llllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll

Too Blind to See (2nd story of the Blade Trilogy)

By: Asana Fay Kakuba
Pairing: Renji x Byakuya

Warning: Shonen-ai (Yaoi)

Rate: PG
Disclaimers: Bleach and all of its characters belong to Kubo Tite. No profit is made from this fanfiction. I'm just playing with them ;)

llllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll

ซาบิมารุไม่รู้ว่าทุกอย่างมันกลับกลายเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาเคยคิดว่าเจ้าบ้าอาบาราอิ เร็นจิที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายของเขาพยายามอย่างไม่คิดชีวิตฝึกปรือฝีมือแทบเป็นแทบตายก็เพื่อที่จะเอาชนะชายที่ชื่อคุจิกิ เบียคุยะให้ได้

แล้วตอนนี้ไหงมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้

ซาบิมารุไม่ได้หมายความว่าตอนนี้เร็นจิเลิกล้มความคิดที่่จะขึ้นไปอยู่เหนือกว่าเจ้าหนุ่มหน้าสวยนั่นเสียแล้วหรอก เพียงแต่ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างมันแทบจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ราชาลิงยักษ์ในร่างดาบยังจำได้ดีถึงตอนที่เร็นจิ หมาข้างถนนจากเมืองลูคอนกลายเป็นรองหัวหน้าหน่วยที่6แห่ง13หน่วยพิทักษ์ ภายใต้การบังคับบัญชาของคุจิกิ เบียคุยะ เจ้าบ้านหนุ่มแห่่งตระกูลผู้ดีคุจิกินั่น
ทั้งคนทั้งดาบไม่มีใครชอบเจ้าชายน้ำแข็งคนนั้นเลย

ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ดวงตาที่ไร้อารมณ์ และริมฝีปากที่ไม่เคยเผยอขึ้นเป็นรอยยิ้ม อีกทั้งกริยามารยาทที่ำไร้ที่ติตามแบบฉบับคนชั้นสูงนั่นอีก
สำหรับคนที่เป็นเหมือนหมาข้างถนนที่ต้องต่อสู้อย่างเลือดเข้าตาไขว่ขว้าทุกอย่างที่ใกล้มือเพื่อเอาชีวิตรอดแล้ว ทุกอย่างที่ว่ามาเกี่ยวกับคุจิกิ เบียคุยะเป็นองค์ประกอบที่ไม่เข้าตาเป็นอย่างยิ่ง

แต่แล้วก็มีบางสิ่งเกิดขึ้นที่ทำให้ทัศนคติของเร็นจิต่ิอคุจิกิ เบียคุยะเริ่มเปลี่ยนไป

ทุกอย่างเริ่มมาจากคืนหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ หลังจากที่เร็นจิผล็อยหลับไปบนโต๊ะทำงานของตัวเองหลังจากสะสางงานเอกสารมาทั้งวันจนพลบค่ำ
และเมื่อเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกก็ต้องแปลกใจที่ไม่รู้สึกว่าตัวเองหนาว ทั้งที่อากาศยามวิกาลของปลายฤดูใบไมผลิยังคงเย็นจับใจ

ชายหนุ่มผมแดงแปลกใจมากกว่าเดิมเมื่อก้มลงมองแล้วพบว่ามีคนใจดีเอาผ้าพันคอผืนใหญ่มาห่มคลายความหนาวให้กับเขา

แถมผ้าพันคอเนื้อดีผืนนั้นยังมีสีเขียวอ่อนเช่นเดียวกับผืนของคุจิกิ เบียคุยะไม่มีผิด

เร็นจิไม่อยากจะเชื่อว่าผ้าพันคอผืนนั้นเป็นของชายสูงศักดิ์ที่แสนจะเย็นชาคนนั้นจริงๆ แต่เมื่อคุจิกิ เบียคุยะรับว่า ใช่ นั่นผ้าพันคอของข้า มีอะไรรึ? เร็นจิจึงได้แต่ส่งผ้าำพันคอคืนให้หัวหน้าของเขาพร้อมก้มหัวกล่าวขอบคุณด้วยเสียงอ้อมแอ้ม

หลังจากเหตุการณ์นั้น เร็นจิจึงเริ่มเห็นอะไรหลายๆอย่างที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

เขาสังเกตเห็นเส้นริมฝีปากของเบียคุยะโค้งขึ้นจนเกือบจะเรียกได้ว่าเป็นรอยยิ้มยามที่หัวหน้าของเขาจ้องมองตุ๊กตากระต่ายบนโต๊ะที่ได้มาจากลูเคีย และอีกครั้งยามที่เบียคุยะเห็นเร็นจิทำหน้าเหมือนอยากตายตอนที่เขาตวัดเส้นคันจิตัวสุดท้ายบนกระดาษรายงานผิดทำให้ต้องเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ต้น

