[Free! Fanfic]Negaikoto-A Wish-(RinxHaru)

posted on 23 Sep 2014 18:34 by yakuhi in Fanfiction directory Fiction

Negaikoto -A Wish-

By: Asana Fay
Fandom: Free!
Pairing: RinxHaru
Rate: PG

**********************************

ความปรารถนาของฉัน....


ไม่ใช่ทั้งชัยชนะเมื่อเข้าถึงเส้นชัย....

ไม่ใช่รางวัลก้อนใหญ่ที่รออยู่....

ไม่ใช่ชื่อเสียง เกียรติยศ หรือความชื่นชมจากใครๆ....


ฉันก็เพียงแค่.......



『Negaikoto -A Wish-』




เสียงซ่าของน้ำดังขึ้นพร้อมกับละอองที่กระเซ็นเป็นฝอยฝน...นานาเสะ ฮารุกะ ยื่นมือแตะขอบสระ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายสูงวัยที่ถือนาฬิกาจับเวลาไว้ในมือ


“เยี่ยมมาก นานาเสะ! เวลาดีที่สุดในรอบสัปดาห์เลย พยายามได้ดีมาก”

“ครับ...”

“งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน พรุ่งนี้วันหยุดก็พักผ่อนมากๆล่ะ ใกล้แข่งแล้วอย่าหักโหม”

“....ครับ...โค้ช....”



พรุ่งนี้เป็นวันหยุด...แต่ยังไม่ทันจะคิดว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร ก็มีเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน...



“ฮารุ! พรุ่งนี้ว่างอยู่ใช่ไหม”

“ริน?.....อืม.....”




ก็ยังไม่ได้มีแผนอะไรเป็นพิเศษ...


“แล้วเย็นนี้ล่ะ”

“เอ๋?”

“มีนัดอะไรรึเปล่า?”

“....ไม่มี....”

“ดีมาก! งั้นเย็นนี้มากับฉันนะ”



ดวงตาสีฟ้าราวกับผืนน้ำเขม้นมองด้วยความสงสัย

ไปกับริน?


....แล้วไปไหนล่ะ??


***************************************


ใช้เวลาเดินทางจากกรุงโตเกียวประมาณ 1 ชั่วโมง ในที่สุดรถที่รินเป็นคนขับก็จอด....
เมื่อเปิดประตูลงมา สิ่งที่รออยู่คือเสียงไม่รู้จบของคลื่นที่สาดซัดกระทบหาดทรายกว้างสุดสายตาของหาดโชนัน ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากโตเกียวไปทางตะวันตกเฉียงใต้เป็นระยะทางประมาณ 50 กิโลเมตร



แสงไฟจากถนนที่เชื่อมไปยังเกาะเอโนะชิมะที่อยู่ห่างออกไปกลางทะเล มองดูกับราวสายสร้อยที่ถูกขึงตึงอยู่ในตู้โชว์ หากเป็นตอนกลางวันที่อากาศแจ่มใส ก็จะมองเห็นภูเขาไฟฟูจิอยู่ที่เส้นขอบฟ้าอย่างชัดเจน แต่ไม่ใช่ในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วเช่นนี้



ฮารุกวาดตาไปตามความมืดมิดตรงหน้า เสียงคลื่นยังคงดังราวกับทำนองเพลงไม่รู้จบที่บรรเลงขณะที่ชายหนุ่มเดินลงไปยังชายหาด



อุณหภูมิของน้ำที่สัมผัสปลายเท้าเย็นสบาย ช่วยผ่อนคลายความอบอ้าวของกลางฤดูร้อน ที่แม้จะตกค่ำอากาศก็ไม่ได้ชวนอึดอัดน้อยลง




.......ลมหายใจถูกผ่อนออกมา....ความหนักอึ้งในอกที่เพิ่งรู้ว่ามีอยู่ จู่ๆก็ดูจะเบาขึ้นอย่างประหลาด........




พอหันกลับไป ก็เห็นรินส่งยิ้มให้โดยไม่พูดอะไร....ฮารุจึงหันกลับไปมองท้องทะเล ปล่อยให้ลมที่พัดกลับเข้าหาฝั่งพัดผ่านอย่างเงียบๆ....



....เสียงย่ำเท้าลุยน้ำดังขึ้นเบาๆ....รู้สึกตัวอีกที รินก็มายืนอยู่ข้างๆ.....


....ระยะห่างที่ใกล้พอจะได้กลิ่นหอมๆของแชมพูจากผมของคนข้างกาย......


....ถ้าทำลายความเงียบขึ้นมาตอนนี้...จะเป็นอะไรไหมนะ.....


....ดูท่า...อีกฝ่ายก็คงคิดไม่ต่างกัน....



รินกระแอมเหมือนจะเรียกความมั่นใจ ก่อนจะพูดออกมา


“ช่วงนี้ซ้อมแทบทุกวัน ก็เลยคิดว่าเปลี่ยนบรรยากาศบ้างน่าจะดี....”

