ฟิคเฉพาะกิจ เนื่องในวันคล้ายวันเกิด หัวหน้าอุกิทาเกะ จูชิโร่ 21 Dec 2005
If I have you by my side
By: Asana Fay Kakuba
Pairing: Kyoraku x Ukitake
*****************************
เกล็ดหิมะสีขาวค่อยๆทิ้งตัวลงมาจากท้องฟ้าอันมืดมิดลงสู่พื้นดินเบื้องล่างอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าจะรบกวนร่างบางเจ้าของผมสีขาวสลวยที่กำลังเำพลิดเำพลินกับมนต์ขลังของความเงียบงันในยามค่ำคืน
ปีนี้อากาศหนาวเร็วกว่าปีก่อนๆ เพียงแค่เริ่มเดือนสิบสองไม่นานหิมะก็เริ่มตกให้เห็นแล้ว
และเพราะอากาศที่หนาวเร็วขึ้นกว่าปกตินั่นเองที่ทำให้โรคประจำตัวของอุกิทาเกะ จูชิโร่ หัวหน้าหน่วยสิบสามผู้เป็นที่รักของผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคนกำเริบ ส่งผลให้เขาต้องล้มหมอนนอนเสื่อ ทั้งที่วันนี้น่าจะเป็นวันสำหรับการเฉลิมฉลองแท้ๆ
อุกิทาเกะ ถอนหายใจเบาๆ นึกเสียใจที่อาการป่วยของตนทำให้ลูกน้องของเขาตัดสินใจงดงานเลี้ยงวันเกิดที่ทุกคนตั้งใจจะจัดให้เขา
ความจริงนี่ไม่ใช่ปีแรกที่อาการป่วยของเขาทำให้แผนการจัดงานวันเกิดต้องล่มไปแบบนี้
แต่มันเป็นวันคล้ายวันเกิดปีแรกที่ชุนซุยไม่ได้อยู่กับเขา...
ตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่มีปีไหนที่ชุนซุยพลาดวันเกิดของเขาเลย แต่เำพราะปีนี้มีคำสั่งด่วนจากวังกลางให้หัวหน้าหน่วยแปดไปช่วยควบคุมการฝีกภาคสนามของเหล่านักเีรียนปีสุดท้ายของโรงเรียนยมทูต จึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
หลังจากได้ยินเื่รื่องคำสั่ง อุกิทาเกะยิ้มแล้วบอกเคียวราคุที่ทำท่าอิดออดไม่ยอมไปง่ายๆว่า
"ไปเถอะ ข้าไม่เป็นไรหรอก พวกคิโยเนะกับเซ็นทาโร่ก็ยังอยู่"
"แต่ ข้าไม่อยากทิ้งจูจังไว้ทั้งที่ยังป่วยแบบนี้นี่นา แถมมะรืนนี้ก็จะวันเกิดเจ้าแล้วด้วย"
ชุนซุยทำหน้าสลดหูตูบหางตก
"ข้าจะรู้สึกแย่กว่าถ้าเจ้าละทิ้งหน้าที่เพราะข้านะ"
เคียวราึคุจึงจำเป็นต้องไป แต่ก็ยังไม่วายที่จะกำชับว่า
"ข้าจะให้นานาโอะจังมาช่วยเฝ้าไข้ด้วย ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ ห้ามเจ้าทำอะไรเกินกำลังเด็ดขาด เข้าใจไหม"
*****************************
คนป่วยถอนหายใจอีกครั้ง เขาพยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร นี่ก็เป็นแค่อีกครั้งชุนซุยต้องไปปฏิบัติภารกิจที่อื่น อีกไม่นานก็จะกลับมาเหมือนกับครั้งก่อนๆนั่นแหละ
แต่ถึงจะบอกตัวเองแบบนั้นทำไมยังเหงาแบบนี้นะ
