช้าแบบนี้
ต่อให้ใส่เสื้อฮะโอรินั่น ก็ไม่ยอมรับหรอกนะ"
พอได้ยินอย่างนั้น โอยเตะเคะโบริถึงได้รู้ว่า ตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับนายน้อยแห่งกลุ่มนูระ
ซึ่งก็ทำให้มันตกใจสุดขีด ถ้าเทียบกับว่าที่หัวหน้าคนต่อไปแล้ว ตัวมันเองก็ไม่ต่างกับ
ปลาซิวปลาสร้อย ด้วยความที่ไม่เคยเห็นหน้า จึงไม่ทราบว่าบุคคลตรงหน้าเป็นใคร...
"ขอโทษเจ้าค่ะ ขอโทษ"
มันรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ ก่อนจะคืนเสื้อคลุมให้โดยดี
เมื่อได้ของคืน ริคุโอะจึงตั้งท่าจะกลับ แต่ก็เหลือบไปเห็นโอยเตะเคะโบริ ทำท่าทางจ๋อยๆ
จึงนึกได้ ว่าโอยเตะเคะโบริเป็นปีศาจประเภทที่มีกฏว่าต้องแลกของ
"เอาสิ...อยากได้อะไรก็เอาไป แต่ถึงบอกว่างั้นก็ไม่มีอะไรหรอกนะ"
"ง...งั้น นั่นก็ได้เจ้าค่ะ..."
และสิ่งที่ริคุโอะให้ไป ก็คือกระบอกยาสูบของท่านปู่นั่นเอง...
และเมื่อกลับมาถึงบ้าน ผู้ที่รออยู่ก็คือการาสุเท็นงู ที่ได้รับการรายงานเรื่องดาบจากลูกชายคนโต
งานนี้ริคุโอะเลยถูกเทศน์เสียกัณฑ์ใหญ่
"เฮ้...อย่าเอาเรื่องไปบอกการาสุเท็นงูสิ คุโรมารุ เอามาให้โดยตรงก็ได้นี่"
ริคุโอะบ่นกับคุโรมารุ โดยมีการาสุเท็นงูโวยวายอยู่ข้างๆ
"ทุกเรื่องต้องรายงาน เป็นหน้าที่ขอรับ"
และนั่นก็คือคำตอบ ของลูกชายที่ได้เลือดความเอาจริงเอาจังจากผู้เป็นพ่อมาเต็มเปี่ยม...
"นายนี่มันจริงจังไปแล้ว..."
หลังจากเดินเลี่ยงจากการบ่นของการาสุเท็นงู ริคุโอะก็นั่งมองดาบของตนบนต้นไม้
และนึกถึงคำพูดของริวจิ พี่ชายของยูระ ที่บอกได้ดูแลดาบเล่มนี้ให้ดีๆ...
ตอนนั้นเอง ท่านปู่ก็เดินเข้ามา ถามหากระบอกยาสูบ ซึ่งริคุโอะบอกว่า ไม่รู้
(ทั้งที่ตัวเองเอาไปแลกกับเสื้อมา...) ก่อนจะถามถึงความเป็นมาของดาบเนเนะคิริมารุ
ซึ่งก็เป็นของที่ "ยืม" มาจากคนอื่นเหมือนกัน
และพอถูกถามเช่นนั้น ท่านปู่ก็ทำหน้าจริงจัง พร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกาลเก่า....
ช่วงเวลาหลายร้อยปีก่อนหน้า....ในเกียวโต....ที่ซึ่งทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น...
...สถานที่ซึ่งอยู่ภายใต้การผลัดเปลี่ยนแย่งชิงอำนาจของเหล่าปีศาจ
