Sweet loop of the music box
By: Asana Fay K.
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing: Dr. Shamal x Gokudera Hayato
Rate: P-13
Special Thanks: Hiyuura, for inspiration and the beautiful song.
เพลงประกอบ: (Where Do I Begin?) Love Story
Music by Francis Lai //Lyrics by Carl Sigman
*************************
-ญี่ปุ่น เวลาปัจจุบัน-
ลานสีเงินของกล่องเพลงส่งเสียงแกรกกรั่ก เมื่อถูกมือเรียวคู่นั้นไขทวนเข็มนาฬิกา ก่อนตัวกล่องขนาดย่อมที่ทำจากแก้วเนื้อดีจะได้รับการวางกลับลงบนที่ตั้งของมันบนแกรนด์เปียโนหลังใหญ่
...เสียงเพลง Love Story แสนหวานแว่วให้ได้ยินแทบจะทันที แม้คำร้องจะมิได้รับการบรรเลงออกมาพร้อมกัน แต่ก็ดูเหมือนว่าผู้ที่กำลังนั่งฟังเสียงเล็กๆจากกล่องโปร่งแสงนั้นจะรับรู้ถึงถ้อยคำที่เรียงร้อยโดยมิต้องอาศัยน้ำเสียงอันไพเราะของนักร้องผู้ใด....
Where do I begin
To tell the story
Of how great a love can be
The sweet love story
That is older than the sea
The simple truth about the love she brings to me?
ครั้งหนึ่ง ผู้ที่เคยเป็นเจ้าของกล่องเพลงนี้ได้มอบมันให้กับเขาในวันที่เหมือนกับวันนี้....
‘.....ฮายาโตะ.....เฮ้....'
เสียงทุ้ม ที่เมื่อหลับตา ภาพในวันนั้นก็จะผุดขึ้นมาอย่างแจ่มชัด...
ในตอนนั้น...วันที่จู่ๆหมอนั่นก็หายไปจากชีวิตของเขา...
******************
-อิตาลี 10 ปีก่อน-
"ให้ตายสิ จริงๆเล้ย ทำไมฉันต้องออกมาตามหาเจ้าเด็กแสบอย่างนายด้วยน้า ถ้าเป็นคุณหนูผู้น่ารักอย่างเบียงกี้จังก็ว่าไปอย่าง..."
เสียงบ่นแฝงด้วยน้ำเสียงชีกอเมื่อกล่าวถึงสาวๆของหมอหนุ่มจอมกะล่อนดังขึ้นอย่างกะปอดกะแปด ถ้าเป็นยามปรกติ ถึงตรงนี้ก็คงจะเรียกเสียงโวยวายด้วยความรำคาญจากร่างเล็กตรงหน้าได้แล้ว...
หากแต่วันนี้...ไม่มีวี่แววว่าจะเป็นเช่นนั้น...
"เฮ้ ฮายาโตะ ทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ"
เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ซุกอยู่ในกอพุ่มไม้ ไม่ยอมแม้แต่จะหันหลังกลับมา จามาลจึงจำต้องเรียกชื่อ แสดงความจำเพาะเจาะจง
".............."
ความเงียบ ที่มาพร้อมกับแรงสั่นไหวของไหล่น้อยๆ กับมือเล็กๆที่กำแน่น.....มองปราดเดียวก็รู้ได้ไม่ยากว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น....
"ให้ตายเถอะ เป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ เข้มแข็งให้มันมากกว่านี้หน่อยซี่...."
แต่เปล่า สุดท้ายหมอหนุ่มก็ไม่ได้บอกให้เด็กน้อยหยุดร้อง ร่างสูงทำเพียงแค่ทรุดตัวลงนั่งหันหลังให้กับร่างเล็กที่กำลังพยายามกลั้นสะอื้นจนสุดกำลัง
"...อึ่ก...ได้เวลาแล้วไม่ใช่หรือไง...ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ...."
หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดฮายาโตะก็เอ่ยออกมาด้วยเสียงแตกพร่า หยดน้ำตาใสๆยังพาลหยดออกมาให้เจ้าตัวปาดทิ้งอย่างหงุดหงิดที่ห้ามตัวเองไม่ให้ร้องออกมาไม่ได้
"หึ ทำเป็นพูดดี ถ้าทำแบบนั้นจริงๆนายยอมรับได้หรือไง หือ?"
".............."
คำพูดแทงใจดำ ทำให้เด็กน้อยได้แต่เงียบ กัดริมฝีปากล่างเอาไว้แน่นด้วยความไม่สบอารมณ์
"จะเจอหรือไม่เจอ ก็จะทิ้งไปอยู่ดีไม่ใช่หรือ..."
...มันก็ไม่ได้ต่างกันหรอก
ต่อให้พูดไม่จบประโยค แต่แค่มองหน้าอีกฝ่าย จามาลก็พอจะเดาได้ว่าแล้วว่าคำพูดที่หายไปคืออะไร
หมอหนุ่มลอบถอนหายใจ...ทิ้งงั้นเหรอ.....
