By Asana Fay K.
Fandom: Katekyo Hitman Reborn
Pairing: Dr.59
Rate:PG for this part

*****************************
...เคยคิดบ้างไหม...ว่ามันจะดีแค่สักแค่ไหน ถ้าหากสามารถหยุดยั้งกระแสธารแห่งเวลาเอาไว้ได้ แล้วทำให้ช่วงเวลานั้นเป็นนิรันดร์...

...เป็นอิสระจากโซ่ตรวนที่มีแต่ดึงรั้งให้เดินต่อไปข้างหน้า ไม่อาจย้อนเวลาถอยหลังกลับไปได้ ไม่ว่าจะเฝ้าคิดถึงช่วงเวลาในอดีตเหล่านั้นมากแค่ไหน...

...ถ้าหากทำเช่นนั้นได้...บางที...อาจจะสามารถรั้งตัวใครคนนั้นให้อยู่ข้างกายได้...โดยที่เขาจะไม่บินจากไปเหมือนกับ
นกน้อยที่ทิ้งรังเพื่อโผผิน บินไปสู่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่...


...แต่ถึงปรารถนาเช่นนั้น...มันก็คงเป็นไปไม่ได้อยู่ดี...

...สิ่งที่ทำได้ ก็มีเพียงแค่ดูแลและปกป้องอย่างดีที่สุด...จนกว่าจะถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง...เมื่อวันที่ต้องเอ่ยคำลามาถึง.....

*******************************

"กลับมาแล้ว"

ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวท่าทางสบายเอ่ยขึ้น เมื่อย่างเท้าเข้าสู่ตัวบ้าน
สายลมพัดเอากลิ่นเค็มชื้นของทะเลพร้อมๆกับความเย็นสบายจนหนุ่มใหญ่อดทอดสายตาออกไปยังผืนน้ำสีสดใสที่
สะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็นประกายไม่ได้....

....อากาศดีจริงๆนั่นแหละ....

"กลับมาแล้วหรือครับ"

และเสียงที่ดังทักทายขึ้นขัดจังหวะความคิดของเขา ก็คือหนุ่มน้อยอายุรุ่นราวคราวเด็กมัธยมปลายที่ดูกระฉับกระเฉง แต่ดวงตาสีเขียวคู่สวย กลับปรากฏประกายของความไม่สบายใจบางอย่างให้เห็น ขัดกับประกายอันสดใสตามปรกติ

"หืม? มีอะไรงั้นเหรอ ฮายาโตะ?"

"ดอกเตอร์ ช่วยมาดูทางนี้หน่อยสิครับ"

และเมื่อเขาตามเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินเข้าไปในห้องนั่งเล่น สิ่งที่รอดเขาอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาก็คือห่อผ้า....ที่มีขนฟูๆสีเทาโผล่ออกมาให้เห็น พร้อมกับเสียงร้องกระซิบดังจิบจาบเบาๆ

"ลูกนก?"

"ครับ...มันตกลงมาจากรังแล้วก็ไม่ยอมขยับเลย...."
เสียงของเด็กหนุ่มหายไปเพียงเท่านั้น แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้รู้ว่าเขากังวัลกับลูกนกน้อยตรงหน้ามากแค่ไหน

"ไหนดูสิ...." หมอเถื่อนที่ตอนนี้กลายมาเป็นสัตวแพทย์ไร้ใบอนุญาตเพิ่มความผิดให้ตัวเองอีกหนึ่งกระทงสวมถุงมือยางที่คว้ามาจาก
กล่องแถวๆนั้น ก่อนจะก้มลงดูผู้ป่วยตัวน้อยที่อยู่ในห่อผ้า

"ตอนช่วยมันขึ้นมาใช้มือจับมันตรงๆไปหรือเปล่า?"

"เปล่านะครับ ผมใช้ผ้านี่ห่อมัน..."

"ก็ยังดี...ถ้าหากกลิ่นคนติดตัวมันมากๆ พ่อแม่นกจะทิ้งลูกไม่ยอมเลี้ยงน่ะ"

หนุ่มน้อยสะดุ้งไปเล็กน้อยพลางมองสิ่งมีชีวิตขนปุยตรงหน้า....ชามาลเหลือบมองใบหน้านั้นแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

"ไม่ต้องห่วง เท่านี้ไม่เป็นไรหรอกน่า"

แล้วหลังจากตรวจดูเจ้าขนปุยตัวน้อยอย่างระมัดระวังจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีร่องรอยของการหัก หรือบาดเจ็บที่ตรงไหน หนุ่มใหญ่ก็หันไปบอกหนุ่มน้อยผู้อ่อนวัยกว่าด้วยรอยยิ้ม

"เจ้าหนูนี่สบายดี ไม่ได้บาดเจ็บอะไรหรอก"

"แต่มันไม่ยอมขยับเลยนะครับ..."

"แค่ตกใจน่ะ ร่างกายไม่มีอะไรผิดปรกติหรอก ต่อให้ฉันไม่ได้เป็นสัตวแพทย์ก็พอจะบอกได้"

"ถ้างั้น...."