ความจริง วันนี้น่าจะเป็นวันที่เขารู้สึกมีความสุขมากที่สุดในรอบปี เำพราะคนที่รักและเป็นห่วงเขาพากันมาอวยพรวันเกิดและซักถามถึงอาการป่วยอย่างห่วงใย
น้องๆทั้งเจ็ดมากันพร้อมหน้า แต่ละคนดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว แทบไม่เหลือเค้าของเด็กน้อยขี้แยที่วิ่งมาเกาะชายเสื้อพี่ชายใหญ่ยามที่ถูกพี่อีกคนแกล้ง น้องสาวคนเล็กที่เพิ่งออกเรือนไปก็ดูท่าทางมีความสุข แถมยังเอาข่าวดีว่าอีกไม่นานเขาจะได้เป็นลุงของหลานที่กำลังจะเกิดใหม่มาฝากอีกต่างหาก
จากตอนนั้นที่พวกเขาเป็นเด็กนี่มันกี่ร้อยปีมาแล้วนะ
อุกิทาเกะ จูชิโร่อดรู้สึกทึ่งไม่ได้ที่ตัวเองมีชีวิตอยู่มาได้นานขนาดนี้ หมอที่รักษาเขามาตั้งแต่เล็กก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ เด็กที่ได้รับการวินิจฉัยว่าึุคงมีอายุได้ไม่ถึงสามสิบปีโตมาจนได้เป็นหัวหน้าของสิบสามหน่วยพิทักษ์
หากเขาต้องเป็นอะไรไปตอนนี้ เขาคงไม่เสียใจ ได้ใช้ชีวิตมาถึงตอนนี้ก็นับว่าเป็นกำไรชีวิตของเขาแล้ว
"..............."
เสียงคนกระซิบกระซาบด้านนอกห้องนอนของเขาดึงความสนใจของจูชิโร่ออกจา่กความคิดของตัวเอง
ใครกันนะ มาเอาป่านนี้
"ท่านหัวหน้าอาจจะกำลังหลับอยู่นะคะ" เสียงของคิโยเนะกำลังพูดกับใครอีกคน
ประตูกระดาษค่อยๆเลื่อนออกเบาๆราวกับกลัวว่าจะปลุกใครก็ตามที่อาจจะกำลังนอนอยู่
แสงจากภายนอกเผยให้เห็นใบหน้าอันแสนคุ้นเคยของแขกยามวิกาล
"ชุนซุย!"
"ยังไม่นอนอีกเหรอ สุดหล่อ" ผู้ที่มาใหม่ทักพลางเดินเข้ามากอดร่างที่นั่งอยู่บนฟูกนอน คิดถึงข้าไหม
"แต่...นี่มันแค่กี่วันเอง อีกตั้งสามวันไม่ใช่เหรอกว่า...อุ๊บ"
คำพูดต่างๆถูกขโมยไปพร้อมกับจูบอันอ่อนโยนนั้น จูชิโร่หลับตา และกอดอีกฝ่ายราวกับจะไม่ให้หนีไปไหน
"สุขสันต์วันเกิด จูจัง อยู่กับข้าต่อไปอีกนานๆนะ" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบที่ข้างหู
อุกิทาเกะยิ้ม กอดร่างสูงแน่นเข้าไปอีกเป็นคำตอบ
เขาอาจจะเคยคิดว่าเขาคงไม่เสียใจถ้าหากร่างกายอันเปราะบางนี้จะยอมแพ้ให้กับกาลเวลา
แต่เวลานี้ เขาชักจะเปลี่ยนความคิดเสียแล้ว
ถ้าหากการมีชีวิตอยู่คือการได้อยู่ในอ้อมกอดคนๆนี้ทุกๆวัน ได้ยินเสียงอันอ่อนโยนนั้นกระซิบเรียกชื่อเขาที่ข้างหู ได้รู้สึกถึงความอบอุ่นที่อีกฝ่ายมอบให้ การมีชีวิตต่อไปอีกสักร้อยปีก็คงไม่เลวเลย
"จูจังรักเจ้านะ..."
คิดอีกที.....อีกซักพันปีก็แล้วกัน...
*****************************
สุขสันต์วันเกิดท่านอุกิทาเกะค่าาา ขอให้อยู่เป็นขวัญใจท่านเคียวราคุและำพวกเรานานๆนะคะ (ถ้าไม่โดนอ.คุโบะทำมิดีมิร้ายซะก่อน ^ - ^;;)
