Sunday Morning
Original Story By Asana F. K.
As a diary for Australia Trip
Insert Song: Aruiteikou (Ost. Rental Magica)
Credit for English Translation: http://atashi.wordpress.com
*************
...ฟ้าเนี่ย...มันกว้างได้ขนาดนี้เลยเหรอ..?...
ความคิดนั้นแว่บเข้ามาในหัว ขณะที่เท้าก็ก้าวเดินไปตามจังหวะเอื่อยๆเลียบถนนไปเรื่อยๆ...
บ้านเมืองที่ไม่มีตึกระฟ้า...มีแต่หลังคาเตี้ยๆทอดไกลสุดลูกหูลูกตาสลับกับสนามหญ้าสีเขียว
ของสวนสาธารณะ ช่างเป็นภาพที่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย สำหรับเด็กที่โตมาใจกลางเมืองใหญ่...
สายลมเย็นของฤดูหนาวพัดสอบเข้าใส่ราวกับจะจงใจแกล้งคนที่ลืมหยิบหมวกติดตัวมาด้วย
ร่างที่เดินอยู่บ่นอุบอิบ ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดหูซึ่งสวมหูฟังอยู่...แต่มันก็ไม่ได้ช่วยเลยแม้แต่น้อย...
"เอ้า พัดได้พัดไป..."
ให้ตายเถอะ...กว่าจะไปถึงห้องสมุด น้ำมูกเขาไม่ยืดเป็นโบจังเหรอเนี่ย?
...เฮ้อ...
คิดแล้วก็ถอนใจออกมาในใจ...ชวนงงไหมล่ะ? ก็ไม่ได้ถอนออกมาจริงๆหรอก...ก็แค่...
...เช้าวันอาทิตย์แบบนี้ ถ้าได้กลิ้งไปกลิ้งมาบนสนามหญ้าโดยไม่ต้องทำอะไรก็ดีสิ...
แล้วตอนนั้นเอง...มือใครบางคนก็จับหมับเข้าให้ที่ไหล่จนสะดุ้ง
เฮือก!
"โธ่เอ๊ย ตกใจหมด มาไม่ให้สุ้มให้เสียง"
คนโดนทักถอดหูฟังออก พลางบ่นอุบออกมา เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาทักเป็นใคร
"ใครว่า ฉันตะโกนเรียกมาตั้งแต่ตะกี้แล้ว นายนั่นแหละที่ไม่หัน"
"...อ้อ..โทษที"
เจ้าตัวก้มลงมองหูฟังสวมฟองน้ำสีแดงแสบตาไม่แพ้ปลอกเครื่องเล่นเพลงขนาดพกพาประจำตัว
แล้วก็ยิ้มออกมา
"จะไปไหน?"
ผู้ที่วิ่งตามมาจนทันถาม ลมหายใจยังหอบอยู่เล็กน้อย
"ห้องสมุด..."
เพราะโฮสต์แฟมิลี่ไปโบสถ์กันในวันอาทิตย์ เขาจึงขอตัวมาห้องสมุดแทน...ก็ไม่ใช่ว่าอะไรหรอกนะ
เพียงแต่รู้สึกว่าตัวเองที่เป็นพุทธ ให้ไปเข้าโบสถ์ทั้งที่ไม่ได้มีความเชื่อ มันออกจะดูเสียมารยาท
กับทางฝ่ายโน้น มันก็เท่านั้นเอง...
"งั้นฉันไปด้วย"
"ไกลนะ?"
"ก็เดินมาถึงนี่แล้วไม่ใช่เหรอ?"
"อ้อ นั่นสิ"
เจ้าคนความรู้สึกช้าหัวเราะออกมา ดูเหมือนจะขำคำพูดของตัวเองเสียมากกว่า
"ไม่เหงาเหรอ?"
อีกฝ่ายถามขึ้น หลังจากเดินต่อไปเงียบๆได้อีกหน่อย
"ชินแล้วล่ะมั้ง..."
"เท่าที่เห็น...ไม่เห็นเป็นอย่างนั้นเสียหน่อย?"
"ฮะๆ งั้นเหรอ?"
"คนที่ชินแล้วคงไม่เหม่อ มองข้างทางแบบนั้นหรอกมั้ง?"
แบบที่อยากรู้ว่าปลายฟ้าอีกด้าน...กำลังเป็นยังไง...แบบนั้นน่ะ....
หากคนที่ตกเป็นเป้าของคำพูดลอยๆนั้นก็เพียงแค่ยิ้ม ไม่ตอบรับ...และไม่ปฏิเสธ...
ก่อนจะถามกลับเสียเอง
"แล้วนายล่ะ?"
".....ตอนนี้อยากกินซุปมิโสะกับข้าวสวยร้อนๆ"
คำตอบนั้นเรียกเสียงหัวเราะให้กับคนถาม ดวงตาสีดำสนิทเป็นประกายด้วยความขบขัน
"ต้องมีสาหร่ายด้วยไหม?"