ในความเป็นจริงเขายืดกำหนดการเดินทางออกไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งจนกระทั่งแน่ใจว่าจากนี้ไปจะไม่ต้องกังวลถึงสวัสดิภาพของสองพี่น้องที่ตัวเองดูแลมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย....แต่ขืนบอกความจริงข้อนี้ให้อีกฝ่ายฟังตอนนี้ คงมีแต่จะยิ่งทำให้โดนเกลียดมากขึ้นก็เท่านั้น...
ช่วยไม่ได้นะ............
"เอ้า"
กล่องกำมะหยี่สีดำสนิทใบย่ิอมถูกยื่นส่งมาให้ ฮายาโตะไม่ได้รับในทันที หากแต่จ้องราวกับมันเป็นสิ่งประหลาด
"ไม่เอา...ฉันไม่ต้องการของดูต่างหน้าหรอกนะ"
"หึๆ จริงๆเลยน้า ใครบอกล่ะว่าเป็นของดูต่างหน้า? นั่นน่ะเค้าใช้กับคนที่จะไม่ได้เจอกันอีกแล้วต่างหาก"
"ก็แล้วไม่ใช่หรือไงล่ะ?" หางเสียงตวัดอย่างไม่พอใจ
จามาลไม่ตอบ กลับไปสนใจกับกล่องในมือแทน ชายสูงวัยกว่าถือวิสาสะเปิดกล่องของขวัญ แล้วหยิบเอาสิ่งที่ใส่อยู่ภายในออกมา....
....กล่องดนตรีแก้ว...ที่มีขาตั้งสีเงินสลักเสลาเป็นลวดลายโบราณดูสวยสง่า....
ฮายาโตะมองตามมือใหญ่ที่ประคองกล่องดนตรีเอาไว้อย่างเบามือก่อนจะยื่นไขลานสีเงินดุจเดียวกับขาตั้งอย่างคล่องแคล่วสมกับเป็นมือหมอ...เสียงดนตรีเล็กๆที่ใสแต่ก้องกังวานดังออกมาให้ได้ยิน...
"เพลงนี้...."
เขารู้จัก...เพลงที่ได้ยินบ่อยๆจากแผ่นเสียงที่แม่ของเขาโปรดปรานนัก....ถ้าจำไม่ผิด...เพลงนี้ชื่อ....
"Love Story เพราะดีใช่ไหมล่ะ?"
อีกฝ่ายชิงตอบแทนเสียก่อน
"สาวๆคลั่งไคล้กันเชียวล่ะ" จามาลพูดพลางขยิบตาให้
"ไม่ได้ถามเสียหน่อย..."
น้ำตา....หยุดไหลไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้....
จามาลฮัมเพลงตามไปด้วยเบาๆ....ขณะที่สายตาของฮายาโตะจับจ้องไปตามหมุดที่ติดอยู่ที่แกนหมุน ดีดเคาะให้ซี่เหล็กเล็กๆส่งเสียงออกมาเป็นจังหวะเพลง....
He fills my heart,
He fills my heart with very special things,
With angel songs,
With wild imaginings.
He fills my soul
With so much love that anywhere I go I'm never lonely.
With him along
Who could be lonely?
I reach for his hand, it's always there.
"การลาจากน่ะ ไม่ได้น่ากลัวเสมอไปหรอกนะ...."
"หือ?" ความสนใจถูกดึงออกมาจากกล่องเพลงที่ยังคงบรรเลงต่อเมื่อจามาลไขลานให้
"ถ้าหากรู้ว่าจะได้เจอกันอีกแน่ๆ มันก็ไม่น่ากลัวหรอก..." จามาลพูดก็เช็ดคราบน้ำตาที่ยังเกรอะกรังอยู่บนหน้าฮายาโตะออกไปพลาง
"ก็ไม่เหมือนกันอยู่ดีนั่นแหละ..."
"อือ...ก็อาจจะไม่เหมือน...แต่ต่อให้สัมผัสทางร่างกายไม่ได้...."
มือใหญ่อันมั่นคงเลื่อนลงมา แล้ววางลงบนอกน้อยๆ...
"ก็ยังอยู่ตรงนี้..."
"......................"
ดวงตาที่เพิ่งจะหยุดร้องไห้ได้ จู่ๆก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีก...แต่ก็ยังงึมงำออกมาได้ว่า...
".........ใช้มุกนี้แต๊ะอั๋งมากี่คนแล้วน่ะ..."
"อ๊ะ รู้ทันด้วย"
"เจ้าบ้า..."
"กลับมาทำหน้าแบบนี้ได้แล้วนี่?"
"..........."
เมื่อโดนทักเอาเช่นนั้น...สีหน้าก็ทำท่าจะเจื่อนลงไปอีกรอบ
"อ้าว โธ่ อย่าทำหน้าแบบนั้นอีกสิ..." มือใหญ่วางลงบนหัวสีเงินเบาๆ
"....ก็บอกแล้วไง ว่าไม่ไปไหนหรอก..."
"..........จะกลับมาอีก...ใช่ไหม..."
คำถามนั้นอดทำให้ร่างสูงยิ้มออกมาไม่ได้
"อือ...ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน จะไปหาเลยเอ้า"
"สัญญา?"
