By: Asana Fay K.
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: D18 (DinoxHibari Kyoya)
Rate: PG
**********************************
ฤดูใบไม้ผลิ...
ฤดูที่ลมหนาวใกล้จะพัดผ่าน...และเหล่าต้นไม้พากันแตกดอกออกยอดราวกับเตรียมเฉลิมฉลองให้กับความอบอุ่น
ที่กำลังจะมาเยือนอีกครั้ง
หากว่าในฤดูที่มวลหมู่ซากุระช่วยกันย้อมสีของท้องฟ้าให้กลายเป็นสีชมพูนี้เอง...จู่ๆลมหนาวก็กลับพัดหวน หอบเอาหมู่เมฆหนามาด้วย...
และที่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าแทนที่ดอกไม้กลีบบาง...ก็คือเกล็ดสีขาวราวกับปีกของนางฟ้า...
..........
.......
...
"เ่อ่อ...คุณเคียวครับ...อากาศหนาวแบบนี้ยังจะชมซากุระอีกเหรอครับ..."
"ถ้าหนาวก็กลับไปสิ ไม่ได้สั่งให้มาด้วยนี่"
เสียงเรียบๆดังตอบคำถามของลูกน้องร่างใหญ่อย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก ขณะที่จังหวะย่างเท้าอันสม่ำเสมอยังคงพาตัวเองเดินต่อไปข้างหน้า
...แม้อากาศจะเย็น หากแต่บนไหล่ของฮิบาริ เคียวยะ ก็มีเพียงเสื้อนักเรียนคอตั้งสีดำตัวเก่งเพียงตัวเดียวที่คลุมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดด้านในเอาไว้
...และในตอนนั้นเอง...
เกล็ดเล็กๆสีขาวก็ตกต้องลงมาที่หน้าผากเนียนอย่างแผ่วเบา ก่อนที่มันจะละลายกลายเป็นหยดน้ำหยดน้อยที่มีอุณหภูมิเย็นเฉียบ...ฮิบาริ เคียวยะยกมือขึ้นปาดมันออกด้วความแปลกใจ...
...หิมะ...?
"หิมะ หิมะ" เสียงเจื้อยแจ้วของฮิเบิร์ดดังขึ้น...
ดวงหน้าคมเงยขึ้นมองท้องฟ้า ดวงตาสีเข้มจับจ้องเมฆเบื้องบนด้วยความฉงนสงสัย...
...หิมะ...ในฤดูแบบนี้น่ะหรือ?
**********************************
"ต่อไปเป็นพยากรณ์อากาศครับ ความกดอากาศสูงกำลังแรงจากประเทศจีนที่พัดผ่านเข้ามาในช่วงนี้ มีผลทำให้อากาศที่เริ่มอุ่นขึ้นในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมากลับไปหนาวเย็นอีก ใครที่จะออกไปชมซากุระในช่้วงนี้ก็ใส่เสื้อผ้าหนาๆกันหน่อยนะครับ เพราะยังมีโอกาสที่หิมะจะกลับมาตกอีก..."
เสียงจากวิทยุในรถลิมูซีนสีดำมันปลาบดังมาให้ได้ยิน หากว่าเนื้อข่าวที่กำลังบรรยายกลับไม่ชวนให้ดีใจเลยสักนิด ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่กำลังทอดสายตามองท้องฟ้าที่ปรากฏอยู่นอกกระจกรถถอนใจ
"ให้ตายเถอะ ช่วงนี้ญี่ปุ่นเป็นฤดูใบไม้ผลิไม่ใช่เหรอ ซากุระก็บานแล้วแท้ๆทำไมยังหนาวขนาดนี้อีกน้า..."