"เอาไปคืนรังก็พอแล้ว หายตกใจเดี๋ยวก็กลับเป็นปรกติเองล่ะ"

พอได้ฟังคำตอบจากร่างสูง อีกฝ่ายก็ยิ้มกว้าง

"ขอบคุณครับ ดอกเตอร์!" แล้วยังไม่ทันขาดคำ คนพูดก็หายออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็วราวกับพายุบุแคมจนคนที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังต้องส่ายหัวออกมา....

.....ให้ตายเถอะ อย่ายิ้มเหมือนปากจะฉีกถึงหูแบบนั้นได้ไหม......

....อย่างน้อยก็ให้ทางนี้เตรียมใจเสียหน่อยไม่ได้เหรอ....


ดร.ชามาลมองร่างที่ใช้มือหนึ่งประคองห่อผ้าเอาไว้ แล้วใช้อีกมือโหนตัวขึ้นไปบนต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว แล้วก็อดนึกขึ้นมาไม่ได้....

......ว่ามันนานแค่ไหนแล้วนะ....ครั้งสุดท้ายที่เจ้านั่นเรียกเขาว่า‘ดอกเตอร์'ด้วยสายตาแบบนั้น....

.....สายตาที่เปี่ยมด้วยความเชื่อมั่น...ว่าถ้าถึงมือเขาแล้ว เรื่องทุกอย่างต้องแก้ไขได้ด้วยดี....


"นี่ฉันเป็นพ่อนกหรือไงน้า...."
เสียงรำพึงดังขึ้นพร้อมลมหายใจเฮือกใหญ่ที่ถูกทอดทอนออกมา....ชามาลมองหนุ่มน้อยบนต้นไม้ ที่กำลังค่อยๆวางก้อนขนฟูกลับลงไปในรังอย่างระมัดระวัง....


.....จากร่างเล็ก ไร้ทางปกป้องตัวเอง....ค่อยๆเติบโตขึ้นทีละน้อย....จนเมื่อรู้ตัวอีกทีปีกที่เคยไร้ซึ่งเรี่ยวแรงก็
สยายกว้าง และพร้อมที่จะโผบินหายไปกับท้องฟ้าอันกว้างใหญ่....

.....ถ้านายไม่ตกลงมา....ก็คงโบยบินไปหานภานั้นแล้วใช่ไหม....


.....เวลา....ช่างสั้นนัก......

จนกว่าร่างขนฟูจะหายสั่นเทาด้วยความตกใจ แล้วตั้งหลักได้อีกครั้ง........

แล้วเมื่อถึงตอนนั้น.......

"แล้วเมื่อถึงตอนนั้น ก็หมดหน้าที่ของฉัน...งั้นสินะ...."

*******************************

-2 อาทิตย์ก่อน-

"โกคุเดระคุงเป็นยังไงบ้างครับ ดอกเตอร์"

เสียงที่ดังขึ้นทำให้หมอหนุ่มใหญ่ผู้เป็นที่รู้จักดีในโลกมาเฟียหันกลับไปตามทิศที่มันดังขึ้น และที่ยืนอยู่ก็คือหนุ่มน้อยผมสีน้ำตาลในชุดสูทสีดำที่ได้รับการตัดเย็บอย่างประณีต

"ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ จำอะไรไม่ได้ซักอย่าง" ชามาลยักไหล่

"......อย่างนั้นหรือครับ...."
เสียงของซาวาดะ สึนะโยชิ ผู้รั้งตำแหน่งวองโกเล่รุ่นที่10 สลดลงเล็กน้อย แม้ยามนี้เขาจะไม่ใช่เจ้าเห่ยสึนะเหมือนอย่างในอดีตแล้วก็ตาม แต่ความรู้สึกผิดในฐานะที่เป็นผู้มอบหมายภารกิจคราวนี้ให้กับโกคุเดระทั้งที่รู้ว่าอันตรายก็ยังวนเวียนรบกวนจิตใจ จนทำให้ใบหน้าอันเข้มแข็งนั้นต้องหม่นหมอง

"ถ้าจะโทษก็ต้องโทษเจ้านั่นน่ะแหละ ให้ตายเถอะ โตป่านนี้แล้วยังจะฝืนไม่เข้าเรื่อง กาลเวลามันทำให้คนเปลี่ยน
งั้นเรอะ เห็นทีต้องเปลี่ยนภาษิตกันใหม่แล้วมั้ง...."

ชามาลบ่นพึมพำ ก่อนจะพูดต่อเหมือนกับต้องการปลอบใจคนตรงหน้า

"แต่ก็ไม่ต้องห่วงหรอก เป็นแค่อาการชั่วคราวเท่านั้นแหละ ปล่อยให้พักผ่อนสงบๆซักพัก อย่าไปกดดัน เดี๋ยวเจ้าตัวก็นึกออกเองนั่นแหละ"

"งั้นหรือครับ" สึนะมีสีหน้าแจ่มใสขึ้นด้วยความหวัง

".....แต่ทางที่ดี...ระหว่างนี้อย่าให้อยู่ที่นี่จะดีกว่า..."