"สัญญาก็ได้"
"ต่อให้กำลังอี๋อ๋อกับผู้หญิงที่ไหนก็จะมาหา?"
"นี่...ไม่คิดว่าโหดร้ายไปหน่อยเหรอ....?"
"สัญญาไหมเล่า?"
"ฮึ้ย................เอ้า...ก็ได้..."
ร่างสูงทำสีหน้ายุ่งยากใจอย่างที่สุดราวกับกำลังเจอปัญหาโลกแตก แต่สุดท้ายก็หลุดปากรับคำออกมาจนได้
และนั่นก็คือครั้งสุดท้ายของจามาล ในฐานะแพทย์ประจำบ้านของอดีตมาเฟียตระกูลใหญ่....
การจากลา...ที่เป็นจุดเริ่มต้นของการพบกันอีกครั้ง.....
******************
-ญี่ปุ่น 10 ปีให้หลัง-
นิ้วเรียวกดไล่ไปตามคีย์สีขาวดำของเปียโนตัวใหญ่ พร้อมกับเท้าที่เหยียบย่างไปตามจังหวะ บทเพลงLove Story ในรูปแบบของเปียโน ดังประสานกับเสียงใสของกล่องเพลงเป็นหนึ่งเดียว...
แต่ก่อนที่เพลงที่บรรเลงอยู่จะจบ...เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาก่อน...
"Ciao"
"ฮายาโต่~~~~ นี่ใจคอจะไม่มาส่งกันจริงๆเหรอ?"
เสียงโอดครวญดังอย่างน่าสงสาร จนแม้คนรับสายที่เตรียมใจไว้แล้วยังอดขำออกมาไม่ได้
"ช่วยไม่ได้นะ งานผู้พิทักษ์แหวนของวองโกเล่มันว่างเสียที่ไหนล่ะ?"
"........ไม่ใช่ว่าแกล้งทำเป็นยุ่ง แต่จริงๆเล่นเปียโนเล่นอยู่กับบ้านหรอกนะ..."
เสียงงึมงำของคนสูงวัยโดนกลบไป เมื่อเสียงประกาศไฟนอลคอลดังขึ้นที่เบื้องหลัง
"อ๊ะ นั่นเสียงประกาศครั้งสุดท้ายนี่? ถ้าไม่รีบไปจะตกเครื่องเอานะ?"
"......จำไว้เลย...นะ คราวหน้าล่ะ...อ๊ะ...คุณสุภาพสตรีท่านนั้น..ปิ๊บ...."
แล้วสายก็ตัดไปดื้อๆ...
โกคุเดระมองโทรศัพท์ด้วยตาขวางๆ นึกอยากจะไปซัดเจ้าหมอชีกอนั่นให้เลือดหัวออกขึ้นมาตะหงิดๆ แต่สุดท้ายก็ทำแค่ถอนใจอย่างคนปลงตก....
จะอีก10ปี 20ปี หรือจะกี่สิบปี เราก็คงจะเป็นกันแบบนี้...เจอหน้ากัน...ทะเลาะกัน....ดีกัน...แล้วก็จากกันอีก
กังวลหรือเปล่า ที่เป็นเสียแบบนี้?
ไม่หรอก...
ตราบใดที่เจ้าของเสียงปลายสายยามที่โทรศัพท์ดังขึ้นในวันที่ว่างเปล่ายังเป็นของนาย ต่อให้มีเสียงแม่ลูกแมวน้อยคนไหนดังแทรกให้ได้ยิน อย่างมากก็แค่ทะเลาะกันอีก...
แล้วถ้าทำแบบนั้น ตราบใดที่นายกล้าโผล่หน้าซกมกนั่นมารับไดนาไมท์ให้หัวฟูสักสองสามชุด สุดท้ายก็คงจำนนต้องยกโทษให้อยู่ดี...ไม่ต่างกับทุกครั้ง...
...ต่อให้เติบโตขึ้น...ต่างคนต่างเปลี่ยนไป ทั้งรูปร่างและความคิด แต่อะไรบางอย่างระหว่างเราสองคง...แม้แต่เวลาก็ยังไม่อาจเปลี่ยน...
...เหมือนกับบทเพลงในกล่องแก้ว ที่หมุนวนท่วงทำนองเพลงหวานให้ได้ยิน ตราบเท่าที่ลานยังถูกไข หากก้านเหล็กซี่เล็กที่เป็นต้นกำเนิดเสียงกังวานใสยังไม่หักไปก่อน ท่วงทำนองนั้นก็จะวนกลับคืนมาหา
How long does it last?
Can love be measured by the hours in a day?
I have no answers now but this much I can say: I know I'll need him
Till the stars all burn away and he'll be there...
แล้วตอนนั้น เราก็คงจะนั่งฮัมเพลง แล้วเถียงกันด้วยเรื่องไร้สาระอย่างที่เคยเป็นมา ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่กระมัง...
**************************
Fin: Sweet Loop of the Music Box
ขอบคุณพี่อาซานะกับฟิคอบอุ่นเรื่องนี้ค่ะ ชอบมากจริงๆเน้อ
