สืบเนื่องมาจากเอ็นทรี่ที่แล้ว ได้มีการพาดพิงถึงนกฮูก โดยไม่มีการขออนุญาต
ก็เลยโดนนกฮูกเรียกเก็บค่าลิขสิทธิ์ (ฮา)

Just a moment with you
by: Asana Fay K.
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: 5927
Dedicated to: Irregulars (ฟิคจ่ายค่าลิขสิทธิ์)

Insert Song: Eternal Love - Mink
English Translation: Asana Fay K. (Special Thanks to Hiyuura)
**************************

แผงอกเล็กๆของคนตรงหน้ากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจช้าๆ...และแผ่วเบา...

ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นปิดสนิทด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการทำงาน...เอกสารที่ทั้งคู่นั่งหารือ
อยู่ด้วยกันจนถึงเมื่อครู่ ยังคงวางอยู่บนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟา....

โกคุเดระ ฮายาโตะ ผู้พิทักษ์แหวนแห่งวายุ และมือขวาคนสำคัญของวองโกเล่
เอื้อมหยิบมันขึ้นมาอ่านอีกครั้ง โดยระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งไม่ให้ร่างที่หลับอยู่บนตักของตัวเองตื่น....


Here, I lie awake
And every breath I take is for you
Each and every day
You're always on my mind


"อือ...."

ร่างเล็กในชุดสูทครางออกมาเบาๆ ก่อนจะพลิกตัว แล้วก็หลับต่อ...ภาพนั้นทำให้ผู้ตกเป็นหมอนหนุน
จำเป็นยิ้มออกมาไม่ได้...

หลายปีแล้วที่บอสของเขาได้ก้าวขึ้นมาเป็นรุ่นที่10ของวองโกเล่...ตระกูลมาเฟียที่มีอิทธิพลและ
เครือข่ายกว้างใหญ่เป็นอันดับแนวหน้าของอิตาลี...และมันก็ไม่ใช่งานง่ายๆเลย...
เขาที่อยู่เคียงข้างรุ่นที่10มา รู้ดีว่าอีกฝ่ายตั้งใจและมุ่งมั่นมากแค่ไหนเพื่อตระกูล...เพื่อคนสำคัญใน
แฟมิลี่ที่ต้องการปกป้องเอาไว้ให้ได้...แม้มันจะหนักสำหรับเด็กหนุ่มอายุน้อยอย่างพวกเขาอยู่ก็ตาม...



"รุ่นที่10ครับ...พักหน่อยไหมครับ..."

นั่นคือสิ่งที่เขาเอ่ยกับผู้เป็นนายเมื่อประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อน หลังจากสังเกตเห็นความอ่อนเพลีย
ที่ปรากฏบนใบหน้ามนที่ยังคงแฝงความไร้เดียงสาเช่นเด็กๆ แม้ว่าจะได้ผ่านมาหลายปี จนไม่สามารถ
เรียกได้ว่า ‘อ่อนต่อโลก'แล้วก็ตาม

"ไม่เป็นไรหรอก เท่านี้เอง..."
คำตอบนั้นแฝงความดื้อดึงเอาไว้เล็กๆ

"แต่ว่าเย็นนี้ต้องไปประชุมกับแฟมิลี่ของอิตาลีเหนืออีกไม่ใช่หรือครับ พักเสียตอนนี้
จะได้เป็นการเอาแรงด้วย"

"แต่..." ดวงตาสีน้ำตาลหันไปมองเอกสารในมือ...

"ให้เป็นหน้าที่ผมเถอะครับ"

เพราะรายละเอียดต่างๆได้ถูกกำหนดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว การสานต่อหลังจากนั้น
จึงยกให้เป็นหน้าที่ของคนๆเดียวได้โดยไม่หนักหนาอะไร

ร่างสูงให้เหตุผลเช่นนั้น และหลังจากชั่งน้ำหนักดูแล้ว ในที่สุดผู้เป็นเจ้านายก็ยอมเห็นด้วย

"ถ้างั้นช่วยปลุกหลังจากนี้ซักสองชั่วโมงนะ"

ว่าแล้วร่างเล็กก็ทำท่าจะฟุบลงไปกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของตน...แต่ผู้เป็นลูกน้องก็ท้วงขึ้นเสียก่อน

"จะนอนทั้งอย่างงั้นหรือครับ?"

"ไม่งั้นจะให้นอนยังไงล่ะ?"