“....แล้วทำไมต้องมาเวลานี้ด้วยล่ะ?”


มืดแบบนี้จะว่ายน้ำก็ว่ายไม่ได้....พรุ่งนี้ก็วันหยุดแท้ๆ ไม่เห็นจะต้องรีบมาเลย....



.....อุตส่าห์ได้มาด้วยกันทั้งที.....



ฮารุมองคนที่คะยั้นคะยอให้เขาขึ้นรถแล้วขับมาจนถึงที่นี่....รินกำลังมองนาฬิกาข้อมือสลับกับท้องฟ้าเหนือเกาะเอโนะชิมะ ก่อนจะยิ้มกว้าง....


“เพราะโน่นไงล่ะ ฮารุ”


ดอกไม้ไฟสีสันสดใสเบ่งบานขึ้นกลางท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มจนสว่างวาบขึ้นมาราวกับกลางวัน พอดอกหนึ่งเริ่มจะมอดลง ดอกใหม่ก็ถูกจุดขึ้นไปแทนที่จนไม่มีช่องว่าง....ท้องฟ้าในยามนี้จึงเต็มไปด้วยแสงสว่างไสวพร่างพราวไปหมด...


“นานแล้วนะ ที่ไม่ได้มาดูดอกไม้ไฟริมหาดแบบนี้”

เสียงรินแว่วมาให้ได้ยินที่ข้างหู


“.....นั่นสินะ.....”

ฮารุหันหนี....ความร้อนที่ไม่ได้เกิดจากความอบอ้าวก่อตัววูบขึ้นที่ใบหน้า
ระยะห่างของทั้งสองคนใกล้กันเข้ามา จนแค่เพียงเอื้อมมือออกไป ก็จะจับมืออีกฝ่ายเอาไว้ได้....


“การแข่งคัดเลือกตัวโอลิมปิค...อาทิตย์หน้าแล้วสินะ”


“อื้ม....”

ฮารุเม้มปากโดยไม่รู้ตัว....นี่จะเป็นการแข่งครั้งแรกหลังจากที่เขาบาดเจ็บ


“8 เดือนนี่....นานเหมือนกันนะ......
....ในที่สุด ก็จะได้แข่งกับฮารุซะที.....”

....ประโยคหลัง ราวกับรินกำลังพูดรำพึงกับตัวเองมากกว่ากำลังคุยอยู่กับเขาเสียอีก....

“ถ้าได้ไปแข่งโอลิมปิคก็ดีสิ...เนอะ ฮารุ?”


......โอลิมปิคงั้นเหรอ.....


......ความปรารถนาของฉันน่ะ......



“ริน.....ฉันไม่ได้อยากแข่งเพราะอยากชนะโอลิมปิคหรอกนะ...”


“หืม? ฮารุ?”


“ฉันไม่ได้อยากแข่งเพราะอยากได้เหรียญรางวัล...หรืออะไรแบบนั้นซะหน่อย....”




......ไม่ใช่ทั้งเพื่อชื่อเสียง เกียรติยศ หรือเงินทอง......


......ความปรารถนาของฉันน่ะ.....




“ฉันก็แค่.......”



แต่ก่อนที่จะได้พูดจบ...

“ฮารุ!”

“!?”



ไม่รู้ว่าก้มหน้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่...แต่พอเงยหน้าขึ้น....
.....ริน....ก็กำลังยิ้มให้อยู่....



“.....รู้อยู่แล้วล่ะ”



ดวงตาทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียว เช่นเดียวกับมือของทั้งคู่
ใบหน้าของรินใกล้เข้ามาจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจแผ่ว...


.....แล้วพอดอกไม้ไฟนัดต่อไปถูกจุดยิงขึ้นสู่ท้องฟ้า....ระยะห่างก็กลายเป็นศูนย์....


ไม่ว่าจะกี่ครั้ง...ก็ยังรู้สึกราวกับเวลาจะหยุดลง....
ยามเมื่อริมฝีปากของอีกฝ่ายสัมผัสอย่างแผ่วเบา ก่อนจะรุกล้ำเข้ามา....



.....จุมพิตที่อบอุ่นราวกับอ้อมกอด
และหนักแน่นยิ่งกว่าคำสัญญาใดๆ....




นั่นสินะ.......

.....ความปรารถนาของฉันน่ะ....อาจจะถูกทำให้เป็นจริงอยู่ตอนนี้แล้วก็ได้.....



**********************************


Fin





แถม....



"ดึกป่านนี้แล้ว กว่าจะกลับไปถึงก็หลังเที่ยงคืนพอดี...."

"นั่นน่ะสินะ....งั้นก็..."

"?" 

"ไม่ต้องกลับไง?" 

"!!!" 


**********************************

 

-END-