Even in death
by: Asana Fay K.

Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: 6927?
Warning: Angst
เพลงประกอบ : Even in death - Evanescence

**********************

"อ๊ากกก!! ได้โปรดฆ่าฉันที! ได้โปรด!!"

เสียงกรีดร้องแหลมอันคุ้มคลั่งราวกับคนบ้าดังโหยหวนสะท้อนก้องไปทั่ว หากว่าร่างอีกร่างที่ยืนอยู่ด้วย
 ณ ที่นั้นกลับมิได้สะทกสะท้าน...ตรงกันข้าม...รอยยิ้มหวานอันเยียบเย็นกลับผุดขึ้นบนใบหน้าคมของ
ชายหนุ่ม...พร้อมด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลที่เอ่ยขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน....


 "คึหึหึ...อะไรกันครับ? นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นแท้ๆนะ?"

 "ฆ่าฉันที!!"

หากว่าคำพูดนั้น หาได้ส่งไปถึงอีกฝ่ายไม่...ชายผู้เคราะห์ร้ายยังคงกรีดร้อง...
มือทั้งสองยกขึ้นจิกทึ้งขีดข่วนใบหน้าอย่างบ้าคลั่ง....แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้หนีรอดไปจากภาพฝัน
อันสยดสยองยิ่งกว่าตาย...ที่ถูกบันดาลให้ปรากฏขึ้นไปได้.....


 "คึหึหึ...ทรมานมากเลยหรือครับ...?"

ดวงตาสองสีเหลือบมองต่ำลงจับจ้องเหยื่อตรงหน้าผู้มีศักดิ์เป็นถึง ‘คาโป' แห่งตระกูลใหญ่....


‘คาโป'...ผู้มีส่วนในความตายของดอนวองโกเล่........


 "ทั้งที่เมื่อครู่ ยังปากดีอยู่เลยนี่ครับ...?"


 ‘ไม่มีประโยชน์หรอก! วองโกเล่ตายไปแล้ว!!'


 "ได้โปรด...ฆ่าฉันที...ได้โปรด...."
ร่างที่ทรุดตัวลงกับพื้น ยื่นมือมาจับชายเสื้อคลุมตัวยาว
พลางวิงวอนให้ชวนสังเวช....ไม่เหลืออะไรในดวงตาอันว่างเปล่านั้น นอกจากการโหยหาซึ่งความตาย
....แหลกสลาย...ไปถึงแก่นของวิญญาณ์....


...ตุ๊กตาที่แหลกคามือ...


 "คึหึหึ...ถ้าทรมานขนาดนั้น จะสงเคราะห์ให้ก็ได้ครับ..."

มีดสั้นที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นมันวาวถูกส่งให้...
เมื่อไม่มีความสนุกอันใดหลงเหลืออยู่ในการทรมานคนที่หมดสิ้นแรงกระเสือกกระสนจากความตาย....
สิ่งสุดท้ายที่คงจะพอให้ความบันเทิงได้ก็คงมีแค่......


 "ตั๋วไปสวรรค์ยังไงล่ะครับ"


ดวงตาสองสีคู่นั้นไม่ได้กระพริบด้วยซ้ำ เมื่อคมมีดจ้วงแทงลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับต้องการจะหลุดพ้น
ไปจากสภาพที่สยดสยองเสียยิ่งกว่าความตายตรงหน้าให้เร็วที่สุดเท่าีที่จะเร็วได้....
โรคุโด มุคุโร่ มองภาพนั้นด้วยแววตาเรียบเฉย....


....ความตาย...ที่ยังไม่คุ้มค่าแม้แต่ความสะใจ.....



‘ไม่มีประโยชน์หรอก! วองโกเล่ตายไปแล้ว!!'


 "คึหึหึ...ไม่มีประโยชน์อย่างนั้นหรือครับ..."

รัตติกาล.....เข้าครอบครองท้องฟ้า....พยายามแย่งชิงแสงสว่างทุกอย่างไปจากเขา.....

 "แล้วเราจะได้เห็นกันครับ......"

หากแม้จะเป็นค่ำคืนที่มืดที่สุด....ก็ยังไม่อาจปิดกั้นแสงของดวงจันทร์ไว้ได้....
แสงสว่างซึ่งเป็นเครื่องนำทางให้ผ่านพ้นความมืดของยามราตรี....ด้วยความเชื่อมั่นว่า
ทิวาอันอบอุ่นจะมาเยือนท้องนภานั้นอีกครั้ง.....

....ท้องนภาที่คอยโอบกอดสายหมอกเอาไว้....



Give me a reason to believe that you're gone
I see your shadow so I know that they're all wrong...
Moonlight on the soft brown earth
It leads me to where you lay.....
They take you away from me
But now I'm taking you home.....



เสียงโหวกเหวกที่ดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของผมสีเงิน เงยหน้าขึ้นและหันไปยังทางทิศต้นเสียง...

 "เกิดอะไรขึ้น??"

โกคุเดระ ฮายาโตะ เอ่ยถามลูกน้องที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงาน...แว่บแรก เขานึกว่าอาจะเป็นศัตรู
ที่เลือกช่วงเวลาที่วองโกเล่อ่อนแอมากที่สุดโจมตีเข้ามา...แต่คำตอบกลับไม่ใช่สิ่งที่เขาคาด...

