Leave it Unspoken
By Asana Fay K.
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: Dr.Shamal x Gokudera Hayato
Rate: PG
*********************************
"
โกคุเดระคุง
วันนี้ไม่ต้องรีบกลับเหรอ?"
บทสนทนาที่ถูกเอื้อนเอ่ยขึ้นให้ได้ยิน
ทำให้ร่างที่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับการบ้านตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมองคนถาม
"ครับ?"
เด็กหนุ่มร่างสูงมองหน้าเด็กชายผมสีน้ำตาลอายุรุ่นราวคราวเดียวกันที่เขาเรียกด้วยความเคารพว่า
'รุ่นที่สิบ' ดวงตาสีเขียวสดใสราวกับใบไม้สะท้อนแววสับสนขึ้นมาให้เห็น...
"ถ้าหากว่าการที่ผมอยู่ด้วยเป็นการรบกวนรุ่นที่สิบ
ถ้างั้นผมกลับ..."
"มะ...ไม่ใช่อย่างง้าน โกคุเดระคุง ใจเย็นก่อน..."
สึนะโยชิรีบห้ามคนตรงหน้าอย่างวุ่นวาย
ก่อนจะรีบพูดต่อ
"ก็แค่...ปรกติโกคุเดระคุงกินข้าวเย็นกับดอกเตอร์ชามาลไม่ใช่เหรอ? นี่ก็เย็นแล้ว ฉันก็เลย..."
ชื่อที่ถูกเอ่ยออกจากปาก
ทำให้ริมฝีปากของอีกฝ่ายเม้มเป็นเส้นตรงขึ้นมาทันที สึนะโยชิถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อก...นี่เขาเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรออกไปแล้วหรือเปล่านะ....?
"เอ่อ...โกคุเดระคุง?"
"คนพรรค์นั้นน่ะ
ช่างเถอะครับ"
โกคุเดระทำท่าจะอ้าปากพูดอะไรต่อ
แต่แล้วก็เปลี่ยนใจกลางคัน ทรุดตัวกลับลงนั่งบนเบาะข้างโต๊ะตัวเล็กกลางห้องที่ใช้ทำการบ้านอยู่จนถึงเมื่อครู่...
สึนะมองตาปริบๆ...หากเป็นตัวเขาสมัยม.ต้นล่ะก็
คงปล่อยให้เรื่องผ่านไปทั้งแบบนี้แล้ว หากว่าระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาก็ก่อให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า
'มิตรภาพ' และนั่นก็ทำให้เขาตัดสินใจถามต่อ...
"ทะเลาะกันเหรอ?"
".....เปล่านี่ครับ"
จะทะเลาะกันได้ยังไง...ก็ในเมื่ออีกฝ่าย
'ไม่ได้บอกอะไรเลยสักคำ' ทิ้งไว้แค่โน้ตที่เขียนว่าจะไม่อยู่สักหนึ่งอาทิตย์โดยไม่บอกแม้กระทั่งเหตุผลน่ะ....
....อีกครั้ง....
....ที่อีกฝ่ายนึกจะหายก็หายไป....
"หมอชีกอพรรค์นั้นก็คงไม่พ้นออกไปป้อสาวที่ไหนนั่นแหละครับ
ไม่ใช่เรื่องที่ต้องห่วงซักหน่อย...."
....ต่อให้ไปตายอยู่ที่ไหน....ก็ไม่เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด....
"โกคุเดระคุง..."
สึนะโยชิพยายามคิดหาคำปลอบดีๆ แต่ก่อนที่จะทันได้อ้าปาก เสียงอีกเสียงก็พูดแทรกขึ้นมา
"อืม....แบบนี้นี่เอง
ช่วงนี้ของปีอีกแล้วสินะ"
"รีบอร์น...แล้วก็
รัล!?"
"คุณรีบอร์น รัล??"
