วันนี้เป็นอะไรไปหรือ คะเคอิคุง? นั่งเหม่อไม่สมกับเป็นคะเคอิคุงเลยนะ สาวน้อยเพื่อนร่วมชั้นทักขึ้นเมื่อออดพักเที่ยงดังขึ้นตอนหมดชั่วโมง

นั่นสิ เห็นปรกติถึงจะน่าเบื่อขนาดไหนก็เห็นคะเคอิคุงเหม่อได้เนียนกว่านี้นี่นา? หรือว่ามัวแต่นึกถึงมิซึมาจิคุงอยู่

เพื่อนอีกคนที่อยู่ข้างๆเสริมขึ้น ทำเอาเหล่าสาวๆหัวเราะคิกคัก

ม...ไม่ใช่อย่างนั้นเสียหน่อย... หนุ่มผมเข้มเอ่ยตอบอย่างไม่เต็มเสียง นึกเกรงสัญชาตญาณผู้หญิงขึ้นมาตะหงิดๆ...

...อืม...สัญชาตญาณของผู้หญิงอย่างงั้นเหรอ...

เอ่อ...นี่...ถามอะไรหน่อยสิ...

หือ? เรื่องอ่ะไรล่ะ? สาวๆเงยหน้าขึ้นมองอย่างสนใจ

...ก็...คือ...ฉันตามใจมิซึมาจิตรงไหนเหรอ?

กว่าจะถามได้ คะเคอิก็เขินแทบแย่ แต่แทนที่สาวๆจะตอบให้หายข้องใจ พวกเธอกลับหัวเราะกิ๊กกันขึ้นมาอีก

โธ่! คะเคอิคุงล่ะก็~

สาวๆมองมาทางคะเคอิด้วยแววตาเหมือนกำลังเอ็นดูเด็กน้อยที่เพิ่งถามคำถามซื่อๆออกมาเพราะความไร้เดียงสา คนที่ยืนอยู่ใกล้กับคะเคอิที่สุดยื่นมือมาตบหัวเขาเบาๆ

ใครจะคิดว่าไลน์นิ่งแบ็คที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์เคียวชินจะน่ารักได้ขนาดนี้น้า

คนเขาอุตส่าห์ถามดีๆ คะเคอิดึงมืิอเพื่อนออก หน้าคมเข้มกลายเป็นสีชมพูเรื่อๆ

ว่าแต่วันนี้ก็ทำข้าวกล่องมาให้มิซึมาจิเหมือนเคยล่ะสิ?

เอ๋? อื้อ นี่ไง คะเคอิหยิบกล่องข้าวสองกล่องมาวางบนโต๊ะ เมื่อวานเจ้านั่นรบเร้าให้ทำหมูชุบแป้งทอดให้กินให้ได้ นี่ก็เลยเผลอทำมาเสียเยอะแยะ แบ่งไปไหมล่ะ? อ้าว?

พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าเหล่าสาวๆกำลังกลั้นหัวเราะกันจนหน้าแดง คะเคอิขมวดคิ้ว ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลยว่าไปทำอะไรให้พวกหล่อนขำกันขนาดนี้

ขำอะไรกันน่ะ?

เปล่า เปล่าจ๊ะ ไม่มีอะไร สาวน้อยที่นั่งข้างๆคะเคอิปฏิเสธทั้งที่ยังยิ้มกว้าง คะเคอิจะอ้าปากพูด แต่ก็โดนขัดขึ้นเสียก่อนด้วยเสียงอันคุ้นเคยกับสัมผัสที่เหมือนถูกแมวตัวยักษ์กอด

คะเคอี่~~~~ไปกินข้าวกันเถอะ ฉันหิวแล้วล่ะ~~~

อ่ะ อื้อ ไปสิ คะเคอิพูดด้วยเสียงปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่สาวๆรอบข้างหัวเราะพรืด

มิซึมาจิคุงนี่โชคดีจังเลยน้า มีพ่อศรีเรือนทำกับข้าวอร่อยๆให้กินทุกวัน น่าอิจฉาจัง

น่าอิจฉาใช่ไหมล่ะ~ มิซึมาจิหันมายิ้มแป้น เกาะคะเคอิแน่นเข้าไปอีก

ปล่อยได้แล้วมิซึมาจิ กอดแบบนี้จะไปกินข้าวกันได้ยังไงล่ะ

อ๊ะ โทษทีๆ จริงสิ วันนี้เป็นหมูทอดใช่ไหม

อ้าว ก็นายเป็นคนบอกให้ทำเองไม่ใช่เหรอ

นั่นสินะ คะเคอิน่ารักที่สุดเลย~

สายตาของนักเรียนหญิงในห้องมองตามร่างสูงทั้งสองเดินออกไปจากห้องเรียน ก่อนจะหันมามองหน้ากัน แล้วก็หัวเราะออกมาอีก

******************************

เฮ่อ....

