ใต้แสงดาวเดียว
By: Asana Fay Kakuba
Pairing: Ichigo x Rukia
Rate: PG

Happy Birthday Annie 2007/08/08 !!

************************************

"เจ้านั่นแหละ จะบ้าเรอะ ใครเค้าทักกันเล่า"
ร่างเล็กถลึงตามอง

"ไม่รู้หรือไงว่าดาวตกน่ะคือวิญญาณของผู้ที่ไปเกิดกำลังเดินทาง ไปทักขึ้นมาเดี๋ยวเกิดไปเกิดผิดที่ใครจะรับผิดชอบ"

"หา...มีเรื่องแบบนั้นจริงๆน่ะเหรอ ไม่ใช่ว่าหล่อนแค่อยากทุบหัวที่ฉันแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินหรือไง?"

ผัวะ!!

"นี่ต่างหาก ส่วนของเจ้าคนแกล้งหูตึง"

อิจิโกะตั้งท่าจะโวยวาย แต่จู่ๆก็ชะงักค้าง สงบท่าทีลงเสียเฉยๆ มีเพียงปากเท่านั้นที่ยังบ่นงึมงำเหมือนหมีกินผึ้งหัวส้มๆ จะได้ยินก็เพียงเสียงหึ่งๆอย่างไม่พอใจจากร่างสูง

"อ้าว ไม่โวยวายแล้วหรือไง"

"ไ่ม่ล่ะ"

...ถ้าหากดาวตกคือวิญญาณของผู้ที่กำลังไปเกิดใหม่...งั้นที่อยู่เต็มฟ้าและกำลังจ้องมองลงมานั่นก็...

อิจิโกะส่ายหัว พยายามไล่ความคิดบ้าๆออกไปจากสมอง แต่ก็ยังไม่วาย รู้สึกประหลาดๆเมื่อจู่ๆก็คิดขึ้นมาว่าจะเป็นยังไงหากที่กำลังส่องแสงระยิบระยับบนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทนั่น คือดวงวิญญาณนับพันที่กำลังหัวร่อต่อกระซิกให้กับเขาอยู่...

"คิดมากไปได้ จะเป็นอย่างงั้นได้ยังไงเล่า" ลูเคียหัวเราะพรืดออกมาหลังจากจ้องมองสีหน้าของอิจิโกะอยู่พักหนึ่ง

"หา?"

"ก็วิญญาณที่ล่วงลับไปมาอยู่ที่โซลโซไซตี้ แล้วจะไปอยู่บนฟ้าได้ยังไงล่ะ เจ้าโง่"

อิจิโกะมองหน้าลูเคียที่กำลังหัวเราะ ก่อนใบหน้าที่ปรกติทำแต่สีหน้าจริงจังจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อๆ

"ก็ใครจะไปรู้เล่า! ปรกติคนเขาจะไปรู้ดีเท่ายมทูตเรอะ!?" ชายหนุ่มว้ากใส่

"หลอกง่ายจริงๆด้วย"
ว่าแล้วลูเคียก็หัวเราะออกมาอีก ทำเอาหัวคิ้วของอิจิโกะที่ปรกติก็แทบจะชนกันอยู่แล้วยิ่งเขยิบเข้ามาใกล้กันเข้าไปใหญ่จนแทบจะพันผูกเข้าหากันเป็นโบว์อย่างสวยงามอยู่บนหน้าผาก

ชายหนุ่มกระแอมแก้เก้อ ไม่อยากแม้แต่จะคิดว่าไอ้ที่บอกว่า จริงๆด้วย นั่นน่ะไปได้ยินจากใครมา เพราะดูท่าคงไม่พ้นอุราฮาร่า อดีตยมทูตระดับหัวหน้าหน่วยจอมเจ้าเล่ห์ที่หลอกล่อให้เขาเสี่ยงชีวิตเข้ามาปล้นนักโทษถึงในโซลโซไซตี้แห่งนี้...นี่ยังไม่รวมเรื่องที่ถูกให้ทำท่าบ้าๆอย่างแปลงกายเป็นหน้ากากผดุงคุณธรรมโดยหลอกว่าเป็นวิธีใส่เครื่องป้องกันอีกต่างหาก...

'ชิ เจ้าหมวกเกี๊ยะตัวแสบ...'

อิจิโกะถอนใจกับชะตาอันยุ่งเหยิงของตน...แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างเล็กที่นั่งชันเข่าอยู่ข้างๆ....


......จู่ๆก็ราวกับว่า......คำบ่นที่อยู่ในหัวก็หายไปเสียอย่างนั้น....


....แย่ชะมัด...แบบนี้แทนที่จะได้หาเรื่องเจ้าหมวกเกี๊ยะ มิต้องกลายเป็นเอ่ยขอบคุณหรือไงกันหา??


ลมหายใจถูกทอดถอนออกมาอีกครั้ง...แต่คราวนี้...กลับดูเหมือนจะให้อารมณ์ที่แตกต่าง....เมื่อรอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นมาพร้อมๆกับที่สีหน้าของชายหนุ่มดูอ่อนลงกว่าปรกติ....


ลูเคีย ที่ไม่รู้ถึงสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังคิดและไม่ทันเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่แฝงมากับเสียงทอดถอนใจ แหงนหน้าขึ้นมองบนฟ้า ประกายระยิบระยับของดวงดาวสีเงินสะท้อนอยู่ในดวงตาคมกลมโตสีเข้ม

"ถึงจะไม่เกี่ยวกัน แต่ดาวบนฟ้านั่นมันก็บ่งบอกอะไรหลายๆอย่างนะ..."

