ย้ำตัวหนาๆ
ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ยังอยู่บนรากฐานของความเคารพนับถือ
ถ้าหากมันมีตรงไหนที่ชวนจิ้น ถือว่าเป็นความผิดของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว
*****************
Will you be smiling tomorrow?
“แล้วหลังจากปั้นนุ่นให้เป็นก้อน
เราก็วางมันลงไปตรงกลางผ้า แล้วก็มัดด้วยเชือกแบบนี้...”
ปราบผูกเชือกมัดก้อนผ้าให้แน่นก่อนจะชูให้นักเรียนดู
“แล้วหลังจากเติมหน้าเติมตาให้มัน...เราก็จะได้เทรุเทรุโบสุเอาไว้ไล่ฝนแล้วล่ะครับ”
ครูผู้สอนวิชาภาษาญี่ปุ่นมองเหล่านักเรียนที่กำลังผูกคอตุ๊กตาไล่ฝนของตน
ด้วยริบบิ้นสีต่างๆพลางเติมแต่งหน้าตาให้มัน แล้วก็อธิบายต่อไปด้วยว่า
“บางท้องถิ่นยังเชื่อด้วยว่า
ถ้าหากต้องการขอฝน ให้ผูกตุ๊กตาไล่ฝนให้ห้อยหัวลง
ผมยังเคยได้ยินบางคนใช้ผ้าสีดำทำตุ๊กตาไล่ฝน เพื่อขอให้ฝนตกด้วย”
คำอธิบายของปราบเรียกความสนใจจากนักเรียนได้พอสมควร
เขาได้ยินสตาร์พึมพำอย่างสงสัยว่า
ตุ๊กตาไล่ฝนสีแดง จะไล่ฝนได้แรงขึ้นสามเท่าไหม?
อืม...วันหลังคงต้องลองดูบ้างเสียแล้ว...
หลังจากเลิกคาบในวันนี้ เหล่านักเรียนวิชาภาษาญี่ปุ่นจึงมีตุ๊กตาไล่ฝนที่ผูกคอด้วยริบบิ้นลวดลาย
แปลกตาที่ทำจากผ้าของกิโมโนเก่าที่ปราบเป็นคนไปเสาะหา ติดมือกลับบ้านกันไปคนละตัว
แล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นผลจากตุ๊กตาไล่ฝนที่เด็กนักเรียนและตัวเขาเป็นคนทำด้วยหรือเปล่า
ฝนที่พยากรณ์อากาศบอกว่าจะตก ก็กลับหายไปเสียเฉยๆ แต่ถึงกระนั้น
ก่อนเมฆสีเทาที่ดูหนักอึ้งก็ยังคงลอยต่ำอยู่บนท้องฟ้า...ทำให้บรรยากาศชวนอึมครึมอยู่ไม่น้อย...
บรรยากาศ...เช่นเดียวกับใบหน้าของใครบางคน...เมื่อปราบกลับไปถึงห้องพักครู....
“ครูเคนดูอารมณ์ไม่ดีอีกแล้วนะคะ...”
ครูเอม...พี่ใหญ่ผู้ใจดีของเหล่าครูมองครูแนะแนวที่นั่งทำหน้าเรียบเฉยผิดกับใบหน้าที่มักฉายแววอบอุ่น
อยู่เสมอด้วยแววตาเป็นห่วงนิดๆ...
“แบบนี้ต้องเปิดเพลงฟามิงโก้เปลี่ยนบรรยากาศ!”
เธอพูดด้วยแววตาเป็นประกาย จนครูซันกับครูกวีที่อยู่ตรงนั้นด้วยหันมามองหน้ากัน
ออกอาการเหวออย่างเห็นได้ชัด
“เอ้อ...คงไม่ดีมั้งครับ...” ครูกวีเอ่ยตะกุกตะกัก
“ผมก็ว่าปล่อยครูเคนแบบนั้นดีกว่ามั้งครับ...” ครูซันสนับสนุน
ครูเอมจึงหันมามองปราบที่เพิ่งเดินเข้ามาเหมือนจะขอความเห็น...ชายหนุ่มมองไปที่เพื่อนครูรุ่นพี่
ที่เข้าโหมดวันฝนตกไปครึ่งหนึ่งแล้ว ก่อนจะทำหน้าลำบากใจ...
“ผมว่าผมเห็นด้วยกับครูกวี
ครูซันนะครับ....”
ต่อให้ยามปรกติ ครูเคนจะเป็นคนอบอุ่นและเป็นที่พึ่งให้คนอื่นได้ขนาดไหนก็ตาม...