หนุ่มผมสีเข้มเจ้าของดวงตาสีน้ำทะเลถอนหายใจ ระหว่างที่มือก็จัดเรียงลูกฟุตบอลที่ขัดแล้วเก็บเข้าที่ ในหัวก็คิดถึงเรื่องที่คิดมาทั้งวัน

คะเคอิ เก็บของเสร็จแล้วไปหาอะไรกินกันไหม ฉันเลี้ยงเอง~

สุดท้าย เขาก็จนปัญญา หลังจากคิดจนหัวแทบแตก เขาก็หาสาเหตุที่ทำให้ทั้งรุ่นพี่และเพื่อนร่วมชั้นคิดว่าเขาตามใจมิซึมาจิไม่ออก เขาบอกรุ่นพี่โคบังซาเมะไปตามตรงเมื่อพบกันอีกครั้งก่อนซ้อมในช่วงเย็น รุ่นพี่ก็เพียงแต่หัวเราะแล้วบอกให้เขาลองใช้เวลาทบทวนดู ส่วนพวกโอนิชิกับโอฮิระก็ยังโวยวายไม่หยุด พยายามพูดอธิบายต่างๆนานา แต่เท่าที่เขาฟังมา คะเคอิก็ไม่เห็นว่าจะมีตรงไหนที่เป็นการแสดงว่าเขาตามใจมิซึมาจิ

คะเคอิ? นี่~คะเคอิ~?

มือที่กำลังเก็บอุปกรณ์การซ้อมเข้าล็อกเกอร์ชะงัก ก่อนผู้ที่ถูกเรียกจะหันมา

อ่ะ...หา? เมื่อกี้นายว่าอะไรหรือเปล่า มิซึมาจิ?

ฉันถามว่าเก็บของเสร็จแล้วแวะไปหาอะไรกินกันก่อนกลับบ้านไหม

อื้อ ไปสิ

จริงๆเลยน้า คะเคอิ วันนี้นายประหลาดๆจริงๆด้วย

?....ฉันน่ะเหรอ?

อื้อ หนุ่มน้อยร่างสูงเจ้าของผมสีทองสดใสกระโดดตุ้บลงมาจากบนโต๊ะที่เมื่อครู่ยังนั่งแกว่งขาอยู่ เดินเข้ามาหาคะเคอิ
ก็ตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันก็เอาแต่ทำหน้าเหมือนกำลังคิดมากอะไรอยู่ มีอะไรงั้นเหรอ?

อืม...จะว่าไงดีล่ะ... บอกเจ้าตัวไปตรงๆเลยจะดีไหมนะ... !? ด...เดี๋ยวก่อนสิ! มิซึมาจิ!

คะเคอิร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆร่างกายสูงใหญ่พอๆกับตัวเขาของมิซึมาจิก็เข้ามายืนชิด เป็นผลให้ชายหนุ่มถอยหลังไปชนเข้ากับผิวโลหะเย็นของตู้เหล็กด้านหลัง คะเคอิยกมือขึ้นหมายจะผลักมิซึมาจิออก แต่มือของอีกฝ่ายก็ดูจะรู้ทัน ยกขึ้นมายึดข้อมือข้างนั้นให้อยู่นิ่งกับล็อกเกอร์

มิซึมาจิ! ปล่อยก่อน!!

คะเคอิทำหน้าแบบนั้นแล้วมันน่ากอดมากเลยล่ะ รู้ตัวไหม มิซึมาจิโน้มเข้ามาจนไม่เหลือที่ว่างระหว่างร่างทั้งสอง ใบหน้าคลอเคลียอยู่ที่ลำคอขาวของอีกฝ่าย

คะเคอิถอนใจ จะผลักอีกฝ่ายออก สำหรับเขาคงไม่ใช่เรื่องยากเลย ยังไงเสียสถิติยกน้ำหนักของเขาก็ยังมากกว่ามิซึมาจิอยู่กว่า5กิโลกรัม แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ลงมือผลักอีกฝ่ายออก...

มิซึมาจิ....ปล่อย....

แต่มิซึมาจิก็ไม่ปล่อยให้ร่างในอ้อมแขนได้ประท้วง ใช้ริมฝีปากประกบเสียก่อนที่อีกฝ่ายจะได้พูดไปมากกว่านี้ ก่อนจะจูบเสียให้หนำใจ

คะเคอิ...ฉันทนไม่ไหวแล้ว.....ขอทำได้ไหม....? มิซึมาจิพูดทั้งลมหายใจหอบ

จะบ้าเหรอ? นายคิดว่าที่นี่มันที่ไหนกั...อุ๊บ... เสียงคะเคอิเงียบไปอีกเมื่อมิซึมาจิจูบเขาอีกครั้ง...

นะ......คะเคอิ....ได้โปรด.....ไม่รู้ว่าเจ้าตัวดีไปเรียนวิธีอ้อนแบบนี้มาจากไหน คะเคอิฟังเสียงออดอ้อนเรียกชื่อตัวเองอย่างอ่อนใจ ก่อนจะเอ่ยตอบ

......อยากทำอะไรก็ทำสิ

คำตอบนั้นทำให้เจ้าของผมทองยิ้มแป้นราวกับแมวเชอร์เชียร์ส่งยิ้มให้อลิซ จะต่างกันก็คงแค่แมวเชอร์เชียร์คงไม่มาซุกไซ้เขาอย่างที่่มิซึมาจิทำอยู่เป็นแน่

รักนะ.....คะเคอิ

ว่าแล้วร่างสูงทั้งสองก็ค่อยๆทรุดตัวลงกับพื้นห้อง ชิดแนบสนิทกันจนแทบเป็นร่างเดียว

ตอนนั้นเองที่คะเคอิเริ่มที่จะคิดออก...

...อืม.....บางที...เขาอาจจจะตามใจมิซึมาจิมากเกินไปจริงๆล่ะมั้ง?

******************************

- Fin -