ดวงตาสีเปลือกไม้ฉายแววสงสัย...

"ก็นอนตักผมไงครับ..."



"............."

เกิดความเงียบงันไปครู่หนึ่ง....

"เอ้อ...ถือว่าผมไม่ได้พูดเถอะครับ..."

โกคุเดระ ฮายาโตะนึกอยากจะแทรกแผ่นดินหนีขึ้นมากับการหลุดปากครั้งร้ายแรง
ที่เกิดจากความหวังดีจนเกินเหตุ ใบหน้าคมปรากฏสีชมพูเรื่อๆให้เห็น...

"ฮึ...ก็เอาสิ"

หากแต่คำตอบกลั้วหัวเราะนั้น กลับถูกเอ่ยออกมาอย่างผิดคาด

ซาวาดะ สึนะโยชิลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวใหญ่ประจำตัว เดินไปที่โซฟาซึ่งอยู่กลางห้อง
ที่ผู้พิทักษ์ของเขาใช้นั่งอยู่ ก่อนจะนั่งลงบ้าง

"จะขอทำตามข้อเสนอก็แล้วกัน"

ว่าแล้วผู้ปกครองวองโกเล่ก็ล้มตัวลงนอนบนตักเจ้าของผมสีเงินที่แข็งทื่อไม่ต่างกับหินไปแล้ว



หากเมื่อเวลาผ่านไปได้อีกสักพัก...เมื่อคนบนตักได้เข้าสู่ห้วงนิทรา...อันมีหลักฐานเป็นลมหายใจ
เข้าออกที่สม่ำเสมอเป็นช่วงยาว...คนที่ถูกใช้ตักต่างหมอน ก็เริ่มที่จะผ่อนคลายลงบ้าง...

และมุมปากก็ต้องขยับขึ้นเป็นรอยยิ้ม...เมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นคนสำคัญในยามหลับใหล...


I want to keep my eyes on you, even just a second longer
That smile, it's beauty in my eyes


....ใบหน้าอ่อนโยน...ราวกับกำลังแย้มยิ้มอยู่นิดๆ.....


ไม่ได้เปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่เขาได้ตัดสินใจจะขอติดตามคนๆนี้ไปจนวันตาย...
ความอบอุ่นที่รู้สึกได้มิเคยจางหายไป...หากกลับยิ่งมากขึ้นตามกาลเวลา....


....ยังจำได้ไหมครับ...ที่ผมเคยสาบานกับรุ่นที่10ในตอนนั้น....

....จนถึงตอนนี้....ผมก็ยังไม่เปลี่ยนความคิดหรอกนะครับ.....


Softly, just feel, it's alright to believe me someday
I will protect you so well. That's why I'm here to stay

If you were the sky which embraces tears,
I'll be right by your side
I'll become the bird flapping wings, flying with you
Bringing the courage along


ไม่ว่ายามใดที่ท้องฟ้าของผมต้องการใครสักคน...ผมจะอยู่ที่นั่น...
เป็นพายุคลั่งที่จะพัดทำลายเหล่าศัตรูของท้องนภาให้ย่อยยับ.....

...ในขณะเดียวกัน...ก็จะเป็นดั่งสายลมเย็น พัดระเรื่อยมาคลายความเหนื่อยยาก
ขับไล่ความทุกข์ร้อนให้ักับผู้ที่เอื้อนเอ่ยคำสาบานว่าจะปกป้อง....


จะไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงสิ่งนั้นไปได้
แม้จะมีวันที่ตัวผมไม่อาจอยู่เคียงข้างเช่นนี้ได้ก็ตาม....


Let us promise
That even the day we're far apart
The thought towards you will always be in my mind

Even in time which runs through
You won't lose anything precious to you....


ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าใด....
อะไรๆจะเปลี่ยนไปแค่ไหน....

ที่ใต้ท้องนภา....ก็จะยังมีดวงอาทิตย์อันเจิดจ้า....สายฟ้าอันทรงพลัง....สายฝนอันโปรยปราย
....สายหมอกที่พร้อมจะสลายกลายเป็นละอองไอ....เมฆที่ล่องลอยรักอิสระยิ่งกว่าใคร....


....และแน่นอน...สายลมคลั่งของท้องฟ้าผืนนี้.....



โกคุเดระยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกให้ออกพ้นใบหน้านวลนั่นอย่างเบามือ....
ถ้าหากตอนนี้เขาไม่ได้พบกับคนๆนี้....มันจะเป็นยังไงนะ.....