"อือ เอาสาหร่ายด้วย"
คนฟังยิ่งขำเข้าไปใหญ่ และพอเห็นแบบนั้น คนที่ทำหน้าตายอยู่ก็ชักจะขยับยิ้มตามบ้าง
"แล้วนายล่ะ ไม่อยากกินอะไรเป็นพิเศษบ้างเหรอ?"
" หืม..." คนฟังทำท่าคิด
"...ปรกติอยู่ที่โน่นก็ไม่ได้กินอาหารบ้านตัวเองอยู่แล้ว มาอยู่นี่ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่หรอก..."
ก็แค่เปลี่ยนจากข้าวเม็ดสั้นๆกลมๆเป็นขนมปังกับเส้นพาสต้า....
ดวงตาสีดำหลุบลงมองพื้นวูบหนึ่ง แต่ก็แค่วูบเดียวจริงๆ
"หนาวเนอะ"
แล้วพอเงยหน้าขึ้นมา บทสนทนาก็เปลี่ยนไปพร้อมๆกับลมเย็นวูบที่พัดเข้ามาอีก
คู่สนทนามอง...ก่อนจะหยุดเดิน แล้วกวักมือให้อีกฝ่ายเดินมาใกล้ๆ...
" ? "
ดวงตาสีดำมองตาม เมื่อคนที่เรียกให้เขาหยุดเปิดกระเป๋าสะพาย แล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมา
จากในนั้น...
"เอ้า"
ผ้าพันคอสีเข้มที่ดูเข้ากับผู้เป็นเจ้าของอย่างประหลาดถูกส่งให้
เขาได้แต่รับมันมาอย่างงงๆ
"ยังจะมาทำหน้างงอีก หนาวไม่ใช่เหรอ?"
"มันก็นะ....อ๊ะ..."
ยังไม่ทันขาดคำ ผ้าพันคอในมือก็โดนแย่งไป ก่อนผู้เป็นเจ้าของที่แท้จริงจะจัดแจงพันมันไปรอบๆคอให้
"เดี๋ยวสิ นี่กะจะไม่ให้หายใจกันเลยหรือไง"
เสียงอู้อี้ประท้วงเมื่อผ้าพันคอขนแกะผืนนั้นทำท่าจะปิดทั้งปากทั้งจมูกตนไปด้วย
"พันแบบนี้จะได้ปิดหูด้วยไงเล่า"
แล้วคนลงมือพัน ก็ละออกมา พลางมองผลงานของตัวเองอย่างพอใจ
"เอ้า หายหนาวแล้วรึยัง?"
"......"
คนถูกจับพันจัดการดึงผ้าพันคอด้านหน้าให้พ้นปาก...ดวงตาสีดำจ้องกลับไปยัง
ดวงตาอีกคู่ที่จ้องมองมา...
....หลายคนบอกว่าเขาให้ความรู้สึกเหมือนหมาเหมือนแมว...
คงมีแต่ตอนนี้เท่านั้นล่ะมั้ง...ที่เขารู้สึกภูมิใจกับคำพูดเปรียบเทียบนั้น....
....ถ้าหากการใกล้เคียงกับหมาแมว จะทำให้รู้สึกถึงอะไรบางอย่างในสายตาคู่นั้นได้....
"อื้อ...ไม่หนาวแล้ว...."
รอยยิ้มที่ส่งความขอบคุณจากใจจริง ถูกมอบให้กับคนตรงหน้า...
แล้วเพลงในหูฟังข้างหนึ่งที่ยังเสียบคาหูไว้...ก็สับเปลี่ยนเพลงใหม่ขึ้นมาให้ได้ยิน....
Holding our hurt hands together again and again
Walking on this road of nothing but anxiety
Within the days that slowly flowed by
The things that we gained
Are so warm and lovely
Hey, while the time is still like this, let's laugh and walk
Because you're here, I can advance forward
Now our thoughts become one
And show us the road, so don't ever let go of my hand...
บางที...เช้าวันอาทิตย์แบบนี้
ก็อาจจะดีกว่าการกลิ้งโค่โล่บนสนามหญ้าอยู่คนเดียวก็ได้นะ?
****************
Fin.
-Free Talk-
อ่านแล้วคงพอเดาได้ล่ะเนอะ? สองคนในเรื่องนี่คนละสัญชาติค่ะ
จริงๆก็เอามาจากรอบๆตัวนี่แหละ
มันเป็นการเขียนไดอารี่ในรูปแบบของเราค่ะ 55
ยกเว้นเพียงอย่างเดียว แมวเฮดโฟนไม่มีคนวิ่งตามมาพันผ้าพันคอให้
TTvTT เศร้า...องค์ประกอบสำคัญเชียวนะนั่น (ฮา)
กำลังปั่นงาน แล้วก็แว่บมาหนีความจริงกันเล็กน้อย
ไปทำงานต่อแล้วค่ะ
อ้อนก่อนไป คิดถึงทุกคนจังเลยค่ะ...
