ต่อให้ปาดน้ำตา....หัวใจของฉันก็ไม่หยุดร้องไห้
เพราะมือข้างนั้นไม่ใช่มือของเธอ....
ต่อให้ถูกโอบกอดเอาไว้ด้วยสายลม...
มันก็เพียงแค่พัดผ่านจากฉันไป
ใต้ฟ้าผืนใหญ่ผืนเดียวกัน...เธออยู่ตรงนั้น...ฉันอยู่ที่นี่
เครื่องบินลำนั้น มิได้พาฉันกลับไปหาเธอ...
สิ่งที่ทำได้....ก็เพียงนั่งมองปลายฟ้า...
หวังลมๆแ้ล้งๆว่าโทรศัพท์ที่ไร้สัญญาณในมือจะดังขึ้น และมืเธอรออยู่ที่ปลายสาย...
ถ้าข้อความนี้ส่งผ่านความรู้สึกของฉันไปได้
เธอจะรู้สึกถึงมันไหม...?
ได้ยินหรือเปล่า...คำพูดกว่าล้านคำที่ฉันพร่ำบอกเธออยู่ในใจ....
สิ่งที่สุดท้ายแล้ว มันก็เป็นได้แค่เพียงคำพูดที่อัดแน่นอยู่ในอก...
ต่อให้พยายามกลั่นมันออกมา...ก็ไม่สามารถพูดได้มากกว่าคำว่า 'คิดถึง'
ฉันคิดถึงเธอ......
ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน......