เขาอาจจะเป็นนักฆ่า...ที่ไม่รู้จักการไว้ใจใครอีกเลยก็ได้...
...หรือป่านนี้...อาจจะตายอยู่ที่ไหน.....

...วนเวียน...อยู่ในโลกที่ไร้แสงสว่าง....

...รู้ไหมครับ...ว่าผมขอบคุณโชคชะตามากแค่ไหน ที่ทำให้เราได้มาพบกัน...?

Our hearts are connected
The small miracle on this earth
The power of love I have for you
Will not change...eternally


"เฮ้! สึนะ! โกคุเด....."

เสียงเรียกชื่อหยุดไปกลางคัน เมื่อผู้ที่เปิดประตูเข้ามาเห็นภาพของบอสใหญ่แห่ง
วองโกเล่ กำลังหลับสนิทอยู่บนตักของผู้พิทักษ์แหวนแห่งวายุ


"หืม....คงเหนื่อยแย่เลยสินะ"

หากว่ายามาโมโต้ ทาเคชิ กลับไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจออกมาเลย
ชายหนุ่มผู้ซึ่งสะพายดาบญี่ปุ่นไว้กับตัวเป็นปรกติวิสัยเดินมามองสึนะโยชิที่หลับไม่รู้เรื่องก่อนจะ
หันมายิ้มให้เพื่อนร่วมงานผมสีเงิน

"ถ้างั้น...โกคุเดระ!"

คนถูกเรียกสะดุ้งนิดๆเมื่อถูกเรียก

"อะไร....??"

"ฝากเอานี่ให้สึนะตอนตื่นด้วยนะ!"

ผู้พิทักษ์แหวนแห่งวรุณยื่นเอกสารให้ ก่อนเดินกลับออกไป ไม่วายส่งยิ้มให้อีกครั้งก่อนไปด้วย....



"..........."

โกคุเดระนึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ที่คนที่เข้ามาเห็นพวกเขาในสภาพนี้เป็นยามาโมโต้...
ไม่ใช่ใครคนอื่น.......

ดวงตาสีใบไม้ก้มมองนาฬิกาแล้วก็พบว่า เวลาได้ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว....
ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงสำหรับรุ่นที่10ในการนอนพัก.....

....หนึ่งชั่วโมง...ที่จะได้อยู่แบบนี้....

ถึงมันจะสั้นไปหน่อยก็เถอะนะ.....

แต่เท่านี้.....แค่ได้อยู่เคียงข้างรุ่นที่10 นั่นก็ดีมากพอสำหรับเขาแล้ว....


ชีวิต...ที่พร้อมจะแลก...หากมันเป็นการทำเพื่อคนๆเดียวที่ไม่อาจมีใครมาทดแทนได้....
ความปรารถนา....ที่ไม่หวังสิ่งใดนอกจากอยากจะเห็นผู้ที่เขาได้เลือกแล้ว มีความสุข.....


ส่วนความสุขของเขาน่ะหรือ.....


โกคุเดระหันมองคนที่หลับใหลอยู่ในอ้อมแขน....แล้วก็ยิ้ม.....



.......ก็ทุกๆอย่าง...ที่เป็นคนๆนี้ยังไงล่ะ.......



*****************
Fin

แอบเผาไปนิด (ก็เล่นแต่งม้วนเดียวจบเลยนี่หว่า)
ถือว่านกฮูกไซโคสำเร็จนะเนี่ย 5927เขียนออกมาสนุกกว่าที่คิดแฮะ ถ้ามีพล็อตดีๆ ก็อยากเขียนอีกจัง
(เอาแบบที่ตั้งใจและไม่เผาด้วย)

แต่คราวนี้แอบช่วยลดภาวะโลกร้อนด้วยการReuse เอาเพลงEternal Love กลับมาใช้ใหม่
(เคยใช้ไปรอบนึงกับ To heal the broken wings ฟิคสั้นๆที่หลงไปอยู่ไหนในบอร์ดเดธแล้วก็ไม่รู้)

ขอบคุณท่านยูระ ที่มาร่วมด้วยช่วยกันเผา ตอนเราแปลเนื้อเพลง
ขอบคุณนะคะท่าน >w< ได้ท่านยูระดูให้ อุ่นใจราวมีNative check (ฮา)

ช่วงนี้คงอัพถี่ เพราะยิ่งใกล้วันจะไป ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเรื่องอยากเขียนถึงอีกเพียบเลย


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ^^