เสียงบ่นกระปอดกระแปดจากเบาะหลังรถคันงามเรียกรอยยิ้มอย่างเห็นใจจากชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ
"ฮะๆ เดี๋ยวนี้เอาแน่เอานอนอะไรกับอากาศไม่ได้หรอกบอส มันแปรปรวนไปหมดแล้วล่ะ"
โรมาริโอ้พูดขณะที่รถเลี้ยวขึ้นทางด่วน ทิ้งสนามบินนานาชาตินาริตะเอาไว้เบื้องหลัง เขารู้ดีว่าเจ้านายของตนตั้งหน้าตั้งตารอให้อาทิตย์นี้มาถึงมากแค่ไหน ดีโน่ทั้งขอร้อง วิงวอน กระทั่งติดสินบน จนในที่สุดฮิบาริ เคียวยะคนนั้นก็ยอมตกลงรับปากจะไปชมซากุระด้วยกันจนได้...
"แต่ต่อให้อากาศเป็นแบบนี้ เด็กหัวดื้ออย่างเคียวยะก็ไม่ล้มเลิกความตั้งใจง่ายๆหรอกบอส"
โรมาริโอ้ให้ความเห็น
"ก็คงดันทุรังออกไปดูซากุระทั้งที่หนาวแบบนี้แหงๆล่ะ"
หนุ่มผมทองผู้เป็นนายถอนหายใจออกมาอีกเฮือกหนึ่งอย่างละเหี่ยใจ แต่รอยยิ้มอันอ่อนโยนก็มิได้เลือนหายไปจากใบหน้านั้นแม้แต่น้อย
"เพราะงั้น...โรมาริโอ้ ช่วยแวะไปที่นึงก่อนได้ไหม"
**********************************
.....แปลกดีนะ.....
บนฟ้า...เมฆที่โอบอุ้มปุยหิมะเอาไว้มิได้มีสีมืดครึ้มน่ากลัวอย่างเมฆฝน หากขาวราวกับมีขนมปุยฝ้ายสีนวลลอยอยู่บนฟ้าสีเทา และตอนนี้มันก็กำลังโปรยปรายละอองอันบางเบาที่เหมือนกับผงน้ำตาลไอซิ่งลงมาเบื้องล่าง......โลกสีขาว...
ที่เจือด้วยสีชมพูอ่อน...
.....ทั้งที่เป็นสิ่งที่เข้ามารบกวนการชมซากุระซึ่งเป็นเรื่องที่เขาทำมาทุกปี จนกลายเป็นปรกติวิสัยแท้ๆ...แต่พอมองแบบนี้แล้ว...กลับรู้สึกว่ามันก็ไม่เลวเลย...
นี่ฉัน...กำลังรู้สึกชอบภาพที่เห็นอยู่รึเปล่านะ...?
แต่แล้วภาพของท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ตรงหน้าก็ถูกเงาดำของอะไรบางอย่่างกีดขวางจนบดบังหายไปกว่าครึ่ง และเมื่อมองตามเงาดำที่ว่าไป...ก็พบว่ามันคือร่มที่อยู่ในมือของใครบางคนที่คุ้นเคย...
"ว่าไง เคียวยะ"
คำทักทายง่ายๆที่ฟังดูตีตนเหมือนคนสนิทดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่เห็นจนชินตา...รอยยิ้มเซ่อๆ
ซึ่งไม่เคยคิดจะปกปิดอารมณ์ดีใจเหมือนเด็กๆอย่างนั้น...
"ไหงมองหน้าฉันอย่างงั้นเล่า...นานๆจะได้เจอกันซักที ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง
...อ๊ะ จริงสิ!หนาวรึเปล่าเคียวยะ"
ยังไม่ทันขาดคำ เสื้อหนาวสีดำตัวอุ่นก็ถูกคลุมทับเสื้อนักเรียนของเขา...
"นี่...?"
"ก็คิดว่านายคงดันทุรังออกมาดูซากุระทั้งๆแบบนี้น่ะสิ เมื่อกี้ก็เลยแวะไปซื้อให้...ชอบหรือเปล่า?"
"หืม...."