"เอ๋? ทำ....."
ยังไม่ทันจะเอ่ยต่อไปว่า ‘ไมล่ะครับ' เหตุผลที่ว่าก็พาตัวเองมาให้วองโกเล่เห็นกันต่อหน้าต่อตา เมื่อเสียงระเบิดตูม ดังสนั่นขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงร้องไห้จ้าของแรมโบ้และเสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวของเบียงกี้

"แรมโบ้!!...." สึนะตกตะลึงมองแรมโบ้ที่อยู่ในสภาพสิบปีให้หลัง "เบียงกี้ด้วย!?"

"โรเมโอ! จะมาขัดขวางไม่ให้ฉันป้อนข้าวฮายาโตะอย่างงั้นเหรอ!"

"แง๊!! วองโกเล่!!"

"ห๊า!! เบี้ยงกี้! บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง! โกคุเดระคุง เป็นอะไรหรือเปล่า!!"

สึนะวิ่งสวนทั้งสองคนวิ่งไปทางห้องของโกคุเดระที่ระเบิดเป็นรูโหว่และยังไม่ทราบชะตากรรมเจ้าของห้อง ด้วยความเป็นห่วงสวัสดิภาพของลูกน้องที่เป็นมือขวา แต่ก็ชนเข้ากับร่างหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นพอดีเสียก่อน

"ซาวาดะ!! ได้ยินว่าเจ้าหัวปลาหมึกความจำเสื่อมงั้นเรอะ!? มา! ฉันคนนี้จะช่วยให้จำได้ด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาเอง!! มาต่อยกันให้สุดหูรูดดดดดดด!!!"

"คุณพี่!! ไม่ได้นะครับ! เดี๋ยวก็เสื่อมสนิทไปจริงๆหรอก!!"
สึนะพยายามยื้อยุดห้ามผู้พิทักษ์แหวนแห่งอรุณของตนอย่างสุดชีวิต ก่อนจะหันมามองร่างสูงด้วยสายตาวิงวอน

"ดอกเตอร์ชามาล!! ขอร้องล่ะครับ ช่วยเอาตัวโกคุเดระคุงไปดูและซักพักได้ไหม...จะให้ดี รีบๆเอาไปเดี๋ยวนี้เลยเถอะครับ!!"

*******************************
เรื่อง...มันก็เป็นแบบนี้แหละ......


ผ่านมาสองอาทิตย์...อาการของฮายาโตะค่อยๆดีขึ้นตามลำดับ แม้ว่าความจำหลักๆจะยังไม่กลับคืนมา แต่อย่างน้อยตอนนี้เจ้าตัวก็สามารถกลับมาเล่นเปียโนได้แล้ว และยังบอกชื่อเพลงได้อย่างถูกต้อง จากที่จำอะไรไม่ได้เลย....

.....มันควรจะเป็นเรื่องที่น่าดีใจสินะ.....

......ต่อให้จะรู้สึกอย่างไร ก็ไม่่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น...ทำหน้าที่ตามที่ได้รับไหว้วานมาก็พอแล้ว.....ถ้าหมอนั่นจำได้ หน้าที่ของเขาก็จบ....ก็เท่านั้น....

....ถึงแม้ว่านั่นจะหมายความว่าเขาคงอดเห็นของหายาก อย่างได้ยินคำว่า ‘ครับ' หรือคำแทนตัวว่า ‘ผม' จากปากของฮายาโตะก็ตาม....

ชามาลอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้....วิธีพูดที่ไม่นึกว่าจะได้ยินจากปากหมอนั่นอีกแล้ว หลังจากหนูน้อยฮายาโตะตัดสินใจว่านั่นไม่ใช่การพูดที่‘เท่ห์'พอ....

.....ถ้าไม่ใข่เพราะอยากเลียนแบบเขา หมอนั่นก็อาจจะเติบโตมาเป็นสุภาพบุรุษแสนสุภาพก็ได้นะ...?

.....แบบอย่างที่ไม่ดีต่อเยาวชนแท้ๆเลย ตัวเขาเนี่ย....



"ยิ้มอะไรอยู่งั้นหรือครับ?"

ชามาลสะดุ้งไปเล็กน้อย แปลกใจที่ตัวเองไม่รู้สึกเลยว่าอีกฝ่ายกลับเข้ามาในตัวบ้านเอาตอนไหน

"เอ๋...? หรือว่าคิดเรื่องของผมอยู่?"

"ก็คงทำนองนั้นล่ะมั้ง" ชามาลแกล้งตอบคลุมเครือ แล้วเว้นช่วงไปชั่วอึดใจหนึ่ง

"...หงุดหงิดบ้างหรือเปล่าที่จำอะไรไม่ได้?"

"ก็...มีบ้างครับ..."

"หืม...งั้นเหรอ..."