"เอ๋? "
อิจิโกะที่กำลังคิดไปคนละเรื่องเงยหน้าขึ้นมามอง หากลูเคียไม่ทันสังเกตว่าสีหน้างงงวยของอีกฝ่ายเกิดเพราะไม่ทันฟังสิ่งที่เธอเพิ่งกล่าวออกมา

"....ที่พูดมานั่นจำมาจากที่ไหนล่ะ? เขียนไว้ในหนังสือเรียนของพวกยมทูตหรือไง?"

"ก็แค่ความคิดของข้า..." หญิงสาวปรายตามามองแว่บหนึ่ง แล้วจู่ๆแววตาก็ฉายแววเจ้าเล่ห์

"...อ๊ะ ลืมไป พูดจาลึกซึ้งกับพวกหัวทื่อคงฟังแล้วไม่เข้าใจสินะ?"

"ใครเป็นพวกหัวทื่อไม่ทราบ??"

ลูเคียหัวเราะในลำคอ แล้วยืดแขนออก ก่อนนอนแปะลงไปกับหลังคา

"แล้วนี่จะอยู่ที่โซลโซไซตี้กันไปถึงเมื่อไหร่?"
คำถามนั้นถูกถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไม่แฝงอารมณ์ออกปากไล่ หรือน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์ใดใด

"หืม? อืม...ดูจากบาดแผลของพวกแช้ด ก็หายกันดีแล้ว...ก็คงอีกสองสามวันล่ะมั้ง...."

"งั้นรึ..."

"............ "

แล้วก็ต่างเงียบกันไปทั้งคู่...

"....เอ่อ ดีใจด้วยนะที่เบียคุยะอาการดีขึ้นแล้ว"

"อื้อ ขอบใจ"

"เอ้อ...แล้วก็เรื่องที่ปรับความเข้าใจกันได้แล้วด้วย"

"นั่นก็ต้องขอบใจเจ้าด้วยเหมือนกัน.."

"............"

แล้วก็เงียบกันไปอีก....

"ฝากทักทายคนที่โรงเรียนด้วยล่ะ..."

"แล้วจะบอกให้.."

"แต่พวกนั้นคงจำข้าไม่ได้อยู่ดี..."

"นั่นสินะ..."

"ดูแลเจ้ากอนดีๆด้วยล่ะ..."

"หา? เป็นห่วงเจ้านั่นด้วยเรอะ?"

"กลัวจะเป็นมลภาวะทางเสียงให้คนแถวนั้นมากกว่าน่ะสิ"

คำตอบของหญิงสาว ทำให้ทั้งคู่หัวเราะออกมา


"....เฮ้ อิจิโกะ.."

เมื่อลมหายใจ เริ่มจะกลับมาเป็นปรกติ ลูเคียก็เอ่ยขึ้น...

"ว่าไง?"

"ถึงแสงไฟในโลกโน้นจะสว่างขนาดไหน หรือต่อให้เมฆฝนจะเต็มฟ้า ก็อย่าลืมล่ะ......" ลูเคียเว้นช่วงเพื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง

....ดวงตาสองคู่ จับจ้องอยู่ที่ผืนฟ้ายามรัตติกาล....สะท้อนสีพร่างพราวของหมู่ดาวเดียวกันดุจคำสัญญา.......

"อ๊ะ เนล ขอโทษทีนะ ไปกันต่อเถอะ..."

"อิจิโกะหยุดมองท้องฟ้าทำไมหรือเจ้าฮะ" ร่างเล็กถามขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อพวกเขาเริ่มออกวิ่งกันอีกครั้ง

"ก็แค่คิดว่า มันแปลกตาดีเท่านั้นแหละ..."


ไม่ว่าจะเป็นเพราะผู้สร้างโลกที่เขากำลังยืนอยู่ต้องการปฎิเสธสิ่งที่พระเจ้าสร้างมาหรืออย่างไร หากฮูเอโก้ มุนโด้ ก็ไร้ซึ่งแสงดาวที่เคยรู้จัก....


......แต่ถึงกระนั้น.......


อิจิโกะแหงนหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าอันว่างเปล่าอีกครั้ง....หากแต่คราวนี้ ดวงตาไม่ได้จับจ้องอยู่ในความว่างเปล่านั่น....

สูงขึ้นไปอีก....ทะลุผืนฟ้าอันเวิ้งว้าง เหนือเหล่าเมฆอันไร้สีสัน.....ณ ที่นั่น....ดวงดาวนับร้อยนับพัน ยังคงทอแสงสีเรืองรอง ส่องนำทางอยู่ ณ ที่ไกลแสนไกล.....


....และตอนนั้น....ที่เขารู้สึก....ถึงความอุ่นใจ....


....เพราะเขารู้ดีว่าไม่ใช่เขาเพียงคนเดียว...ที่มองเห็นดวงดาวเหล่านั้น....


แสงระยิบระยับที่สะท้อนอยู่ในคลองสายตาของเขา...ก็คงกำลังสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สวยของใครบางคนอยู่เช่นกัน.....

"เพราะอย่างนั้น จะยอมแพ้ได้ยังไงกัน ใช่ไหม?"

"เอ๋?"

"อ๊ะ โทษที เผลอคิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ ว่าแต่ไปทางไหนต่อล่ะเนล?"

"ทางนี้ๆ"

จงเชื่อมั่น....เพราะเราไม่ได้ห่างไกลกันแม้เพียงสักนิด....