ครูเคนยามฝนตก...ก็ไม่ใช่คนที่คุณอยากจะมีเรื่องด้วยแน่ๆ....
....ไม่สิ...อย่าว่าแต่มีเรื่องเลย...แค่จะให้เข้าไปทักตอนนี้
เขาคงยังต้องขอคิดอีกหลายๆ
รอบ ว่าควรจะเริ่มพูดยังไงดี....
แปลกดีเหมือนกันนะ ที่อารมณ์ของคนเราเปลี่ยนได้ในชั่วเสี้ยววินาที...
แถมชนวนที่ทำให้เกิด
ก็เป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาิติที่เป็นเรื่องปรกติวิสัยโลก...
คนบางคนรู้สึกสดชื่นเมื่อเห็นพระอาทิตย์ขึ้น...กระฉับกระเฉงในวันฟ้าใส...
ส่วนคนไกลบ้านบางคนก็เหงาขึ้นมาได้อย่างจับใจ เวลาพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า....
....และก็ดูเหมือนว่า...ครูแนะแนวของโรงเรียนลูกบาศก์...ก็จะโดนอิทธิพล
ของฟ้าฝนนั่นเข้าให้ด้วยเหมือนกัน.....
ปราบมองชายหนุ่มสูงวัยกว่า แล้วก็เผลอขมวดคิ้ว
ทั้งที่ปรกติ...ดูเหมือนไม่เคยมีเรื่องอะไรให้ร้อนใจแท้ๆ....
เขาต่างหากที่มีเรื่องอะไรเยอะแยะอย่างกับภูเขา จนต้องไปขอคำปรึกษาจากครูเคน
และทุกครั้งก็จะได้ข้อคิดดีๆที่เป็นประโยชน์กลับมา...
แต่พอเวลาแบบนี้ ตัวเองกลับช่วยอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลย...
ถ้าทำอะไรซักอย่างได้....ก็คงดี........
“ปราบ? ทำอะไรอยู่น่ะ?”
ผู้เป็นพี่สาวเอ่ยถาม
เมื่อเห็นเจ้าน้องชายกำลังผูกอะไรกับกรอบหน้าต่างบ้าน....
และเมื่อร่างสูงถอยออกมา...ตุ๊กตาไล่ฝนสีขาวก็กำลังส่งยิ้มให้กับเธอพลางโยกตัว
ไปตามลม...
“ตุ๊กตาไล่ฝน?”
“วันนี้สอนทำตุ๊กตาไล่ฝนตอนท้ายคาบ
บอกปิ่นแล้วนี่?”
“ก็ใช่...”
มีหรือที่เธอจะลืม ก็เธอเป็นคนสอนปราบทำเองกับมือ หลังจากที่นักเรียนคนหนึ่ง
มาขอให้ปราบช่วยสอนวิธีทำให้เองนี่นา
“แค่ไม่คิดว่าจะแขวน...”
เพราะปราบก็เหมือนเธอ...ออกจะค่อนไปทางชอบฝนเสียด้วยซ้ำ...ทุกครั้งที่ฝนตก
สองคนพี่น้อง
จะนั่งเงียบๆฟังเสียงฝนกระทบกับหลังคา...พื้นหญ้า...และฟังเสียงกบและพลพรรคนักร้องประสานเสียง
ในสวนแข่งกันร้องเสียงดัง...ถึงจะเฉอะแฉะ แต่ก็ไ่ม่เคยคิดว่าไม่อยากให้ฝนตก....
...ไม่เคยจำเป็นต้องแขวนตุ๊กตาไล่ฝน...
ปิ่นมองน้องชายของตนเหมือนจะถาม...แต่ปราบก็ไม่ได้อธิบายอะไรมากกว่านั้น...
ผู้เป็นน้อง เพียงแค่มองออกไปนอกหน้าต่าง...ทอดสายตาไปยังท้องฟ้าที่ยังครึ้มเมฆ...
...ต่อให้คืนนี้จะไม่ได้ยินเสียงฝน...
แต่....ถ้าหากพรุ่งนี้อากาศสดใส...แล้วใครบางคนจะรู้สึกดีขึ้น...มันก็คงดี....
Will you be smiling tomorrow...?
*****************
Fin.
ไม่ได้โพสต์ผิดบล็อก...แค่...ไม่กล้าเอาไปโพสต์บล็อกโน้น....
(ไม่มีหน้าไปสู้ผ.อ. ...ต่อให้มันไม่ได้มีอะไรก็เหอะ)
...ทำไมกลับมาอ่านอีกทีแล้วเหงาแฮะ...
(เป็นเฉพาะเรารึเปล่าหนอ