Do I??
By: Asana Fay Kakuba
Universe/Pairing: EyeShield21/ Mizumachi x Kakei

~HAPPY BIRTHDAY TO Belial~ 2007/01/27

***********************************

เพราะอย่างงั้น อาจารย์น่ะเลิกตามใจเจ้าหมอนั่นได้แล้วนะครับ!!

กระจกหน้าต่างห้องชมรมอเมริกันฟุตบอลของโรงเรียนเคียวชินสั่นสะเืทือนอย่างน่ากลัว เมื่อหนุ่มร่างสูง2เมตรเศษๆ2คนพร้อมใจกันตะโกนออกมาพร้อมกับวางมือลงบนโต๊ะตรงหน้าบุคคลที่ต้องการร้องเรียนดังปึง!

ผู้ที่ถูกเรียกว่าอาจารย์เงยหน้าขึ้นมองคนที่สมอ้างเป็นลูกศิษย์ตัวยักษ์ทั้งสองอย่างงงๆ คิ้วเรียวเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ขณะที่ดวงตาสีน้ำเงินราวกับน้ำทะเลรับกับสีผมสะท้อนแววประหลาดใจ

ฉันน่ะเหรอ? ตามใจใครกัน?

ก็มิซึมาจิน่ะสิครับ!! คำตอบออกมาจากปากทั้งคู่อย่างสามัคคี อีกครั้งที่กระจกห้องสั่นสะเทือนพั่บๆ

ฉันเนี่ยนะ? ตามใจมิซึมาจิ? เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า โอนิชิ? โอฮิระ? แล้วอีกอย่าง เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอายุเท่าๆกันจะเรียกอาจารย์ไปทำไม?

อาจารย์แหละครับที่ไม่เข้าใจ! รู้สึกตัวเสียทีสิครับ ผมน่ะทนไม่ไหวแล้วนะ โิอฮิระกัดฟันหลั่งน้ำตาลูกผู้ชายด้วยความคับแค้น

ถึงจะไม่ค่อยอยากจะเห็นด้วยกับเจ้าทึ่มนี่ แต่ผมก็คิดว่าอาจารย์ควรจะตามใจมิซึมาจิให้น้อยๆลงหน่อยนะครับ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปล่ะก็ ว่าที่กัปตันชมรมคนต่อไปอย่างอาจารย์จะเสียความน่านับถือได้นะครับ คราวนี้เป็นโอนิชิที่พูดขึ้นบ้า่ง

แต่....ฉันจำไม่เห็นได้เลยว่าไปตามใจมิซึมาจิตอนไหน... ดวงตาสีสวยหรี่ลงอย่างครุ่นคิด มือที่เขียนบันทึกชมรมแทนผู้จัดการที่สามวันดีสี่วันหยุดอยู่ถึงเมื่อครู่ยกขึ้นมากอดอก

.....อาจารย์...อย่าบอกนะว่าอาจารย์ไม่รู้สึกตัวเลยจริงๆ หนุ่มสวมแว่นพูดอย่างไม่อยากเชื่อ

....อืม...ฉันทำอะไรให้คิดอย่างงั้นเหรอ?

ทำสิครับ! ไม่เชื่ออาจารย์ถามใครดูก็ได้! รุ่นพี่โคบังซาเมะก็เห็นด้วยใช่ไหม!!?? โอนิชิหันขวับไปหากัปตันชมรมตัวเล็กที่ยืนอยู่แถวนั้นด้วย ทำเอาคนถูกถามแบบไม่ตั้งตัวสะดุ้งเฮือก

ก็....เอ่อ....คือ....ฮะฮะฮะ โคบังซาเมะหันซ้ายทีขวาทีก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อรู้สึกถึงแรงคุกคามจากสายตาสามคู่ แถมสองในสามยังแผ่ออร่าออกมาราวกับจะคาดค่าหัวหากไม่ยอมตอบออกมาว่า ใช่อีกต่างหาก

เป็นอย่างนั้นหรือครับ รุ่นพี่? คนตกเป็นประเด็นถามด้วยหน้าเรียบเฉย ไม่รู้สึกถึงกระแสไฟเปรี๊ยะๆที่กระหนาบอยู่ทั้งสองข้างแม้แต่น้อย

เอ่อ....จะว่าไปก็....