ดวงตาสีเข้มมองเสื้อหนาวแบบมีฮู้ดขลิบเฟอร์ที่ลักษณะใกล้เคียงกับเสื้อหนาวตัวเก่งของบุคคลตรงหน้า
...เนื้อผ้านุ่มที่ไม่หนาและไม่บางจนเกินไป แถมดูเหมือนว่าจะกะไซส์ได้พอดีกับเขาด้วย...
"เคียวยะ! ดีโน่! ดีโน่!"
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบ เสียงเล็กๆของฮิเบิร์ดก็ดังขึ้นอย่างร่าเริง ก่อนเจ้านกน้อยขนปุกปุยจะกระพือปีกเล็กๆบินวนไปรอบๆ แล้วร่อนซุกปุลงไปในฮู้ดที่ห้อยอยู่ด้านหลัง
"ถูกใจเหรอฮิเบิร์ด ดีจัง ฮะๆๆ"
รอยยิ้มเซ่อๆนั่นยิ่งกว้างออกมากกว่าเก่า แถมฮิเบิร์ดก็ไ่ม่มีทีท่าว่าจะขยับออกจากในฮู้ดด้วย...ดูเหมือนว่าเจ้าขนปุยตัวน้อยจะถูกใจที่ประจำตัวแห่งใหม
บนตัวเขาเข้าแล้ว...
...แบบนี้ก็ถอดออกไม่ได้น่ะสิ...
ฮิบารินิ่วหน้ามองดีโน่ที่ทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว...
"แบบนี้จะได้ดูซากุระได้อย่างไม่ต้องเป็นห่วงว่าจะไม่สบายแล้วไง? จริงไหม?"
คำพูดนั้นมาพร้อมกับรอยยิ้มอันอ่อนโยน...
**********************************
ถ้าหากว่านายอยากนั่งมองซากุระท่ามกลางหิมะ ฉันก็จะไม่ห้าม
แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้นายต้องหนาว
ฉันจะหาผ้ามาห่ม และยืนกางร่มให้
...ให้ฉันอยู่บนโลกของนายได้หรือเปล่า...?
**********************************
"คนประหลาด..."
"ห...หา!?"
ฮิบาริพูดก่อนจะออกเดินนำดีโน่ที่กำลังแข็งทื่อด้วยความช็อค
"เดี๋ยวก่อนสิ เคียวยะ"
เสียงครวญหงิงของพ่อม้าหนุ่มลอยแว่วตามมา แต่มีหรือว่าเขาจะสน
...ใช่...คนประหลาด...
ประหลาดไม่ต่างกับปรากฏการณ์ฟ้าฝนผิดธรรมชาตินี่หรอก...
...เกิดขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน เข้ามาเปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่เคยเป็นปรกติในชีวิตของเขา...แล้วก็ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานถึงเมื่อไหร่...
...หากจะมีอะไรที่ต่างกันล่ะก็...
ฮิบาริมองเกล็ดหิมะสีขาวที่ค่อยๆทิ้งตัวลงมาจากท้องฟ้าแทนที่กลีบซากุระสีชมพู สลับกับเสื้อหนาวสีดำที่ห่มอยู่บนไหล่....
"อุ่นดีใช่ไหมล่ะ?"
คนที่เพิ่งวิ่งตามมาจนทันยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
...ส่วนคนที่ถูกขัดจังหวะความคิดก็ได้แต่ทำหน้ามุ่ย แล้วหันหน้าหนีไปทางอื่นโดยไม่ตอบอะไรออกมา
...จริงๆเลย...
ต่อจากนี้ไป...ฤดูกาลต่างๆรอบตัวเขาจะยังเป็นเหมือนเดิมได้อีกรึเปล่านะ...?
**********************************
Fin
-As odd as you, the Spring Snow is...-
ข้อแตกต่างระหว่างคุณดีโน่กับปัญหาสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง (Climate Change):
คุณดีโน่ไม่ถือเป็นปัญหาระดับสหประชาชาติและไม่ต้องการการแก้ไข (ฮา)
)
