A Goodwill Conspiracy [Part A]
By: Asana Fay Kakuba
Pairing: Renji x Byakuya

***********************************

"แน่ใจนะว่าวิธีนี้จะได้ผล"

เสียงที่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นเสียงของเำำพศหญิงหรือชายเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

"เชื่อใจข้าสิ"

เสียงห้าวของคู่สนทนาตอบด้วยเสียงมั่นใจ

"แต่มันไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือ" เจ้าของเสียงแรกยังไม่ปลงใจเชื่อ

"ไม่มีอะไรที่ได้มาโดยไม่เสี่ยงหรอกน่า"

"แต่..."

"เจ้าไม่อยากเห็นท่านผู้นั้นสมปรารถนาอย่างงั้นเหรอ"
เมื่อเจออีกฝ่ายย้อนเอาเช่นนั้นเสียงแรกถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบออกมาในที่สุดว่า

"เข้าใจแล้ว เพื่อท่านผู้นั้นแล้วล่ะก็...."


***********************************


แดดยามเช้าทอแสงผ่านประตูกระดาษสาเข้ามาในห้องนอนของอาบาราิอิ เร็นจิ อย่างไม่เกรงใจยมทูตหนุ่่มโสดเจ้าของห้องที่ำพยายามใช้ผ้าห่มคลุมหน้าเพื่อยืดเวลานอนของตนอีดนิด งานที่ถ่าโถมเข้ามามากมายทำให้เขาแทบไม่ได้พักผ่อน


ขออีกหน่อยน่า ผู้มียศเป็นถึงรองหัวหน้่าหน่วยที่6แห่ง13หน่วยพิทักษ์ ต่อรองกับตัวเอง เขาเพิ่งจะได้นอนไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี่เอง

แต่ดูเหมือนฟ้าดินจะไม่เข้าข้าง เมื่อนกกระจอกฝูงใหญ่ตัดสินใจใช้ต้นไม้ในสวนนอกห้องนอนชายหนุ่มเป็นสภากาแฟยามเช้า ถกเถียงเหตุบ้านการเมืองตามประสานกๆอย่างเอาเป็นเอาตาย

'ขอนอนอีกหน่อยน่า..ขอนอนอีกหน่อย...ฮึ้ยยย'

"เอาล่ะ ข้าตื่นแล้ว พอใจรึยัง!!!!" เร็นจิโวยวายจนฝูงนกแตกฮือไปคนละืทิศ

ชายหนุ่มผมแ่ดงกุมขมับ ความจริงจะโทษนกก็ไม่ถูก ต้องโยนความผิดไปให้พวกคนทรยศนั่นแหละที่ทำให้พวกเขาต้องมานั่งสะสางความวุ่นวายที่ำพวกนั้นก่อขึ้น


ไม่ใช่แค่เพียงสิ่งก่อสร้างเท่านั้นที่ต้องการการเยียวยา เหล่าคนเจ็บที่ต้องการการรักษาก็มีมากเช่นกัน
ทั้งสุขภาพกายและสุขภาพจิตของเหล่าผู้รอดชีวิตยังบอบช้ำ การถูกคนที่เคยรักและไว้ใจหักหลังทิ้งบา่ดแผลทางจิตใจเอาไว้อย่างเจ็บปวด แม้จะหายก็คงกลายเป็นแผลเป็น ไ่ม่มีทางสมานได้


ซ้ำร้าย อดีตยมทูตผู้แสวงหาำพลังของปีศาจยังทิ้งเมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดระแวงเอาไว้ในหมู่พวกเขาอีกด้วย หวาดระแวงเพราะไม่รู้ว่าผู้ทีุ่ภักดีต่ออดีตหัวหน้าหน่วยที่5 และสมคบคิดในแผนการร้าย แท้จริงแล้วยังมีอีกมากน้อยแค่ไหน ไหนยังต้องคอยระวังพวกฮอลโลว์ที่อาจฉวยโอกาสที่โซลโซไซตี้ยังอ่อนแอบุกโจมตีเข้ามาอีก

เร็นจิถอนหายใจ แม้จะเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องกัดฟันทน

'ถ้าผู้ที่เป็นหัวหน้าและรองหัวหน้าไม่เข้มแข็ง จะเรียกขวัญกำลังใจและความเชื่อมั่นของผู้ใตับังคับบัญชากลับมาได้อย่างไีร' คุจิกิ เบียคุยะ หัวหน้าของเขาเคยพูดไว้


เร็นจิอดยิ้มไม่้ได้เมื่อนึกถึงเจ้าบ้านคนปัจจุบันของตระกูลคุจิกิ ชายหนุ่มผมดำดูสดใสขึ้นมากหลังจากได้ปรับความเข้าใจกับลูเคีย รอยยิ้มของคุจิกิ เบียคุยะดูเป็นรอยยิ้มมากขึ้น และท่าทีเย็นชาก็ดูจะอบอุ่นกว่าเก่า
แต่ในขณะเดียวกัน ก็ดูเหมือนว่ายังมีอะไรบางอย่างที่ยังรบกวนจิึตใจหัวหน้าของเขาอยู่

เร็นจิสังเกตเห็นว่าำพักหลัง คุจิกิ เบียคุยะ ไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงานเท่าใดนัก ชายหนุ่มมักจะเหม่อจนเขาต้องออกปากเรียกถึงจะรู้สึกตัว

เร็นจิพยายามหาจังหวะเพื่อพูดเรื่องนี้กับเจ้านายของเขาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็มีอันต้องถูกขัดด้วยงานด่วน ไม่ก็สาสน์ด่วนจากหน่วยใดหน่วยหนึ่ง จะหาเวลาสงบๆตามลำำพังสองคนช่างเป็นเรื่องยาก

รองหัวหน้าหน่วยที่6 ถอนหายใจอีกครั้ง ถ้าเขาำพอจะทำอะไรที่พอจะช่วยบรรเทาความไม่สบายใจของคนๆนั้นได้บ้่างก็คงดี...

...ม..ไม่ใช่ว่าเขารู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับคุจิกิ เบียคุยะหรอกนะ...ก็แค่...เอ่อ...ก็แค่มันเป็นสิ่งที่รองหัวหน้าหน่วยควรจะทำเพื่อผู้บังคับบัญชาของตัวเองก็เท่านั้นแหละ

เร็นจิส่ายหัวไล่ความคิดต่างๆที่เกี่ยวข้องกับเจ้าของนัยตาคมผมเข้มคนนั้นออกไปจากหัว
'นี่ไม่ใช่เวลามาคิดอะไรบ้าๆนะ อาบาราิอิ เร็นจิ เตรียมตัวไปทำงานได้แล้ว ! ทำงาน เข้าใจไหม ทำงาน'

ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นจากฟูกนอน มัดผมเผ้าขึ้นไม่ให้เกะกะก่อนจะหันไปคว้าดาบคู่กาย แต่เขาก็ต้องใจหายวาบเมื่อพบกับความว่างเปล่า

ซาบิมารุหายไปแล้ว!!


***********************************

To be continued