แต่ก่อนที่คำตอบจะหลุดออกมาจากปากพยานปากเอก ประตูห้องชมรมก็เปิดผาง ก่อนจำเลยตาคมจะถูกอะไรบางอย่างพุ่งเข้าชาร์ตกลางศาลสถิตย์ยุติธรรม ไม่นำพาต่อสายตาโจทก์ทั้งสอง

คะเคอี่~~~~~~~ คิดถึงจังเลยยยย ไม่ได้เจอตั้งหลายชั่วโมงแน่ะ

ว้ากกกกกก!! เจ้าบ้ามิซึมาจิ!!! ปล่อยมือจากอาจารย์คะเคอินะเฟร้ยยย

คราวนี้ห้องชมรมไม่แค่กระจกลั่น แต่สั่นสะเทือนราวกับห้องจะถล่ม เมื่อมิซึมาจิ โผล่เข้ามาทักทายยามเช้ากับคะเคอิด้วยวิธีพุ่งเข้ากอดต่อหน้าประชาชี เป็นผลให้โิอฮิระ โอนิชิ ส่งเสียงโวยวายดังเสียยิ่งกว่าเสียงเชียร์ของผู้ชมในสนามยามโปเซดอนลงแข่ง

อ๊ะ ว่าไงฮิโรชิหนึ่ง ฮิโรชิสอง แต่มิซึมาจิจะรู้สึกรู้สาต่อสายตากินเลือดกินเนื้อของทั้งสองก็หาไม่ เจ้าตัวดีเพียงแค่หันไปยิ้มแฉ่งให้ พร้อมส่งคำทักทายง่ายๆ อย่างทองไม่รู้ร้อน

อย่ามาใส่หมายเลขให้ชาวบ้านเหมือนกล้วยหอมจอมซนได้ไหม! แล้วก็ปล่อยมือจากอาจารย์คะเคอิได้แล้ว!!! โอฮิระชี้หน้าใส่หนุ่มน้อยผมทองที่ยังคงทำหน้าแป้นแล้น

อรุณสวัสดิ์ มิซึมาจิ

แต่ถึงรอบข้างจะปั่นป่วนเพียงใด ก็มีแต่คะเคอิเท่านั้นที่ยังคงดูเฉยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มผมเข้มเพียงแค่ส่งเสียงทักทายกลับอย่างเรียบเฉย........เฉยจนน่ากลัวไปแล้ว......คนปรกติโดนกอดไม่ปล่อย แถมที่อยู่ตรงหน้าคือเพื่อนร่วมชั้นที่เรียกตัวเองว่าอาจารย์ ยังเฉยได้แบบนี้เรอะ??

....แต่ถึงจะคิดอย่างงั้น โคบังซาเมะก็ได้แต่คิด ไม่กล้าพูดออกมาอยู่ดี....

ความวุ่นวายในห้องชมรมคงจะไม่หยุดลงง่ายๆ หากเสียงออดเข้าเรียนไม่ดังขึ้นเสียก่อน โคบังซาเมะจึงถือโอกาสนั้นไล่พวกรุ่นน้องให้แยกย้ายไปยังห้องเรียนของแต่ละคน และไม่ลืมกำชับให้มาซ้อมตอนเย็นให้ตรงเวลา

....เอ้อ...คะเคอิ มานี่ก่อนๆ โคบังซาเมะกวักมือเรียกคะเคอิก่อนที่ชายหนุ่มรุ่นน้องจะเดินตามเพื่อนคนอื่นๆออกไป

ครับ? ผู้ที่ถูกเรียกเดินมาหาอย่างว่าง่าย

เอ่อ....ที่จริงที่พวกโอฮิระกับโอนิชิพูดก็ไม่ใช่ว่าไม่จริงซะทีเดียวหรอกนะ ถึงฉันจะไม่คิดว่ามันจะเสียหายอะไร แต่นายปรามๆมิซึมาจิบ้างก็ดีนะ

!? ...รุ่นพี่จะบอกว่า ผมตามใจมิซึมาจิจริงๆหรือครับ?

เฮ่อ...เรื่องแบบนี้คงต้องให้เจ้าตัวรู้สึกตัวก่อนสินะ.... โคบังซาเมะพึมพำกับตัวเองก่อนจะพูดต่อ ...งั้น คะเคอิ...นายลองไปสังเกตตัวเองดูซะนะ แล้วหลังจากนั้นก็ค่อยมาว่าักันอีกที

ค...ครับ?? คะเคอิรับคำทั้งที่ยังไม่เชื่อหูในสิ่งที่รุ่นพี่ที่ตัวเองเคารพพูดออกมา

อื้อ ที่จะพูดก็มีเท่านี้แหละ แล้วไว้เจอกันตอนเย็นนะ

ด...เดี๋ยวสิครับ!

แต่กัปตันร่างเล็กของทีมเคียวชิน โปเซดอนก็เพียงแค่หันมายิ้มให้คะเคอิ ก่อนจะเดินไปทางห้องเรียนของตัวเอง ไม่ได้ใส่ใจเลยว่าตัวเองได้ทิ้งระเบิดลูกเบ้อเร่อลงกลางใจของรุ่นน้องร่างสูงของตัวเองไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...

***********************************
To be continued...