คนที่อยู่ในห้องอยู่ก่อนแล้วอุทานออกมาเมื่อจู่ๆก็ปรากฏร่างของทารกน้อยผู้
เป็นครูสอนพิเศษของว่าที่หัวหน้าคนต่อไปของวองโกเล่ พร้อมกับ รัล มิลจิ สมาชิกผู้ดูแลภายนอกของวองโกเล่ที่อยู่ระหว่างการเยือนญี่ปุ่น
รีบอร์นหันมามองลูกศิษย์และลูกน้องมือขวาคนสนิท
ก่อนจะเอ่ยคำทักทายออกมา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ดีจ้า ยังประสาทช้าเหมือนเคยนะสึนะ
แบบนี้ต้องฝึกเพิ่มแล้ว"
"อะไรกัน!!"
"กล้าเถียงเรอะ"
"อี๊~~~!!"
หากว่า
ทารกต้องสาปอีกคนก็หาได้สนใจบทลงโทษของรีบอร์นกับสึนะโยชิไม่ รัลหันมามองโกคุเดระ
ก่อนเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย
"เจ้านั่นไม่ได้บอกอะไรไว้ล่ะสิ?"
"เอ๋??" โกคุเดระใช้เวลาชั่วอึดใจ
ก่อนจะระลึกได้ว่ารัลกำลังพูดถึงชามาล...
"ครับ...ก็...ทำนองนั้น...."
"เจ้าโง่นั่น
ป่านนี้แล้วก็ยังเลือกที่จะปิดเงียบอีกอย่างงั้นเหรอ..."
คำพูดของรัลทำให้รีบอร์นละมือจากสึนะ
"จะพูดหรือไม่พูดก็เป็นสิทธิ์ของเจ้านั่น"
"แต่ไม่บอกแม้แต่กับเด็กคนนี้ก็เกินไปหน่อยล่ะ"
บทสนทนาโต้ตอบระหว่างทารกทั้งสองคงดำเนินต่อไปหากคนที่ตกเป็นประเด็นไม่เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน
"เอ่อ.....มีอะไรกับหมอนั่นงั้นหรือ...ครับ?"
รีบอร์นกับรัลมองหน้ากันชั่วครู่หนึ่ง
ก่อนจะเป็นรีบอร์นที่หันเดินออกไปทางประตูห้อง
"สึนะ
ตามฉันมา"
"อ...เอ๋??" คนถูกเรียกมองสลับไปมาระหว่างรีบอร์นและโกคุเดระเลิกลั่ก
"บอกให้มาก็มาสิ"
ดวงตาที่มองมา
แม้จะดูใสซื่อเช่นเด็กทารกธรรมดา หากว่าประกายวาวที่แฝงอยู่ก็ทำให้สึนะโยชิรีบจ้ำอ้าวตามออกไปก่อนจะที่ถูกลง
โทษอะไรแผลงๆอีก...
แล้วในห้องก็เหลือเพียงรัลและโกคุเดระ....
"แน่ใจนะว่าอยากรู้น่ะ?"
รัลถามย้ำ
โกคุเดระนิ่งราวกับชั่งใจ....แล้วในที่สุดก็ตอบออกมาด้วยแววตามั่น...
"ถ้ารู้อะไรเกี่ยวกับหมอนั่น...ก็ช่วยบอกทีเถอะ...."
******************************
เสียงไขกุญแจดังขึ้น
ก่อนร่างสูงของเจ้าของห้องจะก้าวเข้ามา หนุ่มใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย...เมื่อสิ่งที่รออยู่หลังประตู
ไม่ใช่ห้องที่มืดสลัวตามที่ควรจะเป็นเมื่อคำนึงถึงช่วงเวลายามราตรีเช่นนี้...ดวงตาสีเข้มกวาดไปรอบๆเพื่อหาสิ่งผิดปรกติตามสัญชาตญาตที่ฝึกฝนมา
แต่ความระวังระไวก็ต้องลดลงไปในทันใด เมื่อเห็นรองเท้าผ้าใบที่คุ้นตา
ถูกถอดอยู่ที่หน้าประตู...
...แล้วลมหายใจถูกทอดถอนออกมาพร้อมรอยยิ้ม...ที่แทรกตัวขึ้นมาจากอารมณ์หนักอึ้งที่รู้สึกอยู่จนถึงเมื่อครู่...
“ฮายาโต่~ ฉันกลับมาแล้ว~~”
ตะกอนขุ่นที่ยังตกค้างอยู่ในใจ...ถูกปิดบังเอาไว้ด้วยคำทักทายอันสดใสที่เสแสร้ง....