 "มุคุโร่! โรคุโด มุคุโร่ครับ!!"

และยังไม่ทันสิ้นเสียง...ร่างของคนผู้นั้นก็พาตัวเองเข้ามา...
โรคุโด มุคุโร่...ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นเลือดจนแทบจะย้อมกุหลาบสีขาวช่อโตในมือให้กลายเป็น
สีแดงดุจเดียวกับดอกฮิกัน...ดอกไม้ของคนตาย....รอยยิ้มอันเสแสร้งที่เหมือนกับหน้ากากยังคงประดับอยู่บนใบหน้านั้นไม่เปลี่ยนแปลง....

....หากแต่อะไรบางอย่างที่ไม่เคยปรากฏ....กำลังปกคลุมอยู่ในดวงตาคู่นั้นเหมือนม่านหมอก...


....อะไรบางอย่าง...ที่กำลังบีบคั้นหัวใจของเขาอยู่เช่นเดียวกัน....


....ความสูญเสีย....


 "รุ่นที่สิบ...อยู่ข้างใน...."
โกคุเดระไม่คิดแม้แต่จะห้าม...ไม่มีเหตุผลที่ต้องทำเช่นนั้น...
แม้วิธีการจะต่างกันคนละขั้ว...แ่ต่ทั้งเขาและมุคุโร่ก็ทำเพื่อเหตุผลเดียวกัน....

บุคคลเพียงคนเดียว...ที่ไม่อาจมีใครมาทดแทนได้....


ดอกกุหลาบถูกวางลงในอ้อมแขนของผู้ที่กำลังหลับใหล.....

ไม่ว่าเวลาจะผ่านมายาวนานเท่าใด...บุคคลตรงหน้า...ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง......
รอยยิ้มอันอบอุ่นยังคงแต่งแต้มอยู่บนใบหน้านั้น...แม้ว่าในยามนี้มันจะปราศจากสีเลือด...
หรือแม้แต่ลมหายใจ....

 "ไม่ได้เจอกันพักใหญ่เลยนะครับ...ซาวาดะ สึนะโยชิ..."

....ท้องฟ้าของผม....


    'มุคุโร่'

....ไม่มีเสียงเรียกชื่อเป็นการทักทายเช่นที่เคย...ไม่มีรอยยิ้มที่คอยขับไล่ความมืดมิดไปจากหัวใจ...

....ไม่มีแล้ว...ซึ่งท้องฟ้าของเขา.....


 "คิดหรือครับว่าทำแบบนี้แล้วจะหนีผมพ้น?"

...คิดหรือครับว่ามันจะจบลงแค่นี้...?
...คิดหรือครับว่าผมจะยอมรับชะตากรรมแบบนี้...?


...คิดหรือครับว่าผมจะปล่อยมือจากคุณ...?


Some say I'm crazy for my love
But no bonds can hold me from your side
They don't know you can't leave me
They don't hear you singing to me...


And I can't love you, anymore than I do....


ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไร...ร่างสูงโปร่งจึงเดินออกมาด้านนอกอีกครั้ง....
ผู้พิทักษ์แห่งวายุยังคงอยู่ที่นั่น...ดวงตาสีแมกไม้สบเข้ากับดวงตาสองสี...
ก่อนที่ชายหนุ่มผมเงินจะเอ่ยขึ้น....

 "มันยังไม่จบ..."

มันยังไ่ม่จบ....มันจะจบลงแบบนี้ไม่ได้....


....เพราะพวกเขาได้เลือกแล้ว ที่จะยืนหยัดอยู่เคียงข้างท้องนภาแห่งวองโกเล่...
ไม่มีอะไร...แม้แต่ความตาย...ที่จะแปรเปลี่ยนคำสาบานนั้นได้....


I will stay forever here with you, my love
The softly spoken words you gave me
Even in death, our love goes on....


 "คึหึหึ....."

ใช่ครับ...
ทุกอย่าง...มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น.....


And I can't love you, anymore than I do...
People die, but real love is forever.....

Even in death....

*************************
-Fin-

เราเคยบอกว่าไม่ถูกโรคกับมุคุโร่เ่ท่าไหร่...และก็ยังขอยืนยันคำเดิมค่ะ^^;

มุคุโร่ เป็นคนที่ทำให้เรานึกถึงความเคียดแค้นต่อสังคมที่เราเคยรู้สึกเมื่อนานมาแล้ว
และเราก็ไม่ค่อยอยากจะนึกถึงมันอีกเท่าไหร่ เพราะว่าพอใจกับตัวเองที่เป็นอยู่ในตอนนี้

ดังนั้น ถ้าหากว่าถูกใจฟิคนี้ เราขอบคุณจากใจจริงค่ะ
แต่ว่าได้โปรดอย่าขอให้เราแต่งเลย ขอให้เป็นฟิคเปลี่ยนบรรยากาศนานๆที เท่านั้นเถอะค่ะ ^^;;

ขอบพระคุณล่วงหน้าสำหรับคอมเม้นท์ค่ะ ><