เขาแอบเห็นคุจิกิ เบียคุยะลอบถอนใจอย่างเหนื่อยหน่ายยามที่ปริมาณเอกสารบนโต๊ะสุมกันเป็นกองพะเนิน และถอนใจอย่างพอใจยามได้ลิ้มรสซากุระโมจิจากร้านขนมร้านโปรด

เขาเห็นใบหน้าสับสนของคุจิกิ เบียคุยะยามจ้องมองกล่องขนาดจิ๋วที่ลูเคียบอกว่าเป็นน้ำผลไม้ และเขาก็แอบเห็นประกายในตาของชายจากตระกูลสูงสะท้อนออกมาเหมือนเด็กน้อยที่ค้นพบของเล่นใหม่ยามที่ได้ลิ้มรสชาติของน้ำผลไม้บรรจุกล่องเป็นครั้งแรก

เขาเห็นความเป็นห่วงที่คุจิกิ เบียคุยะเผลอแสดงออกมาโดยไม่รู้ตัวยามที่เร็นจิำพลาดท่าถูกศัตรูเล่นงานกลับมา

เขาเห็นสีหน้าอันอ้างว้างของคุจิกิ เบียคุยะยามที่เจ้าบ้านหนุ่มเห็นเงาสะท้อนของปิ่นปักผมล้ำค่าของตนเองในกระจก

เขาเห็นความหวาดหวั่นในสายตาของคุจิกิ เบียคุยะยามที่รู้่ว่าโทษที่รอลูเคียอยู่คือโทษประหาร

สิ่งเล็กๆน้อยๆเหล่านี้เองที่ทำให้ความคิดของเร็นจิเปลี่ยนไป
แน่นอนว่าเร็นจิไม่ยอมรับในความจริงข้อนี้ เขายังเถียงคอเป็นเอ็นว่าไม่มีสิ่งใดที่เปลี่ยน

แต่มีหรือที่ซาบิมารุจะไม่รู้ว่าหัวใจของผู้ที่เป็นนายแทบจะหยุดเต้นหลังจากที่เร็นจิรู้สึกตัวในหอพยาบาลของหน่วยที่4แล้วรู้ว่าคุจิกิ เบียคุยะเอาตัวเข้าปกป้องลูเคียจนโดนเล่นงานซ้ำ และจนถึงขณะนั้นก็ยังไม่ได้สติ

แม้แผลจะยังไม่สมานดี แต่เร็นจิก็ฝืนถ่อสังขารไปเฝ้าไข้เบียคุยะถึงห้อง และอยู่ที่นั่นจนเจ้าชายน้ำแข็งของเขาลืมตาตื่นขึ้นมา

ซาบิมารุก็สงสัยเหลือเกินว่าถ้าเจ้าเด็กหัวส้มที่ชื่ออิจิโกะไม่เข้่ามาขัดเสียก่อนเขาจะได้เห็นจากสารภาพรักอย่างในนิยายน้ำเน่าของลูเคียไหม

ข้อสงสัยนั้นทำเอาเร็นจิโวยวายเสียใหญ่โต

ชายหนุ่มอ้างว่าสิ่งที่เขาจะพูดในตอนนั้นห่างไกลจากอะไรก็ตามที่ซาบิมารุคิดอย่างลิบลับ ระหว่างเขากับคุจิกิ เบียคุยะไม่มีอะไรมากไปกว่าผู้บังคับบัญชาและผู้ใต้บังคับบัญชาเท่านั้น

"แล้วคุจิกิ เบียคุยะก็ยังคงเป็นเป้าหมายที่ข้าต้องการเอาชนะเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยน!!" เร็นจิสำทับ

มันอาจจะเริ่มต้นเช่นนั้น

เร็นจิเฝ้ามองเบียคุยะเพื่อจะำไล่ตามบุคคลผู้นั้นให้ทันและแซงไปให้ได้

แต่ซาบิมารุรู้ว่าตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ไม่มีทาง ไม่ใช่หลังจากที่เร็นจิได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของคุจิกิ เบียคุยะ

หัวใจที่อยากเอาชนะดูจะอ่อนโยนลงทุกวันและสายตาที่เฝ้ามองนั้นก็ไม่ใช่เพื่อจะไล่ตามให้ทันเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป

ไม่ใช่ว่าเร็นจิปากแข็งไม่ยอมรับความจริงข้อนี้่หรอก

เจ้าโง่นั่นแค่ยังมองไม่เห็นความจริงพวกนี้เท่านั้นเอง

llllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll