Ikiru riyuu (Reason for living)
By
Asana Fay K.
Fandom:
Katekyo Hitman Reborn
Pairing:
Gokudera Hayato x Sawada Tsunayoshi
Rate:
PG
HAPPY BIRTHDAY IRREGULARS 2009/02/07
**********************
แต่ก่อน.....มีคนเคยบอกผมว่า
ถ้าหากไม่รู้จะใช้ชีวิตของตัวเองยังไง...ก็จงใช้มันเพื่อใครสักคน....
และคำตอบของผมในตอนนั้น....ก็คือรอยยิ้มเยาะ
พร้อมบอกอย่างไม่ใส่ใจว่านั่นคือคำพูดไร้สาระที่สุดที่เคยได้ยินมา....
**********************
"โกคุเดระคุง..."
ทันทีที่ประตูไม้บานหนาเปิดออก...เสียงที่คุ้นเคยก็เอ่ยขึ้นทัก...พร้อมกับดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยที่สำรวจตัวผมตั้งแต่หัวจรดเท้า....
"ไม่ได้บาดเจ็บสินะ"
สีหน้าของเขาดูโล่งอกหน่อยๆ จนผมอดยิ้มให้ไม่ได้
"ในรายงาน ผมก็เขียนแล้วนี่ครับว่าภารกิจลุล่วงไปด้วยดี และไม่มีใครบาดเจ็บ"
"นั่นมันก็ใช่...."
เขา...ที่ตอนนี้คือผู้นำคนปัจจุบันของตระกูลวองโกเล่พูดพลางยิ้มเจื่อนๆ...
......และสิ่งที่อยู่หลังรอยยิ้มนั้น...ก็คือความเป็นห่วงที่รับรู้ได้โดยไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ย.....
......สิ่งที่ก่อให้เกิดความอุ่นวาบขึ้นในอก......
"เพื่อรุ่นที่สิบแล้ว ไม่ว่าต้องบุกน้ำลุยไฟ
ผมก็ยินดีครับ..."
แม้ไม่ต้องมีกระจก....ผมก็รู้ดี
ว่าตอนนี้ที่ระบายอยู่บนใบหน้าของผม...คงเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจากรอยยิ้ม.....
รอยยิ้ม...อย่างที่มีไว้เพื่อคนตรงหน้าเพียงคนเดียว....
**********************
รู้ไหม....ว่าความรู้สึกที่มีให้ใครสักคนซึ่งเป็นคนสำคัญมันมีพลังมากมายแค่ไหน...?
...ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดจาก 'ความรัก'....ที่มีให้กับใครคนนั้น.....
**********************
ภาพของห้องเรียนที่กลายเป็นซากปรักหักพังราวกับแดนมิคสัญญีปรากฏอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับเสียงที่คล้ายระเบิดที่ดังใกล้เข้ามาทุกที
"ปล่อย!!"
ผมเห็นตัวเองกำลังพยายามสะบัดจากการเกาะกุมของเบลเฟกอล หากอีกฝ่ายก็ยังดื้อดึงไม่ยอมแพ้ แม้ว่าเวลากำลังจะหมด....
หากปล่อยไว้แบบนี้ คงต้องตายกันทั้งคู่แน่.....
"ฮายาโตะ พอได้แล้ว!!"
เสียงของชามาลดังขึ้นเพื่อห้ามผม...แต่....ถ้าหากปล่อยมือตอนนี้...แหวนแห่งวายุก็จะตกไปอยู่ในมืออีกฝ่าย พร้อมกับชัยชนะของวาเรีย...
.....เพื่อรุ่นที่สิบ....เพื่อรุ่นที่สิบแล้ว...กับอีแค่ชีวิตของตัวเอง.....
"โกคุเดระคุง!"
แล้วผมสะดุ้งพร้อมกับลืมตาตื่น...
"โกคุเดระคุง เป็นอะไรหรือเปล่า?"
เสียง...ซึ่งเป็นเสียงเดียวกับที่เรียกผมในความฝันเอ่ยถามซ้ำด้วยความเป็นห่วง
เช่นเดียวกับดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นที่จ้องมองมาอย่างกังวล...
"ไม่เป็นไรครับ....ผมแค่ฝัน....."
แล้วผมก็เพิ่งนึกขึ้นได้...ว่าก่อนที่จะหลับไป
ผมกำลังช่วยรุ่นที่สิบจัดการเอกสารต่างๆอยู่....
ให้ตายเถอะ
แล้วมาหลับต่อหน้ารุ่นที่สิบแบบนี้มันได้ที่ไหนกัน!!
"รุ่นที่สิบครับ ผมขอโท........"
ผมตั้งท่าจะลุกขึ้นแสดงความขอโทษต่อคนสำคัญที่อยู่ตรงหน้า....หากพอขยับตัว ก็รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นที่ห่มคลุมอยู่รอบตัว...
.....ผ้าห่ม.....?
"เพิ่งกลับจากภารกิจได้สองวัน คงยังเหนื่อยอยู่ พักอีกหน่อยเถอะนะ"
"รุ่นที่สิบ...."
หากเป็นเมื่อก่อน.....ผมคงจะดึงดัน....ดันทุรังทำงานต่อ.......
หากเป็นเมื่อก่อน.....ผมคงฝืน ไม่สนใจไยดีกับสุขภาพ หรือแม้แต่ชีวิตของตัวเอง.....
หากเป็นเมื่อก่อน.....ผมคงไม่เข้าใจความหมายของการใช้ชีวิตเพื่อใครสักคน....
แต่ว่าตอนนี้.....
"ทราบแล้วครับ..."
ผมตอบพร้อมมองเขา....ที่จ้องกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มอันอ่อนโยน.....
ไม่ใช่แค่การยินดีตายแทนใครคนนั้น....แต่สิ่งที่สำคัญกว่า...อาจเป็นการมีชีวิตอยู่เพื่อคอยปกป้องดูแล
....อยากอยู่เคียงข้างคนๆนี้ ให้นานที่สุด.....
นั่นต่างหากไม่ใช่หรือ....หน้าที่ของ ‘มือขวา'ที่ดีน่ะ?
แต่ว่า....
"รุ่นที่สิบครับ"
ผมเอ่ยเรียกเขาที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ด้วยกันบนโซฟา....
"หืม? อ๊ะ โกคุเดระคุง!"
วินาทีที่เขาร้องเช่นนั้นออกมา ก็คือวินาทีเดียวกับที่ผมใช้มือโอบเอวของเขาเข้ามากอดเอาไว้
"คิดจะทำอะไรน่ะ?"
"มาตรการป้องกันความปลอดภัยครับ เกิดมีใครฉวยโอกาสตอนผมหลับ เข้ามาทำร้ายรุ่นที่สิบจะทำยังไงล่ะครับ?"
"แล้วจะให้ฉันขยับไปไหนยังไงล่ะ นี่ อย่าเพิ่งหลับสิ!"
ผมยิ้ม...มือยิ่งกอดเขาแน่นขึ้น...
การมีชีวิตเพื่อใครสักคน...ก็ไม่ได้แปลว่าจะขออะไรตอบแทนเล็กๆน้อยๆบ้างไม่ได้นี่ครับ?
"............."
ผมกระซิบถ้อยคำนั้นเบาๆ...ที่ข้างหูเขา...
และสิ่งที่ตามมา...ก็คือใบหน้าที่กลายเป็นสีระเรื่อของเขา....และอ้อมกอดของผมที่ได้รับการกอดคืน.....
**********************
Fin
สุขสันต์วันเกิดนกฮูก
เป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ? >w<
มีความสุขมากๆนะ!