“...........”
“หืม...?”
หากว่าความเงียบงัน...กับความรู้สึกปรากฏขึ้นบนสีหน้าที่ย้อนกลับมาเป็นคำตอบ...ล้วนบ่งบอกถึงอะไรบางอย่าง....
บางสิ่ง....ที่ต่อให้อยากจะปิด ก็ไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้ว....
“ฮายาโตะ....”
รอยยิ้มซุกซนที่มักจะมีประดับบนใบหน้าแปรเปลี่ยนไปชั่วพริบตาราวกับละลายหายไปกับอากาศ
เหลือเพียงรอยยิ้มฝืด ที่ยังฝืนขยับมุมปากขึ้นราวกับไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นห่วง...
“เจ้าบ้า....”
คนอายุน้อยกว่าสบถออกมา...พร้อมกับเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา...มือข้างหนึ่งยื่นไปจับสาบเสื้อของผู้ที่หายหน้าไปกว่าอาทิตย์...พร้อมกับแนบอิงหน้าผากเอาไว้กับไหล่กว้าง...
กว่าหนึ่งอาทิตย์...ที่ถ้อยคำที่ได้รับการบอกกล่าว ดังก้องอยู่ในหัวซ้ำๆ...
.....เห็นแบบนั้น แต่เจ้านั่น ก็เคยมีคนที่สัญญากันไว้ว่าจะแต่งงาน
และใช้ชีวิตที่เหลือด้วยกันอยู่นะ.....
คำพูด....ที่ได้ยินจากปากของคนอื่น.....
.....แต่ว่า....เธอก็ตายไปเสียก่อน.....
อดีต...ที่ตั้งใจว่าจะไม่ถามให้อีกฝ่ายต้องรื้อฟื้น...
ลูกหลงจากการปะทะกันระหว่างแก๊งค์ที่ชามาลเคยสังกัด....ก่อนจะมาเป็นหมอให้กับตระกูลของนาย...
รายละเอียดที่ไม่เคยรู้....
วันมะรืน....จะเป็นวันครบรอบวันตายของเธอ.....
อ้อมกอด...ถูกมอบให้...โกคุเดระรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากร่างอีกฝ่ายที่ถ่ายทอดมา...
มือที่กำชายเสื้อเอาไว้แน่นคลายตัวออก...แล้วเอื้อมไปด้านหลัง
ตอบรับอ้อมกอดนั้นเอาไว้...
“ขอโทษ...”
เสียงทุ้มกระซิบออกมา...พร้อมกับสัมผัสของริมฝีปากที่ประทับเบาๆที่ขมับ...
“ฉันก็ไม่ได้อยากรู้เรื่องของนายนักหรอก....”
ดวงตาสีมรกตมองขึ้นไปบนเพดานที่สะท้อนแสงเหลืองนวลของหลอดไฟที่ทางเดิน....
ที่ผ่านมา...ไม่ว่าเรื่องอะไร...ก็เป็นเขาที่ได้รับการดูแลและปกป้องจากอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ...
ไม่มีเรื่องไหนเกี่ยวกับตัวเขา...ที่อีกฝ่ายจะไม่รู้....
แต่ในทางตรงกันข้าม....
เขาเคยคิดว่าไม่ว่าอีกฝ่ายจะเคยทำอะไรมา เขาก็ไม่สน และไม่จำเป็นต้องรับรู้...
แต่ว่า....
“แต่ว่า...อย่าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ไหม....”
ไม่ต้องบอก...ว่าอะไรที่กำลังกวนใจนายอยู่....ถ้าหากมันเป็นเรื่องที่พูดออกมาไม่ได้...
ปล่อยให้เรื่องราวต่างๆ ล่องลอยไป โดยไม่ต้องได้รับการพูดออกมา...
ฉันก็แค่...จะกอดเอาไว้แบบนี้...
********************************
FIN
ระดับลุงในกระแสเลือดต่ำ ขออู้มาปั่นฟิคอุ่นไออ้อมกอดลุงเพื่อชาร์ตแบตหน่อยนะคะ อรั๊ง <3
(ทีสิสมีผลกระทบต่อสติสตังของคนเราได้...)
